หลังจากเหตุการที่ผ่านมาเมื่อคืนหลังจากผมจัดการพวกอัศวินเกราะดำพวกนั้นไปแล้วผมก็ลงไปสำรวจรอบๆอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกลับขึ้นไปนอนบนต้นไม้เพื่อความปลอดภัย
จิ๊บ จิ๊บ จิ๊บ จิ๊บ
หลังจากที่ผมได้ยินเสียงนกร้องยามเช้าผมก็รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาทันทีก่อนจะส่ายหน้าไปมาอย่างงัวเงียอยู่บนต้นไม้ก่อนจะหันลงมามองด้านล่างและะโลงมา
ฟุบ!
''หาว..ปวดหลังแห่ะ''
ผมบ่นกับตัวเองขึ้นมาเบาๆก่อนจะยื่นแขนทั้งสองขึ้นไปบนท้องฟ้าพร้อมกับบิดตัวไปมาหลังจากที่ผมบิดี้เีเสร็จแล้วก็ลงไปนั้งตรงด้านล่างของต้นไม้แบบเดิมพร้อมกับกดเข้าไปในคลังเก็บของก่อนจะเลือกไปที่หัวข้ออาหารก่อนจะกดไปที่รูปแซลมอนพร้อมกับมีปลาแซลมอนออกมาอยู่ในมือของผมเมื่อผมเห็นเช่นนั้นจึงถอดหมวกเหล็กออกอีกครั้งก่อนจะกินแซลมอนนี้เป็อาหารเช้าอย่างรวดเร็ว
3นาทีต่อมา
''อิ่มจริงๆเอาละเดินทางกันต่อ''
หลังจากผมกินเสร็จผมก็รีบใส่หมวกพร้อมกับเดินทางต่อทันทีเพื่อไม่ให้เป็การเสียเวลา
''เสียเวลาชะมัด.....เวลา....จริงสิ!!''
หลังจากที่ผมมุ่งหน้ามาตามทางได้ซักพักใหญ่ๆก็บ่นพึมพำกับตัวเองขึ้นมาก่อนจะคิดอะไรได้พร้อมกับผมที่ยิ้มขึ้นภายใต้หมวกเหล็กนี้ก่อนจะกดเข้าไปในคลังเก็บของและเรียกเคียวแห่งโครนอสออกมาอีกครั้งก่อนจะเรียกใช้สกิลของมัน
''เวลาจงหยุด!''
สิ้นคำกล่าวของผมก็ได้มีเข็มนาฬิกาสีทองปรากฎขึ้นด้านหลังของผมก่อนที่ทุกๆสิ่งทุกอย่างจะกลายเป็สีเทาพร้อมกับผมที่ก้าวเท้าต่อไปเรื่อยๆโดยไม่ต้องกังวลว่าจะเสียเวลาอีกต่อไป
ราวๆ10ชั่วโมงต่อมา
''นะ....นี้มัน!!!หมู่บ้าน!!!!''
ผมร้องออกมาเสียงดังเพราะหลังจากที่ผมเดินทางออกมาอย่างยาวนานในที่สุดผมก็พบหมู่บ้านที่ทำจากฟางสักทีแต่เมื่อผมสังเกตุเข้าไปในหมู่บ้านดีๆก็พบว่าผู้คนในหมู่บ้านนี้คือพวกเผ่าเอลฟ์นั้นเองไม่เพียงเท่านั้นจากที่ผมสังเกตุดูก็พบว่าหมู่บ้านนี้มีอะไรแปลกๆเพราะชาวบ้านของหมู่บ้านนี้เกือบทุกคนต่างไปร่วมกันอยู่กลางหมู่บ้านไม่เพียงเท่านั้นคนในหมู่บ้านทุกคนต่างกำลังนั้งคุกเข่าและนำมือขึ้นมาสผานกันที่หัวพร้อมกับมีอัศวินเกราะดำราวๆ10คนยืนล้อมพวกเขาเอาใว้อยู่
''พวกนั้นมันพวกกีกี้ของจอมมารนี้นาหรือว่าพวกมันจะเริ่มรุกรานเผ่าอื่นๆเหมือนพวกในนิยายกัน''
ผมพูดกับตัวเองเบาๆก่อนคิดที่จะช่วยพวกเขาก่อนที่ผมจะค่อยๆก้าวเท้าเดินเข้าไปไกล้พวกเขาอย่างช้าๆจนอยู่ไม่ไกลจากจุดที่พวกมันล้อมผู้คนใว้เพียง4เมตรเท่านั้นผมจึงคิดว่าจะลองใช้ไอเทมชิ้นไหนในการจัดการกับพวกมันดีจนกระทั้งผมเจอกับไอเทมที่น่าสนใจเข้า
''เอาอันนี้ละถุงมือแห่งความตาย''
ผมพูดขึ้นพร้อมกับกดจิ้มเข้าไปในคลังเก็บของๆผมก่อนที่จะมีถุงมือสีทองปรากฎขึ้นมาทับกับเกราะที่ผมสวมอยู่แล้วอีกชั้นหนึ่งที่แขนขวาของผม
หลังจากที่ผมมองสำรวจมันได้สักพักก็ยกเคียวแห่งโครนอสขึ้นมาก่อนจะพูดเพื่อหยุดใช้สกิลไปว่า
''เวลาจงเดิน''
จบคำพูดของผมเข็มนาฬิกาสีทองที่ลอยอยู่ด้านหลังผมตลอดเวลาที่หยุดเวลาก็หมุนไปทางเลขศูนย์ก่อนที่ทุกๆอย่างจะกลับกลายมาเป็ปกติ
''เ้าเป็ใครกัน!''
หลังจากที่เวลาเดินกลับมาเป็ปกติพวกอัศวินเกราะดำก็รับรู้ถึงการมาของผมทันทีพร้อมกับพวกมันทั้ง10คนที่ชักดาบขึ้นมาก่อนที่5คนด้านหน้าจะค่อยๆเดินมาหาผมโดยปล่อยให้อีก5คนที่เหลือยืนล้อมชาวบ้านใว้อยู่เมื่อผมเห็นเช่นนั้นจึงยกแขนขวาที่สวมถุงมือแห่งความตายขึ้นก่อนจะชี้นิ้วไปทางพวกอัศวินทั้ง5คนที่เดินมาหาผม
''ตาย''
ผมพูดออกไปสั้นๆพร้อมกับร่างของอัศวินเกราะดำทั้ง5คนที่ล้มลงไปนอนกับพื้นทันทีมันจึงทำให้พวกชาวบ้านและอัศวินเกราะดำที่เหลืออยู่ต้องตกตะลึงกับเหตการณ์เมื่อครู่ก่อนที่พวกอัศวินเกราะดำจะได้สติพร้อมกับะโเสียงแข็งมาทางผมว่า
''เมื่อครู่เ้าทำอะไร!!''
มันถามผมออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเทาเมื่อผมได้ยินเช่นนั้นก็ไม่ได้ตอบอะไรพร้อมกับยกนิ้วขึ้นไปชี้พวกมันที่เหลืออยู่5คนก่อนจะพูดเปิดใช้สกิลของถุงมือนี้ไปว่า
''ตาย''
หมดคำพูดอัศวินเกราะดำที่เหลือก็ลงไปนอนกับพื้นทันทีเมื่อชาวบ้านพวกนั้นเห็นผมสามารถฆ่าพวกมันได้อย่างง่ายได้เช่นนี้ก็กลัวจนตัวสั่นกันขึ้นมาเมื่อผมเห็นท่าทางของชาวบ้านเป็แบบนี้ก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนที่ผมจะค่อยๆเดินเข้าไปหาพวกเขาอย่างช้าๆ
ตุบ ตุบ ตุบ ตุบ
เมื่อชาวบ้านพวกนั้นเห็นผมขยับเข้าไปไกล้พวกเขาเรื่อยๆพวกเขาต่างก็ก้มลงไปกราบที่พื้นทันทีพร้อมกับตัวที่สั่นเทา
''ทะ....ท่านเป็ใครกัน''
ในขณะที่ผมเดินมาหยุดอยู่ที่ด้านหน้าของพวกเขาที่กำลังก้มกราบผมด้วยตัวที่สั่นเทาอยู่นั้นผมก็ได้ยินเสียงของชายแก่พูดถามผมออกมา
''ข้าคือผู้พิทักษ์แห่งพงไพรพวกเ้ารู้ใว้เท่านี้ก็พอและข้ามาเพื่อช่วยพวกเ้าเท่านั้นไม่จำเป็ต้องกลัว''
เมื่อพวกเขาได้ยินผมพูดออกไปเช่นนั้นพวกเขาก็ค่อยๆเงยหน้าขึ้นมามองผมที่สวมเกราะระดับดวงดาวอยู่ก่อนที่ผมจะเหลือบไปเห็นเด็กหญิงเผ่าเอลฟ์คนหนึ่งที่นอนสลบอยู่กลางกองเืที่อยู่ไม่ไกลจากกลุ่มของพวกเขานักเมื่อผมเห็นเช่นนั้นก็ก้าวเท้าออกไปหาเด็กน้อยคนนั้นทันที
ตุบ ตุบ ตุบ
'หืม...สีผมของเด็กคนนี้แตกต่างจากเอลฟ์คนอื่นๆแห่ะ'
ผมคิดในใจก่อนจะย่อเข่าลงไปข้างหนึ่งพร้อมกับยกเด็กหญิงคนนี้ขึ้นมาใว้ตรงอกของผมก่อนจะหันไปมองสีผมของเอลฟ์คนอื่นที่เป็สีขาวพร้อมกับมองมาที่เด็กคนนี้ที่มีผมสีขาวครึ่งสีดำครึ่ง
''ใครคือพ่อแม่ของเด็กคนนี้กัน''
ผมถามออกไปเสียงเข้มพร้อมกับหันหน้าไปจ้องพวกเขาที่ตอนนี้กำลังตัวสั่นกันอยู่ก่อนจะมีชายคนหนึ่งพูดขึ้นว่า
''ดะ....เด็กคนนั้นพ่อแม่ถูกนำไปบูชายัญเมื่อนานมาแล้วขอรับก่อนที่นางจะกลายเป็เอลฟ์ต้องสาป''
เขาพูดขึ้นพร้อมกับหลบสายตาของผมที่จ้องไปทางเขาเมื่อผมเห็นเช่นนั้นก็ไม่ได้สนใจอะไรจึงหันกลับมามองเด็กคนนี้ก่อนจะยื่นมือขวาออกมาก่อนจะพูดว่า
''โพชั่น''
สิ้นคำกล่าวก็มีหลอดแก้วขนาดเล็กที่ด้านในบรรจุน้ำโพชั่นสีแดงข้นเหมือนเืใว้ด้านในออกมา
หลังจากมันปรากฎขึ้นในมือของผมแล้วผมก็ทำการบีบปากของเด็กน้อยที่อยู่ในอกของผมอย่างเบามือที่สุดก่อนจะกรอกโพชั่นลงไปในปากของเธอ
''ขะ...เขาให้เด็กคนนั้นกินเื!!''
จู่ๆก็ได้มีเสียงของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นจากด้านข้างของผมพร้อมกับมองมาทางผมด้วยความกลัวเมื่อผมเห็นเช่นนั้นจึงลุกขึ้นและหันหลังกลับทำให้พวกเขาเห็นหลอดแก้วโพชั่นที่ผมกำลังให้เด็กคนนี้ดื่มอยู่เมื่อพวกเขาเห็นเช่นนั้นก็กลัวผมจนเดินไปเกาะกันเป็กลุ่มใหญ่
''เืรึ?''
ผมถามออกไปเสียงเข้มพร้อมกับยกเด็กคนนี้ที่ตอนแรกมีาแลึกที่โดนมีดแทงทะลุท้องแต่ตอนนี้แผลนั้นค่อยๆสมานกันอย่างรวดเร็วเพราะดื่มโพชั่นของผมไปเมื่อกี้
''บ้าน่าเป็ไปได้ยังไงกัน?!''
เอลฟ์หนุ่มคนหนึ่งพูดขึ้นเมื่อผมได้ยินเช่นนั้นก็ไม่ได้ตอบอะไรแล้วจากนั้นผมก็หันไปมองหน้าเด้กคนนี้ก่อนจะคิดอะไรได้
''ข้า้าเด็กคนนี้ให้ร่วมเดินทางกับข้าพวกเ้ามีใครคัดค้านไหม''
ผมถามออกพร้อมกับจ้องไปทางพวกเขาแต่เมื่อพวกเขาได้ยินผมพูดอย่างนี้ออกไปก็ยกยิ้มขึ้นมาก่อนจะมองหน้ากัน
''ดะ..ได้ท่านเอาไปได้เลย''
''อืม..''
จบคำสั้นๆของผมผมก็เดินออกมาจากหมู่บ้านนั้นทันที
---------------------------------------
อาจจะมีคำผิดหลุดรอดสายตาไปมั้งขออภัยครับ
649
