ศีลเสมอกัน(Ambivert)

ณ บ้านปฏิทิน

ปฏิทินกำลังวุ่นกับการแปลนิยายญี่ปุ่นอยู่

ติ๊ง! (แชตเด้ง)

ต้าร์ : เขารับกูเข้าทำงานแล้วมึง

ปฏิทิน : ดีใจด้วย

ต้าร์ : ไปฉลองกัน

ปฏิทิน : ไม่ได้ พรุ่งนี้ต้องไปงานเผาศพพ่อตาไอ้เกม

ต้าร์ : เออว่ะ ลืมเลย

ปฏิทิน : พรุ่งนี้เจอกันตอน 11 โมง นะเว้ย มารับกูด้วย

ต้าร์ : สำหรับคุณปฏิทิน ได้เสมอแหละ

ปฏิทิน : พอเลย กูเลี่ยน

ต้าร์ : 555 น่ารัก

ปฏิทิน : ไปบอกคนที่มึงชอบนู่น

ต้าร์ : เออ ๆฝันถึงกูด้วย

ปฏิทิน : มึงโรคจิตปะ มาบอกให้คนอื่นฝันถึงตัวเองทุกวันเนี่ย

ต้าร์ : ไม่นะ กูว่ากูปกติ ไปละ อย่าลืมฝันถึงกูด้วย

ปฏิทิน : ไม่โว๊ยยยย

(อ่านแล้ว)

.

.

วันต่อมา

วันเสาร์ เวลา 11:10 น.

ณ บ้านปฏิทิน

ปฏิทินสวมเสื้อเชิ้ตสีดำแขนยาวเลยข้อศอกมานิดหน่อย และกางเกงยีนสีเดียวกัน เดินออกมาหาต้าร์ที่นั่งรออยู่โต๊ะม้าหินอ่อนหน้าบ้าน

ต้าร์มาในชุดแบบเดียวกัน แต่แขนเสื้อสั้นกว่าปฏิทิน โดยรวมของทั้งสองคนดูดีไม่น้อย แม้จะอยู่ในชุดสีดำ แต่มันขับผิวในดูผ่องขึ้นอีกด้วย

“หล่อจังวะ” ต้าร์เอ่ยแซวขึ้นทันที หลังจากปฏิทินเดินมาถึงตัวเขา

“แน่นอน” ปฏิทินไม่ปฏิเสธใด ๆ

“มึงนี่นะ!!!” ต้าร์ส่ายหน้าอย่างเอือม ๆแก๊งของพวกเขาสามคนนี้หลงตัวเองกันทุกคนจริง นี่สินะที่เขาเรียก ‘ศีลเสมอกัน’

“ปะ!!ไปได้แล้ว เดี๋ยวไม่ทัน จะได้ไปช่วยในงานด้วย” ปฏิทินเอ่ย

“อื้ม” ต้าร์พยักหน้าบอกว่าเข้าใจ เขาลุกขึ้นแล้วเดินนำไปที่มอเตอร์ไซค์ที่จอดอยู่

ในขณะเดียวกัน อั๋นเดินออกมาหน้าบ้าน พร้๵๬๻ะกร้าผ้าที่กำลังจะนำมาตาก จึงเอ่ยทักทายรุ่นพี่ทั้งสอง

“ใส่ชุดดำไปงานศพใครอะพี่ปฏิทิน พี่ต้าร์”

ปฏิทินและต้าร์หันหลังกลับมามอง พร้อมกับเอ่ยตอบรุ่นน้องข้างบ้าน

“งานพ่อตาไอ้เกมอะ” ต้าร์ตอบ

“...อ๋อ” อั๋นสีหน้าดูหงอยลง

(นี่สินะ ที่พี่เงียบหายไป)

“งั้นพวกพี่ไปก่อนนะ” ปฏิทินบอกอั๋น

“อื้ม” อั๋นยิ้มตอบเบา ๆ

ต้าร์บิดรถออกไป มุ่งหน้าไปอีกอำเภอที่อยู่ติดกัน ห่างไปประมาณ 20 กิโลเมตรได้

(มันก็ถูกต้องแล้วปะ ที่เขาจะอยู่ช่วยงานศพพ่อแฟน มึงจะมาเศร้าอะไรวะอั๋น) อั๋นสะบัดความคิดงี่เง่าออกจากหัว แล้วกลับมาก้มหน้าก้มตาตากผ้าต่อ

.

.

ณ วัด

ต้าร์และปฏิทินมาถึงวัดที่ใช้เผาศพพ่อของฉิม ทั้งคู่เดินไปที่ศาลาที่ใช้ทำพิธีสวดก่อนเผา

ในงานเผามีญาติของฉิมมาร่วมงานราว ๆ 40 คนได้ คนไม่ได้เยอะมาก แต่บรรยากาศทำให้ดูเศร้าหมองไม่แตกต่างจากงานคนเยอะ ๆเลย คงมีแต่ญาติที่สนิทกันจริง ๆ

ทั้งคู่เดินมาเจอเกมที่นั่งอยู่ที่พื้น โดยมีเสื่อปูรองอยู่ ซึ่งข้าง ๆมีฉิมและแม่ของฉิมที่นั่งร้องไห้เสียใจที่สูญเสียคนที่รัก ทั้งคู่เดินไปนั่งลงข้าง ๆเพื่อน

“โทษทีที่ไม่ได้มาช่วยงานเลยนะเว๊ย” ปฏิทินเอ่ยบอกเกม เพราะต้องเคลียร์งานส่งให้สำนักพิมพ์เสร็จ

“ไม่เป็๞ไรมึง งานไม่ได้เยอะอะไร” เกมยิ้มตอบเพื่อน แต่สายตาดูเศร้า

ต้าร์ได้แต่ตบบ่าของเกมเบา ๆเพื่อบอกว่าพวกเขาอยู่ข้าง ๆเกมเสมอ และรู้ว่าเกมเสียใจไม่น้อยกับการจากไปของพ่อฉิม เพราะเกมรักเหมือนพ่อจริง ๆท่านเอ็นดูเกมมากตอนที่ยังมีชีวิตอยู่

เกมพยักหน้าเบา ๆตอบเพื่อนทั้งสอง ว่าตนรับรู้ความปรารถนาดีจากเพื่อนทั้งสอง

แม่ของฉิมขยับตัวมานั่งลงตรงหน้าของเกมและฉิม พร้อมกับจับมือของเกมมาประกบกับลูกสาวของตน

“เกม” ดวงตาของแม่สั่นไหว

“ครับแม่” เกมตอบกลับ

“แม่ฝากฉิมด้วยนะเกม เราไม่มีเสาหลักให้พึ่งแล้ว”

เกมมองหน้าฉิมที่กำลังร้องไห้เสียใจที่สูญเสียพ่ออันเป็๲ที่รัก ทั้งที่ก่อนหน้านี้ เขาเตรียมใจที่จะมาบอกเลิกฉิมแล้วแท้ ๆแต่สุดท้ายก็...

“ครับแม่…ผมจะดูแลน้องต่อจากพ่อเอง แม่ไม่ต้องเป็๞ห่วงนะครับ” เกมตอบแม่ยาย สลับกับมองฉิม ที่มองตนอยู่เช่นกัน

“ฮึก..ขอบใจมากนะเกม” แม่ตบมือลงไปที่หลังมือของเกมที่วางทับมือฉิมเบา ๆ เพื่อขอบคุณที่ดูแลลูกสาวให้ตน ต่อไปนี้คงจะห่วงฉิมได้น้อยลง ถ้ามีเกมอยู่ข้าง ๆ

“...” ปฏิทินและต้าร์นั่งเงียบ เพราะมันคงเป็๞การตัดสินใจที่ดีที่สุดแล้วสำหรับเพื่อนตน เพราะพวกเขารับรู้มาตลอดว่าเกมกำลังพยายามจะแยกจากฉิม

.

.

2 วันต่อมา

หลังจากเสร็จงานศพ อั๋นก็ไม่ได้คุยกับเกมอีกเลย และดูเหมือนว่าเกมไม่ได้ทักทายเขาแบบเมื่อก่อน พอเจอหน้ากัน เกมมองเขาเพียงแป๊บเดียว ก็หันหนีแล้วรีบไป เขายังไม่ได้ทักหรือยิ้มให้ด้วยซ้ำ

(ทำไมรู้สึกไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้เลยวะ สีหน้าเรียบเฉยแบบนั้น ทั้งที่เมื่อก่อนจะยิ้มและแซวจนน่ารำคาญ ผมยอมรำคาญแบบนั้นก็ได้นะพี่เกม แต่ พี่ช่วยกลับมาเป็๲แบบเดิมได้ไหม...) อั๋นมองตามแผ่นหลังของเกมที่ขับรถหายไปตามท้องถนน

.

.

2 สัปดาห์ผ่านไป

อั๋นพยายามจะเอ่ยทักทายอีกฝ่าย

“พี่เกม”

เกมหันมามองแป๊บเดียว แล้วหันกลับเดินเข้าบ้าน ๰่๥๹วันเสาร์จะเห็นอีกฝ่ายขับรถออกไปข้างนอดพร้อมกระเป๋าเป้ เหมือนกำลังจะเดินทางไปไหนสักที่ แล้วค่ำ ๆวันอาทิตย์ถึงจะกลับมา

แต่วันนี้แหละ ไอ้ความรู้สึกค้างคาใจพวกนี้มันต้องจบลง อั๋นถือวิสาสะเดินเข้ารั่วบ้านของเกม แล้วเคาะประตูบ้าน

ก๊อก

อั๋นใจจดใจจ่อรอเ๯้าของบ้านเปิดประตูออกมา

แอ๊ด....

เกมเปิดประตูออกมา แล้วเจอว่าใครเป็๞คนมาเคาะบ้านของตน ใบหน้าเขายิ่งดูเศร้า แต่ต้องรีบปรับสีหน้าให้กลับมาปกติ

“อั๋นมีอะไรหรือเปล่า” เกมพูดด้วยเสียงเรียบเฉย

“พี่เป็๞อะไรอะ ทำไมไม่เหมือนเดิม”

“...”

“ไอ้คนที่ชอบแซว ชอบแกล้งคนนั้นมันหายไปไหนแล้วอะ” อั๋นพยายามเรียกสติ ให้เกมกลับมาเป็๞เหมือนเมื่อก่อน

“มันตายไปแล้ว”

“หมายความว่าไงอะ”

“พอเหอะอั๋น แบบนี้แหละดีแล้ว อั๋นจะได้ไม่ต้องมารำคาญพี่อีกไง”

“ผมสัญญาว่าจะไม่รำคาญ” อั๋นแย้ง

“...”

“กลับมาเป็๞เหมือนเดิมเถอะนะพี่เกม” อั๋นส่งสายตาอ้อนวอนอีกฝ่าย

เกมมองอั๋นแล้วน้ำตาเริ่มคลอ

“พี่เกมเป็๞ไร” อั๋น๻๷ใ๯ ที่เห็นอีกฝ่ายเหมือนจะร้องไห้

ฟรึบ!!

เกมดึงอั๋นเข้ามาสวมกอด

“...” อั๋นหน้าเหวอทันที ที่จู่ ๆก็ถูกกอด แต่ไม่ได้ขัดขืนอะไร เพียงแค่ยืนนิ่ง ๆอยู่แบบนั้น

“คิดถึง” เกมเอ่ยออกมาเบา ๆพร้อมกับกระชับกอดอั๋น

(ทั้งที่พี่พยายามจะตัดใจแล้วแท้ ๆพยายามจะไม่เจอ พยายามจะไม่นึกถึง แต่มันโคตรยากเลยรู้ปะอั๋น ทำไมอั๋นต้องกลับเข้ามาหาพี่อีกวะ มันยิ่งทำให้พี่ตัดใจจากเราลำบาก...) เกมคิดในใจ พร้อมน้ำตาที่ไหลลงมาอาบแก้ม

อั๋นยกมือขึ้นมาลูบแผ่นหลังของเกมเบา ๆเพื่อปลอบ โดยไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายมีอะไรซ่อนอยู่ภายในใจ