ในขณะที่ทหารกำลังล้อมกรอบหม่าเหลียงอยู่นั้น ไม่มีใครเลยที่ััถึงรังสีที่ดิบเถื่อนของเ้าป่า ตอนลมตะวันตกได้พัดพากลิ่นคาวเืจากาแของเตงหม้อเมื่อครู่ ให้ฟุ้งกระจายเข้าไปในป่าลึก ไกลถึงสามสิบสี่สิบลี้โดยไม่ได้ตั้งใจ บัดนี้ภยันตรายจากจ้าวพงไพร ได้ขยับเข้ามาใกล้กองผ้าเหลืองอย่างเงียบเชียบแล้ว
"แกหนีไม่รอดแล้ว ยอมให้จับเสียแต่โดยดี" พลทหารนายหนึ่งขู่กรรโชก
"ฮี่.ฮี่.ต่อให้แกเก่งกล้าทรงพลังแค่ไหน ก็สู้พวกข้านับร้อยไม่ได้หรอก" โจรผ้าเหลืองอีกคน กล่าวสำทับ
หม่าเหลียงหน้าดำคร่ำเครียด
'เวรเอ๊ย จะแหวกวงล้อมออกไปยังไงดีวะ อาวุธก็ไม่มีแถมเสียเืมากจนหมดสิ้นกำลัง ใกล้ประคองตัวเองไม่ไหวแล้ว' สถานการณ์ตอนนี้ของเขานับว่าเลวร้ายสุดขีด ั้แ่ข้ามมิติมายังโลกอดีต
"เฮ๊ย.ไม่ต้องพูดพล่ามทำเพลง เร่งจับตัวมันมาให้ข้าสำเร็จโทษเดี๋ยวนี้" เสียงะโเร่งเร้าจากเตงหม้อ ดังกระทบโสตเหล่ากำลังพลผ้าเหลือง
"เอาโว๊ย.ลูกพี่สั่งแล้ว ลุยเลยพวกเรา" สิ้นเสียงของเฉินหลง เหล่าโจรผ้าเหลืองต่างเฮโลเข้ามากลุ้มรุมไส้ศึกทันที
"ปึ๊ก.ปั่ก.ๆๆ"
เสียงเนื้อกระแทกเนื้อดังเกรียวกราว ด้วยคำสั่งของเ้านายให้จับเป็ พวกโจรผ้าเหลืองต่างใช้มือเปล่าเข้ารุมปล้ำ เงาหมัดศอกเข่าของอดีตยอดมวยลุมพินี ปลิวว่อนกระจายไปทั่วสิบทิศ ประเคนใส่ทุกสัดส่วนของพลผ้าเหลืองที่ดาหน้าสแหล๋นเข้ามาใกล้
หม่าเหลียงสู้สุดใจ.สุดแรงล้าดิ้นรนเอาชีวิตรอด ตีนเตะถีบ,มอญยันหลัก.เถรกวาดลาน.ศอกกลับปลาหมอแถกเหงือก.จรเข้ฟาดหาง สารพัดพิษสงแม่ไม้มวยไทยถูกนำมาใช้อย่างจัดเต็ม ทำร้ายพวกมันจนล้มคว่ำผิวน้ำแตกกระจาย
"อะไรวะ ไอ้เลวนี่เดือดจัด.ดุร้ายราวกับพยัคฆ์ วิชาที่มันใช้ก็แปลกประหลาด ไม่เคยพบเห็นมาก่อน" ฉีเซินร้องเสียงขรม ส่วนเตงหม้อได้แต่อ้าปากหวอเบิกตาค้าง
ฝ่ายเฉินหลงจอมห้าวเห็นดังนั้น พลันเืพลุ่งพล่านอยากลองดี ด้วยตัวเองนั้นก็นับว่ามีฝีมืออยู่ มันอดรนทนไม่ไหวถึงกับกระโจนลงน้ำไปในทันที
"พวกมึงถอยไป เดี๋ยวกูจัดการมันเอง"
เหล่าทหารผ้าเหลืองได้ยินดังนั้น พากันถอยออกห่างเพื่อให้นายของตนได้สำแดงฝีมือ
"เออ.ดีๆ หากมึงจับมันได้ กูจะให้มึงไปพักผ่อนที่กองสุขสันต์เป็เวลา 3 วัน" รองแม่ทัพใหญ่ป่าวร้อง เสนอรางวัลให้หัวหมู่คนสำคัญรับทราบ
"โฮกกก"
ทันใดนั้นบังเกิดเสียงคำรามดั่งฟ้าร้อง มาพร้อมกับเสียงร้องโหยหวนของโจรผ้าเหลืองคนหนึ่ง ที่ถูกกงเล็บขนาดใหญ่ฉีกร่างจนแหลกเหลว
"เฮ๊ย.เกิดอะไรขึ้นวะ"
ทุกคนหันหน้ามองไปด้านหลังยังจุดเกิดเหตุ ต่างหน้าซีดปากสั่นพากันแข็งค้างตาเบิกโพลง ด้วยเห็นร่างเสือโคร่งลายพรางตัวเท่าแม่วัว กำลังฉีกร่างฉ่ำเืกลืนกินต่อหน้าต่อตาทุกคน
"เสือ"
ใช่แล้วจ้า.มันคือเสือจริงๆ
สัตว์ร้ายอ้าปากแยกเขี้ยววาววับ ของเหลวสีแดงเข้มไหลย้อยหยดลงสายธาร มันฉายแววตาเหี้ยมเกรียมสีมรกตดวงกลมโต เป็การตอบรับ
"มันอ้าปากเตรียมเขมือบพวกเราแล้ว"
"ฮืออ.กูเห็นด้วย"
"หนี.ซิวะ รออะไร"
เท่านั้นแหล่ะความหมายของคำว่า วิ่งน้ำบานเป็อย่างไร ไม่ต้องบรรยายคงเห็นภาพอย่างชัดเจน
พยัคฆ์ร้ายเมื่อเห็นมนุษย์พากันหวาดกลัวมันก็ยิ่งได้ใจ มันะโตะปบเหยื่อไปมาราวกับจิงโจ้ เขี้ยวแหลมคมงับเข้าที่ศีรษะแตกดังโพล๊ะ เพียงแค่อึดใจเดียวมีผู้เคราะห์ร้ายตกตายไปเจ็ดแปดคน
"ซวย.สัดๆ หนีเสือปะจระเข้ชัดๆ" หม่าเหลียงสบถออกมา ถึงแม้จะเ็ปแผลปานใจจะขาด แต่เขากลับวิ่งแซงหน้ากองผ้าเหลืองหน้าตาเฉย สร้างความ
ฉงนสนเท่ห์ให้แก่กองกำลังที่ยืนดูอยู่บนฝั่ง
"ตายห่า! กูหนีขึ้นบกก่อนแล้ว" เฉินหลงร้องลั่นตะเกียกตะกายขึ้นฝั่งโดยไว สิ้นลายจอมห้าวหัวเสือเมื่อสักครู่
เตงหม้อมองเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างตื่นใ ด้วยเสือร้ายกำลังไล่ล่าคนของตนอย่างเมามัน แต่ครั้นเห็นไส้ศึกตัวร้ายวิ่งนำหน้าเหล่าทหารเข้าใกล้ฝั่ง นับว่าเป็โอกาศอันเหมาะเหม็ง จึงตัดสินใจสังหารไส้ศึกให้หายแค้น คิดแล้วจึงหยิบลูกเกาทัณฑ์พาดเหนี่ยวสายด้วยท่านั่งเหยียดขา
"หึ.ไอ้สารเลวมึงตายแน่ ระยะแค่ 20 ก้าว กูไม่พลาดอย่างแน่นอน" ว่าแล้วจึงปล่อยลูกศรทันที
"ฟึ่บ.ฟ้าวว"
เสียงลูกศรแหลมคมพุ่งฝ่าอากาศดังชัดเจน ด้วยระยะที่กระชั้นสั้น หากเป็ทหารธรรมดา คงถูกลูกธนูดอกนี้เสียบเข้าที่ศีรษะอย่างแน่นอน แต่หม่าเหลียงไม่ใช่คนธรรมดา หลังจากฟิวชั่นรวมร่างสองเป็หนึ่ง ทำให้สายตาของเขาเฉียบคมราวกับเหยี่ยว
ทำให้เขาเห็นลูกเกาทัณฑ์สะท้อนแสงจันทร์แวววับพุ่งเสียบเข้าที่ตาซ้าย ชายหนุ่มจึงรีบทิ้งตัวฟาดกับผืนน้ำดังซ่า หลบรอดมฤตยูครั้งนี้ไปได้อย่างเฉียดฉิว
แต่ลูกศรเ้ากรรมดันฝ่าฝูงชนจำนวนมาก ไปเสียบเข้าที่ต้นคอของเสือแม่ลูกอ่อนอย่างจัง มันคำรามลั่นด้วยความเ็ป สายตาอาฆาตจ้องเขม็งมาที่คนยิงอย่างตั้งใจ
เตงหม้อสะดุ้งเฮือกความหนาวเย็นแล่นไปตามไขสันหลังจนขนชี้ชูชัน คันเกาทัณฑ์ร่วงหล่นจากมือโดยไม่รู้ตัว
"ฉิบหายแล้ว เสือกยิงโดนเสือเต็มๆ" รองแม่ทัพใหญ่ประสานตากับเ้าป่าอย่างจัง
"ชิ๊ง"
เหมือนกับเสียงคมดาบสองเล่มปะทะกันอย่างรุนแรง
พยัคฆ์สาวกู่คำรามด้วยความแค้น มันไม่สนใจล่ามนุษย์ผู้อื่นอีกต่อไป นอกจากไอ้ตูดเหม็นที่ครึ่งนั่งครึ่งนอนอยู่บนฝั่ง
".ซ่า.ซ่า.ซ่า."
เสียงอุ้งเท้าั์กระแทกลำธารดังถี่ยิบ เพียงแค่อึดใจเดียวมันก็โจนทะยานขึ้นมายังฝั่งได้แล้ว เหล่าทหารกล้าที่อยู่ริมฝั่งวิ่งหนีหายเป็กลุ่มแรก ตัวเตงหม้อเห็นดังนั้นใแทบสิ้นสติ รีบคลานหนีกระเสือกกระสนสุดชีวิต
271
