ตอนที่ 6 สาวงามที่แสนดีเอ๋ย เ้าเป็ที่หมายปองของชายหนุ่ม
เย่ฉางชิงมองสำรวจราชันทมิฬอย่างสนใจ
เขากำลังครุ่นคิดว่าเ้าลูกหมาตัวน้อยที่รักตัวกลัวตายั้แ่เด็กตัวนี้ หนึ่งปีที่หายไปมันไปเจอกับอะไรมาบ้าง
ตอนนี้มิเพียงแต่มันมีร่างกายบึกบึนแถมยังดูน่ากลัวมากอีกด้วย แต่ทว่านิสัยรักตัวกลัวตายนี้กลับมิเปลี่ยนไปเลยแม้แต่นิดเดียว
แต่ตอนนี้มันกลับมานอนหมอบอยู่ที่พื้นทำไมกัน ?
เมื่อนึกขึ้นมาได้ เย่ฉางชิงจึงเลื่อนสายตามองไปยังภาพที่อยู่ตรงหน้าของราชันทมิฬ
‘ภาพราชันทมิฬ’
ที่จริงแล้วภาพนี้ก็มิมีอะไรเป็พิเศษ
เป็เพียงภาพสุนัขสีดำตัวใหญ่ตัวหนึ่งสวมกางเกงตัวใหญ่ยืนอยู่ราวกับมนุษย์ ด้านหน้ามีเมฆหมอกล่องลอยตัดกับลำแสงของพระเ้าที่ปกคลุมอยู่ด้านหลัง แสงที่สาดส่องดูทรงพลังยิ่งนัก
ภาพราชันทมิฬภาพนี้เย่ฉางชิงเป็คนวาดขึ้นเมื่อสี่ปีก่อน ตอนนั้นเขาได้ยินว่าบนโลกนี้ยังมีาาปีศาจที่น่ากลัวหลงเหลืออยู่ และเพราะเขามิมีรากิญญาจึงทำให้มิสามารถบำเพ็ญเพียรได้ เขาจึงได้แรงบันดาลใจมาจากตัวของราชันทมิฬโดยบังเอิญ
เขาฝากความหวังเอาไว้ที่ราชันทมิฬ หวังว่าต่อไปมันจะสามารถฝึกตนและกลายเป็าาปีศาจกับเขาได้บ้าง
หากมีวันนั้นจริง ๆ ต่อให้เขาจะมิสามารถบำเพ็ญเพียรได้ แต่อย่างน้อยก็มีาาปีศาจไว้คอยคุ้มกันสักตัว ถึงตอนนั้นคาดว่าบนโลกนี้คงมีมิกี่คนที่กล้ามาคุยโวต่อหน้าเขา
หากเป็เช่นนั้นล่ะก็...
‘เ้ากล้าเยาะเย้ยข้า ราชันทมิฬ จัดการมัน ! ’
‘เ้ากล้าดูถูกข้า ราชันทมิฬ สังหารมัน ! ’
‘เ้ากล้าล่วงเกินข้า ราชันทมิฬ สั่งสอนมัน...’
แต่สุดท้ายเมื่อเย่ฉางชิงวาดภาพราชันทมิฬเสร็จก็ต้องรู้สึกเสียใจภายหลัง
เพราะในตอนนั้นเมื่อราชันทมิฬได้เห็นภาพนี้มันกลับใกลัว จนล้มลงนอนตัวสั่นอยู่กับพื้นส่งเสียงครางหงิง ๆ ไม่หยุด
อีกทั้งยังกลัวจนหมดท่าอยู่อย่างนั้นนานถึงครึ่งปีอีกด้วย
‘สุนัขที่ขี้ขลาดราวกับหนูเช่นนี้ จะฝึกตนเป็าาปีศาจได้อย่างนั้นรึ ? ’
เมื่อคิดเช่นนั้นเย่ฉางชิงหัวเราะขึ้นมา
กว่าจะรู้ตัวยามราตรีก็ย่างกรายเข้ามาปกคลุมเสียแล้ว
เย่ฉางชิงที่กินดื่มมาจนอิ่มหนำสำราญ กลัวว่าราชันทมิฬจะหิวจนเห่าหอนขึ้นมายามดึก จึงได้นำอาหารที่เหลืออยู่ในครัวมาวางไว้ตรงหน้าของราชันทมิฬ
‘เหตุใดถึงน่าเบื่อเช่นนี้นะ’
เย่ฉางชิงดีดพิณอยู่เพียงลำพัง เดินหมากกับตัวเอง รอจนถึงเวลาดึกสงัดจึงได้กลับห้องไปนอน
ไม่นานราชันทมิฬที่หมอบอยู่ในร้าน ในที่สุดก็เริ่มขยับตัว
เห็นเพียงแสงที่หมุนวนอยู่รอบกาย ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นลืมขึ้นมาช้า ๆ ทันใดนั้นกลับกลายเป็แสงสีทองเจิดจ้า ไอปีศาจมหาศาลปะทุออกมาในพริบตา
แต่เพียงแวบเดียวไอปีศาจก็มลายหายไปอย่างน่าฉงน
‘เ้าาาปีศาจเพลิงที่น่ารังเกียจ กล้าร่วมมือกับาาปีศาจตนอื่นจนทำให้ข้ากลับคืนสู่ร่างเดิม แต่โชคดีที่หนีกลับมาได้ ถึงเวลาข้าจะแก้แค้นพวกเ้าด้วยเื ! ’
คิดถึงตรงนี้ราชันทมิฬก็อดที่จะแยกเขี้ยวออกมามิได้ ดวงตาสีทองเจิดจ้าคู่นั้นเต็มไปด้วยเพลิงแห่งโทสะและไอสังหาร
แต่ไม่นานก็สงบลง…
ย้อนถึงตอนนั้นที่ได้พบกับเย่ฉางชิง มันยังมิรู้แจ้งจึงดูเป็เพียงลูกสุนัขตัวหนึ่งเท่านั้น และไม่นานก็ได้ตามเย่ฉางชิงมาอาศัยอยู่ที่เมืองเสี่ยวฉือแห่งนี้
แต่ทว่าด้วยความที่ซึมซับคลื่นปราณแห่งลัทธิเต๋ามาเป็เวลานาน ทำให้หลังจากนั้นมิถึงครึ่งเดือนมันก็สามารถรู้แจ้งได้สำเร็จ
ต่อมาหลังจากนายท่านได้วาดภาพศักดิ์สิทธิ์ภาพนี้ให้ และด้วยภาพศักดิ์สิทธิ์นี้มิเพียงแต่ไปกระตุ้นสายเืสัตว์เทพในร่างกายได้เท่านั้น แต่มันยังสามารถฝึกตนได้อย่างรวดเร็วอีกด้วย
เวลาไม่ถึงสี่ปีมันจึงได้บรรลุถึงขอบเขตของาาปีศาจ ที่เหล่าปีศาจธรรมดาต่างใช้ทั้งชีวิตดิ้นรนเพื่อมัน
หลังจากเงียบไปนานราชันทมิฬก็อดที่จะปาดน้ำตาและรำพึงกับตัวเองว่า ‘หนึ่งปีก่อนข้ามิน่าตามจิ้งจอกเฒ่าตัวนั้นไปจากนายท่านเลย แม้ว่าจะอยู่ในขอบเขตาาปีศาจ แต่เมื่ออยู่ในหนานหลิงขอบเขตนี้ก็มิได้ทรงพลังอย่างที่คิด’
‘แต่ยังโชคดีที่ในที่สุดข้าก็หลบหนีกลับมาได้ อีกทั้งนายท่านยังรับข้าไว้โดยมิถือโทษเื่ที่ผ่านมาอีกด้วย พวกเศษสวะที่ตามไล่ล่าข้า ข้ามีนายท่านคอยคุ้มครอง ต่อให้จ้าวปีศาจทั้งสี่แห่งหนานหลิงจะรวมตัวกัน ต่อหน้านายท่านของข้าแล้ว พวกมันก็ยังเป็เพียงมดปลวกเท่านั้น ! ’
‘นับจากนี้ไปข้าราชันทมิฬขอสาบานต่อฟ้าว่าข้าจะมิจากนายท่านไปไหนอีก’
คิดแล้วราชันทมิฬก็แลบลิ้นสีแดงสดออกมาเลียมุมปาก และเอ่ยด้วยใบหน้าเคลิ้มฝัน ‘เมื่อไหร่ข้าจะมีจิตบริสุทธิ์เช่นนายท่านบ้างนะ ? ’
ราชันทมิฬที่เกิดความรู้สึกนี้ก็รอจนอารมณ์สงบลง จากนั้นจึงได้ค่อย ๆ เดินไปยังด้านหลังเรือน
ก่อนจะเดินไปหมอบลงที่ด้านนอกของเรือนไม้ที่เย่ฉางชิงอาศัยอยู่อย่างระแวดระวัง และดวงตาก็ค่อย ๆ ปิดลงไป
เวลาผ่านไปเกือบ 1 ก้านธูป จู่ ๆ ราชันทมิฬก็ลืมตาขึ้นอย่างรวดเร็ว และพึมพำกับตัวมันเองว่า ‘เมื่อก่อนนายท่านชอบเอ่อว่า สาวงามที่แสนดีเอ๋ย เ้าเป็ที่หมายปองของชายหนุ่มมิใช่รึ อีกทั้งกลับมาครั้งนี้ข้าก็มิมีของอะไรกลับมาฝากนายท่านด้วย’
เมื่อคิดถึงเื่นี้ขึ้นมาดวงตาของราชันทมิฬก็ส่องประกายเจิดจ้า หลังจากนั้นจึงค่อย ๆ ลุกขึ้นเดินออกไปจากเรือน ก่อนจะหายไปในความมืดยามค่ำคืนอย่างรวดเร็ว
……………….
เช้าวันรุ่งขึ้น
เมื่อขอบฟ้าค่อย ๆ เปลี่ยนเป็สีขาว เย่ฉางชิงก็ตื่นขึ้นมาด้วยความเคยชิน
ปกติแล้วเวลานี้เขาต้องล้างหน้าล้างตา แล้วไปโรงเรียนเพื่อทำการสอนเด็ก ๆ
เย่ฉางชิงลูบหน้าตัวเองขึ้นลง ไม่นานก็หายจากความง่วงงุน
“ใช่แล้ว พวกเขาไปฝึกตนที่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไท่เสวียนกันหมดแล้ว ข้าจะตื่นเช้าขนาดนี้ทำไมกัน ? ”
เย่ฉางชิงเบะปากออกมา ก่อนจะค่อย ๆ หลับตาลงเตรียมนอนอีกครั้ง
แต่ทว่าวินาทีต่อมา เขาก็ต้องลืมตาขึ้นอย่างรวดเร็ว และหันไปมองข้างกายทันที
เขาพบว่ามีสตรีลึกลับนางหนึ่งมานอนอยู่บนเตียงของเขา เขามิรู้ว่านางมาอยู่ที่นี่ั้แ่เมื่อใด และด้วยสาเหตุใดก็มิอาจรู้ได้
‘นี่มันเื่อะไรกัน ? ’ ใบหน้าเย่ฉางชิงเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
‘หรือว่าเพียงแค่ตื่นมา จู่ ๆ ก็ปลุกดัชนีทองคำอะไรขึ้นมาได้งั้นรึ ? ’
เมื่อเห็นสตรีลึกลับที่หลับสนิทอยู่ข้างกายและหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ เย่ฉางชิงก็อดที่จะตกตะลึงมิได้ แต่ก็ยังแอบดีใจอยู่ลึก ๆ
มิหนำซ้ำสตรีลึกลับนางนี้ช่างงดงามยิ่งนัก
แม้เทียบกับลู่อู๋ซวงเมื่อวานแล้ว สตรีลึกลับผู้นี้จะขาดความพริ้มพราวไปบ้างเล็กน้อย แต่เรือนร่างของสตรีผู้นี้กลับมีเสน่ห์บางอย่างที่ต่างออกไป
ผิวพรรณละเอียดผุดผ่องดั่งหยก คิ้วคมเข้มดั่งหมึก สันจมูกตั้งตรง ริมฝีปากบางเฉียบและแดงฉ่ำ บนใบหน้ารูปไข่มีขนอ่อนนุ่มที่เห็นได้ลาง ๆ หน้าอกพุ่งตรง รูปร่างเพรียวบาง ช่างสมบูรณ์แบบยิ่งนัก
ในตอนที่เย่ฉางชิงกำลังสำรวจสตรีที่อ่อนเยาว์และงดงามนางนี้ราวกับอยู่ในความฝันนั้น
ขนตางอนยาวของหญิงสาวก็สั่นไหวเบา ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา
“ที่... ที่นี่ที่ไหนกัน ? ”
ริมฝีปากของสตรีลึกลับขยับเบา ๆ ก่อนจะเปล่งเสียงนุ่มนวลออกมา
เพียงครู่เดียว
ดวงตาของนางก็หรี่ลงก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็ตื่นตระหนกขึ้นมาทันที
“ที่... ที่นี่ที่ไหนกัน ข้ามาอยู่ที่นี่ได้เยี่ยงไรกัน ? ! ”
สตรีลึกลับส่งเสียงแหลมเล็กออกมา ก่อนจะลุกขึ้นนั่งตัวตรงอย่างลนลาน
เมื่อนางเห็นเย่ฉางชิงที่อยู่ข้าง ๆ ก็ชะงักไปเล็กน้อยก่อนที่ใบหน้าแปรเปลี่ยนเป็โกรธขึ้นมาในพริบตา
“เ้าเป็ใครกัน ? มาอยู่บนเตียงของข้าได้เยี่ยงไร ? เ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเป็ใคร ? ! ”
ภายในพริบตา สตรีลึกลับก็เอ่ยถามขึ้นมาเป็ชุด
เย่ฉางชิงยิ้มให้นางก่อนจะตอบกลับไปอย่างลื่นไหลว่า “แม่นาง ประการแรก ที่นี่คือบ้านของข้า ส่วนทำไมท่านถึงมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ได้นั้นข้าเองก็ยังฉงนอยู่เช่นกัน ส่วนฐานะของท่านนั้น ข้าเองก็อยากจะถามท่านอยู่พอดี”
สถานการณ์ที่กำลังเผชิญอยู่ตอนนี้ เย่ฉางชิงเข้าใจดีว่าหากยิ่งแสดงความตื่นตระหนกออกมา ก็จะยิ่งทำให้อีกฝ่ายสงสัยว่าเขามีเจตนาร้ายหรือทำเื่เลวร้ายได้
แต่ทว่าวินาทีต่อมา สตรีผู้นั้นกลับะโขึ้นมาด้วยเสียงอันดังว่า “เด็ก ๆ ลากตัวคนผู้นี้ออกไปปะา ! ”
ในหัวของเย่ฉางชิงเต็มไปด้วยความสับสน
ไม่นานเย่ฉางชิงที่ยังคงอยู่ในชุดนอนก็ถูกสตรีลึกลับไล่ตะเพิดออกมานอกห้อง
และในตอนนั้นเอง ราชันทมิฬที่นอนหมอบอยู่ใต้หน้าต่างก็ได้เงยหน้าขึ้นมองเย่ฉางชิง พร้อมกับส่ายหางไปมาไม่หยุด ดวงตาคู่นั้นเปล่งประกายแสงที่แปลกประหลาดออกมา มุมปากแทบจะฉีกถึงรูหูอยู่แล้ว
ทั้งหมดนี้ราวกับกำลัง้าขอรับความดีความชอบอยู่อย่างไรอย่างนั้น
![ทะลุมิติไปเป็นชายาฮ่องเต้ทรราช ขนสมบัติชาติหนีไปสร้างแคว้นใหม่ [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1737100969_43381964.webp)
671K
