ก่อนหญิงสาวจะกล่าวพูดออกมา เมื่อเห็นเด็กน้อยมีท่าทีผ่อนคลายลง "ข้าจะส่งปราณจิต ของข้าเข้าไปถ่ายทอดวิชากายาั แก่เ้า อาจจะใช้เวลาหลายวัน เ้าเพียงสงบนิ่ง ดำดิ่งสู่ห้วงฝันไปเท่านั้น"
อี้เฉินพยักหน้ารับคำ ก่อนเขาจะดำดิ่งสู่ห้วงวิชา อยู่เช่นนั้นไปอีกหลายวัน เสียงท่องคัมภีร์ ดังอึกทึกครึกโครมภายในโสตประสาท ส่งผลให้อักขระร่องรอย เล็ดลอดออกมาทั่วกายา ทะเลความรู้ ภายในหัวสมองขยายใหญ่ขึ้นอย่างฉับพลัน จุดชีพจร จุดตันเถียน ต่างๆ ในร่างถูกเปิดออกทั้งหมดจนสมบูรณ์
อี้เฉินน้อย รู้สึกถึงปราณพลัง ที่เขาไม่มีมันมาก่อน อดไม่ได้ที่จะยกยิ้มน้อยๆ ขึ้นมา ...เมื่อวันเวลาล่วงเลยไปถึง5วันเต็ม เขาถึงจะทะลวงจุดตันเถียน เขาเหมือนได้เปิดโลก รู้สึกถึงปราณพลังในร่าง ราวกับััฟ้าดินได้ ทะลวง เป็ขั้นเปิดจุดชีพจร ระดับ ต้น ได้สำเร็จ
อี้เฉินจึงลองวิชากายาัดูเสียหน่อย เมื่อลองขับเคลื่อน ทันใดร่างกายเขาก็เต็มไปด้วยเกร็ดสีดำทมิฬั ปกคลุมทั่วกายาส่วนบน ราวกับชุดเกาะา กรงเล็บแหลมคม บริเวณหัวมีเขาัสองข้าง พร้อมอักขระสีดำบริเวณหน้าผาก ปรากฏขึ้นมาเด่นชัด ทว่าเหมือนมันจะไม่สมบูรณ์
มันต่างกับที่อี้เฉิน จินตนาการไว้มาก เขาคิดว่าต้องแปลงร่างเป็ัตัวใหญ่โตแบบที่นางผู้นั้นให้วิชามาเสียอีก อี้เฉิน ครุ่นคิดอยู่หลายครั้งนางเป็ใครกันแน่ แต่ความสวยของนางทำให้อี้เฉินตราตรึงในจิตใจ ไม่อาจลบออกจากหัวสมองได้
อี้เฉินจึงเริ่มเดินสำรวจภายในวังวิหาร เขาไม่อาจออกไป ภายนอกวังวิหารได้อี้เฉินไม่อาจผลักประตูวิหารบานั์สีทองนั้นได้ มันทั้งใหญ่โตและหนักอึ้ง ประหนึ่งเป็ประตูของคนั์ ภายในวังวิหารกว้างขวางมาก เหมือนเป็เขตแดนหนึ่งก็ว่าได้
มีแม้กระทั่งต้นไม้ใหญ่ขึ้นอยู่อายุเป็พันๆ ปี อี้เฉินพยายาม หาสมุนไพรติดมือกลับไปซักต้น
ครั้นเห็น ต้นไม้ต้นใหญ่ แถวๆ นั้น อุดมสมบูรณ์เป็อย่างมาก เขาไม่รอช้า ตรงไปที่นั่นในทันที จนเขาได้เจอกับสมุนไพร เติบโตเรียงรายอยู่3 4ต้น เขาไม่มั่นใจมันเป็สมุนไพรชนิดใด จะกินสมุนไพรเ่าั้ก็ไม่กล้า เขาไม่มีความรู้ในด้านนี้นัก
เมื่อเด็กน้อยครุ่นคิดได้ เขาจึงเลือก ที่จะเอาสมุนไพรไปเพียง1ต้นเท่านั้น ผู้าุโชราภายนอก จะได้ไม่สงสัยในตัวของเขามากนัก
ทว่าเมื่อเขาเห็น ธารน้ำที่ไม่ห่างมากนัก อี้เฉินวิ่งกรู ไปดูสภาพ าแ บนใบหน้าของเขาในทันที ครั้นเมื่อเห็นเงาสะท้อน เขาตกตะลึงเป็อย่างมาก ผมของเขาขาวโพลน ราวกับคนแก่ บนหางคิ้วข้างขวามีาแไฟไหม้ขนาดใหญ่เืไหลซึมออกมา เขาถึงกับถอนหายใจออกมายาว อย่างน้อยๆ เขาก็ไม่ได้ตายตก
ระหว่างรอค่ายกลเคลื่อนย้ายทำงาน อี้เฉินนั่งบำเพ็ญเพียรตระหนักรู้ วิชากายาั ในร่างของเขาอยู่อย่างนั้นจน ครบ20วัน ไม่นานค่ายกลเคลื่อนย้ายก็ถูกเปิดใช้งาน นำทุกคนออกมาจากมิติ ลับ
เมื่อเหล่าผู้าุโ เห็นกลุ่มคนเข้าไปสำรวจ กลับออกมา.. ล้มตายไปไม่น้อย พวกเขาอดไม่ได้ ที่จะส่ายหัวออกมา เกรงว่าภายในจะมีของล้ำค่า ทำให้เกิดการแย่งชิงดุเดือด
หลายๆ สำนักเองก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ ให้เป็เื่ใหญ่เื่โต ชาวบ้านธรรมดาที่เหลือรอด มีเพียงอยู่หยิบมือหลายๆ คนล้วนหน้า งอคอตก บ่งบอกถึงว่าพวกเขาไม่ได้อะไรกลับมา
ทว่าเมื่อเหล่าผู้าุโสำนักเพลิงผลาญ เห็นลูกศิษย์ของพวกเขา เหลืออยู่เพียง4คน อดไม่ได้ที่จะเดินเข้าไปไต่ถาม “เทียนอิง เหตุใดกลุ่มคนของเ้าหลงเหลืออยู่เพียง4คนเท่านั้นเล่า… หรือเ้าเจอสัตว์อสูรที่ดุร้ายเข้า”
เทียนอิงผู้นำอนุชนรุ่นเยาว์ ของสำนักเพลิงผลาญ กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงหยิ่งผยอง "ท่านผู้าุโ ข้าพบเจอเข้ากับสมุนไพร ระดับจักรพรรดิ"
หลายๆ คนได้ยินพวกเขาไม่ค่อยเชื่อคำพูดของเด็กหนุ่ม กล่าวพูดออกมาเท่าใดนัก แววตาจับจ้องไปมองอย่างไม่วางตา "เ้าหนู เ้าขี้โม้ก็ให้น้อยๆ หน่อย" ชายหนุ่มกล่าวขึ้นมาในทันที
เทียนอิง ยกยิ้มทอประกาย ก่อนหยิบบางสิ่งออกมาจากแหวนมิติ "ท่านผู้าุโข้า มอบ มันให้ท่าน มันคือเศษใบของสมุนไพร ระดับ จักรพรรดิ ที่กลุ่มของพวกข้า อุตส่าห์เสี่ยงชีวิตเข้าไปเอามันมา"
ผู้าุโชราหลายคนที่เห็น ต่างมองตาเป็มันด้วยความโลภครั้นเห็น เศษซากของสมุนไพร บางอย่าง ส่งกลิ่น หอมอ่อนๆ ออกมา ถึงจะเหลือแค่ใบแต่ ยังมีฤทธิ์ยาสมุนไพรเหลืออยู่ “ใช่จริงๆ ด้วย เ้าเจอมันจริงๆ หรือ สมุนไพร ระดับ จักรพรรดิ”
ชายชราที่รับมันไว้ ไต่ถามออกมาในทันที "เทียนอิงทำไมมันมีแค่เศษใบของสมุนไพรเล่า ส่วนต้นของมันอยู่ไหน!!" ชายแก่แค่นเสียงขึ้นมาเล็กๆ ทันที
ครั้นเทียนอิงได้ยินเขาหน้าตื่น นึกถึง เด็กน้อยที่กินสมุนไพรในทันที ก่อนเขาจะตอบออกมาด้วยความ ขมขื่น “ข้าพยายามจะเก็บมันมาแล้ว แต่สมุนไพร ระดับ จักรพรรดิปลดปล่อย ปราณพลังเข้าโจมตีพวกข้า จนทำให้พวกข้า รวมพลังโจมตีเข้าใส่มัน คนที่หลบเลี่ยงเศษปราณพลังไม่พ้น ต่างก็ตายตก หลงเหลือเพียงเศษซากสมุนไพรเท่านั้น”
ผู้าุโ อีกคนเอ่ยขึ้นมาในทันที “พอแล้ว ที่พวกเขารอดกลับมาได้ก็ดีถมแล้ว”
ผู้าุโ หลายคนเองก็พยักหน้ารับ มันไม่ง่ายที่จะเจอ สมุนไพร ระดับ จักรพรรดิ บางคนทั้งชีวิตก็ยังไม่ได้เห็นลำต้นของมัน เสียด้วยซ้ำ
กลุ่มของเทียนอิงที่ได้ยิน ผู้าุโชราผู้นำ เอ่ยชมเชย ก็ต่างพากันฮึกเหิม ก่อนจะแยกย้ายไปพร้อมกับ ผู้าุโชราภายในสำนัก
…กลุ่มคนอื่นๆ เองก็ทยอยเดินออกจากสถานที่แห่งนี้ เช่นกัน หลงเหลือพวกที่ไปแสวงโชคบางส่วนที่ต้องถูกตรวจสอบ ไม่ว่าจะเป็เหล่าจอมยุทธไร้สังกัด เหล่าชาวบ้านธรรมดา พวกนั้นที่เหลือรอด
ทว่า เมื่ออี้เฉินได้ยิน เสียงขานเรียก ให้ตัวเขาเข้าไป เขาอดไม่ได้ที่จะถอนลมหายใจออกมายาว เมื่อทราบว่าราคาของ สมุนไพรถูกกว่าภายนอกเป็อย่างมาก หากนำออกไปได้ เขาจะได้ถึง1เหรียญเงิน แต่ภายในนี้กลับได้เพียง70เหรียญทองแดง มันแทบจะหักคอพวกเขาขาย
กลุ่มคนที่เห็นเด็กน้อยอายุ13ปี สามารถหาสมุนไพรกลับมาได้ หลายๆ คนก็ต่างแปลกใจ แล้วยิ่งเห็น เนื้อตัวมอมแมม ผมเผ้ากระเซอะกระเซิง ใบหน้ามีาแไฟไหม้ ผมสีขาวก็ราวกับถูก คำสาป ผู้คนก็ต่างซุบซิบนินทาในทันที
"ข้าว่าไอ้หมอนั้นมันโดน คำสาปร้ายภายในมิติ ลับ แน่ๆ "
ชายหนุ่มอีกคนเองก็กล่าวเช่นกัน "สงสัยไอ้เด็กนั้นจะอายุไม่ยืนยาวเสียแล้ว ฮ่าๆ "
อี้เฉิน เขาไม่สนเสียงของผู้คนมากนัก ครั้นเมื่อเขาได้ เหรียญทองแดง มาเมื่อใดเขาก็จากสถานที่แห่งนี้ไปในทันที ไม่อยากเป็จุดสายตาของเหล่าฝูงชน
ทว่าเมื่อเขากลับออกมาจากหุบเขาเพลิงได้ เขาตรงดิ่งไปที่เมืองหุบเขาเพลิงในทันที หมายมั่นจะซื้อข้าวสารอาหารแห้ง กลับหมู่บ้าน อย่างน้อยๆ หมู่บ้านก็จะมีกิน ไปได้อีกครึ่งปี ภายในตะกร้าที่เด็กน้อยแบกกลับมา เต็มไปด้วย ของกินแทบทั้งสิ้น เขาไม่เคยซื้ออะไร ให้ตนเองแม้แต่น้อย ก่อนจะเดินทางลัดเลาะเมืองหลวง เตรียมที่จะกลับหมู่บ้านลมหวน
...ระหว่างทางที่อี้เฉินเดินทาง คนของสำนักหยก ครั้นเห็นเด็กสาวที่เดินนำ จู่ๆ ก็หยุดชะงัก โบกไม้โบกมือ ให้เหล่าศิษย์ในสำนัก แยกย้ายกันไปพักผ่อน ในเมืองสักประเดี๋ยว
อี้เฉินที่เห็นนาง จดจำนางได้ในทันที เมื่อนึกถึงหญิงสาวที่เข้าไปภายในมิติ ลับ พร้อมๆ ตัวเขา นางเดินตรงมาหาเขาอย่างไม่มีปิดบัง จนเด็กน้อยอด ไม่ได้ที่จะหลบเลี่ยงสายตาจากนาง
“เดี๋ยวข้าดูาแ บนใบหน้าให้เ้าเอง เ้าหนูน้อย” เด็กสาวยิ้มด้วยท่าทางเป็มิตร ก่อนนางจะกวักมือเรียก เด็กหนุ่มมาที่ ธารน้ำ ชำระล้างาแของเด็กหนุ่ม ตรวจดูช้าๆ
ก่อนเมิ่งอี้ นางจะไต่ถามออกมา “แล้วเ้าไปเจออะไรข้างใน มิติ ลับ นั้นกันแน่”
อี้เฉินเงียบเขาไม่ได้พูดอะไรออกมาแม้แต่น้อย
“ถ้าเ้าไม่อยากพูดก็ไม่เป็ไร” เด็กสาวยังคงพูดจาด้วยความสุภาพ
ทว่าเมื่อเมิ่งอี้ เห็นใบหน้าของเด็กน้อย อายุ13ปีชัดๆ เต็มสองตา นางกลับรู้สึกประหลาดใจ เหตุใดเด็กน้อยผู้นี้ ถึงดูดีกว่าสามัญชนทั่วไป แถมใบหน้าที่เล็กกลมยังดู ฉายแววหล่อเหลา อยู่ไม่น้อย นางถึงกับหน้าแดงร้อนฉ่า ด้วยความเขินอาย อย่างไม่รู้ตัว แม้ผมจะเป็สีขาวโพลน มีแผลเป็ไฟไหม้ ก็ตาม หากเด็กผู้นี้เติบใหญ่ จะต้องหล่อเหลาแน่ๆ มันทำให้นางใจสั่น แปลกๆ อย่างไม่เคยเป็มาก่อน
เมิ่งอี้ อดที่จะคิดไม่ได้ 'เด็กคนนี้ดูภายนอก เนื้อตัวมอมแมม ดูสกปรก แต่พอล้างเนื้อ ล้างตัว แล้วดูหล่อเหลายิ่งนัก อย่างกับไม่ใช่สามัญชนคนธรรมดา'
อี้เฉิน กล่าวขอบคุณไปที่หญิงสาวในทันที ครั้นเห็นาแ ของเขาถูกผ้าพันไว้จนมิดชิด
“ขอบคุณท่านมาก แม่นางไม่ทราบว่า ท่านมีนามว่าอะไรหรือ... เผื่อข้าเจอท่านภายภาคหน้า ข้าจะได้เรียกท่านถูก” อี้เฉิน กล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มทอประกาย
"ข้าชื่อ เมิ่งอี้ แผลของเ้าจะไม่มีทางหาย ต่อให้เ้าฝึกยุทธ์ เนื่องด้วยาแของเ้า เกิดก่อนที่จะฝึกยุทธ์ หากฝึกปราณพลังแล้ว ต่อให้แผลสาหัสถึงเพียงใด นั่งปิดขั้นพลัง เดือนครึ่งเดือน ก็หายจากอาการาเ็แล้ว"
อี้เฉินลูบคลำาแเล็กน้อย "ขอบคุณพี่เมิ่งอี้ ที่ไขข้อคล่องใจ ให้ข้ารับฟัง... เช่นนั้นข้าขอตัว หากมีวาสนาเราคงได้พบกันอีกครา"
เมิ่งอี้ นางถอนหายใจออกมาน้อยๆ ไม่รู้เหตุใดนางเหมือนถูกชะตากับเด็กผู้นี้ มองแผ่นหลังเด็กหนุ่ม เดินจากไปจนลับสายตานาง
...ก่อนอี้เฉินจะเดินทางออกจากเมือง เขาบังเอิญได้ยินผู้คนพูดคุยถึงเื่ สมัครศิษย์เข้าสำนักต่างๆ แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจมากนัก เร่งรีบที่จะเดินทางกลับหมู่บ้าน ไปด้วยความยินดี การผจญโลกครั้นนี้ มันเปลี่ยนแปลงตัวเขามากจริงๆ
ด้วยร่างกาย ที่เปลี่ยนแปลงของอี้เฉิน ในยามนี้ บวกกับจุดชีพจรถูกทะลวง เพียงเขาสาวเท้าจ้ำอ้าว ปาดเดียว รวดเร็วดั่งม้าศึก ผ่านเทือกเขาน้อยใหญ่ไปเร็วจี๋ หนึ่งวันเต็ม ก็เห็นหมู่บ้านลมหวนอยู่ในสายตาอี้เฉินแล้ว
ครั้นเมื่อถึงหมู่บ้านลมหวนได้ เขาไม่รอช้า เข้าไปหาท่านปู่ ของเขาภายในที่พักทันที หลายๆ คนอดที่จะประหลาดใจไม่ได้ ครั้นเห็นเด็กน้อยผมขาว เดินเข้ามาภายในหมู่บ้าน หลงลืมเด็กน้อยอย่างเขาไปเสียสนิท
ชายชราภายในที่พักครั้นเห็น เด็กน้อยอายุ13ปีวิ่งกรูมาหา เขาด้วยความรีบร้อน เขาเตรียมจะกล่าวคำพูดออกไป ว่ากล่าวตักเตือน ทว่าครั้นเห็น ใบหน้าที่คุ้นอดไม่ได้ที่หางตาน้อยๆ จะมีน้ำตาไหลรินออกมา "เ้ากลับมาหาปู่จริงหรือ อี้เฉินน้อย นี่ข้าไม่ได้ฝันไปใช่หรือไม่"
เด็กชายยกยิ้ม "ท่านปู่ข้าเอง ถึงจะมีบางอย่างที่เปลี่ยนไปบ้างก็ตาม แต่คือข้าไม่ผิดแน่นอน"
"เ้ารอดกลับมาได้ก็ดีแล้ว เ้าคงเหนื่อยมากสินะ ไปพักผ่อนเถิด"
ครั้นอี้เฉินน้อยได้ยิน เขาคำนับไปที่ชายชราอย่างนอบน้อม เหมือนว่าในยามนี้ชายชรา จะแก่เป็อย่างมาก แถมยังมีอาการป่วยอยู่ไม่น้อย เขาจึงไม่คิดรบกวนปู่ ของเขาอีกต่อไป นำของที่ได้มาทั้งหมด มอบให้ปู่ของเขาเป็คนจัดการ
เพื่อนๆ หลายคนต่างมาหยอกล้อตัวเขา ครั้นรับรู้ ตัวเขากลับมาได้ “ผมเ้าทำไมเป็สีขาวเล่า ไหนจะแผลไฟไหม้ นั่นอีก เ้าไปโดนอะไรมากันแน่อี้เฉิน” เด็กชายร่างกายผ่ายผอมไต่ถาม แต่ใบหน้าแฝงด้วยความยินดี
อี้เฉินได้ยินเขาเพียงยกยิ้มให้ เพื่อนๆ ของเขาเท่านั้น
เด็กชายตัวอ้วนกลม พูดโพล่งขึ้นมาในทันใด “หากเ้าไม่เล่าให้ข้าฟัง ข้าจะเรียกเ้าว่า เ้าขาวนะ” ก่อนพวกเขาจะยกยิ้ม หัวเราะ ด้วยความเบิกบานใจ แต่ก็ไม่คิดรั้งตัวอี้เฉินไว้ปล่อยให้อี้เฉินกลับไปพักผ่อนกายา พวกเขารู้ดี อี้เฉินต้องผ่านความเป็ความตาย มาอย่างแน่นอน กว่าเขาจะกลับมาถึงหมู่บ้านลมหวนได้
...ระหว่างที่อยู่ภายในหมู่บ้านลมหวน อี้เฉินเริ่ม ฝึกปรือร่างกายของเขาอยู่ตลอดเวลา เมื่อมีเวลาเมื่อใดเขาก็มักจะเข้าไป ติดตามกลุ่มนักล่าไปเสมอ เพื่อหาประสบการณ์ ภายในป่าไร้สิ้นสุด ครั้นเมื่อยามค่ำคืนมาถึงเมื่อใด เขาก็มักจะนั่งสะสมประสบการณ์ ความรู้ให้ตกผลึกหมายมั่น จะเลื่อนขั้นพลัง
...ทำอยู่เช่นนั้นหลายสิบวัน จนเลื่อนขั้นเปิดชีพจร ระดับ กลางได้สำเร็จ ่แรกๆ ในการฝึกฝน มันยังถือเป็เื่ที่ง่าย ครั้นเมื่อนึกถึงความรู้ที่เขามี อี้เฉินจึงถอนลมหายใจออกมายาว อย่างไรความรู้ในยามนี้ ของเขาก็ถือว่าต่ำต้อย อย่างไรก็ต้องหาความรู้มาเพิ่มพูนประสบการณ์
จู่ๆ ในยามเช้า หมู่บ้านกลับวุ่นวาย เมื่อมีกลุ่มจอมยุทธ์หลาย10คน เข้ามาภายในหมู่บ้านลมหวน พวกเขามาตามหาคนที่ชำนาญ การเดินทางภายในป่าไร้สิ้นสุด ทว่ากลับไม่มีใครเสนอตัว เมื่อรับรู้ว่า พวกเขาจะเข้าไปด้านในส่วนลึก
อี้เฉินเองก็รับรู้ว่า ภายในส่วนลึกเต็มไปด้วยอันตรายเช่นกัน แต่เขาก็อยากได้รับประสบการณ์ต่างๆ "ข้าอาสาไปได้หรือไม่" อี้เฉินกล่าวขอร้องพวกเขา ออกมาอย่างไม่มีปิดบัง
กลุ่มจอมยุทธตระกูลซี ครั้นเห็นเด็กหนุ่มอายุ 13ปี ถึงกับถอนหายใจยาวออกมา "หากเ้าอยากไปก็ตามพวกเรามา หวังว่าเ้าจะพอรู้ทางบ้างนะ"
อี้เฉินพยักหน้ารับคำในทันที ก่อนเขาจะบอกกล่าวอี้เฉินว่าพวกเขาตามหาสิ่งใด "เ้าเคยเห็น สัตว์อสูรสิงโตเขาไฟ หรือไม่ เืของมันมีสรรพคุณในการกลั่น หลอม กายาให้แข็งแกร่ง สามารถชำระล้าง ผลัดเปลี่ยน ไขกระดูกใน่ต้น ได้"
อี้เฉินได้ยินเขาไม่ค่อยเข้าใจซักเท่าใดนัก ก่อนจะ บอกกล่าวพวกเขา "ข้าไม่เคยเห็น สัตว์อสูร สิงโตเขาไฟ ภายในป่าแห่งนี้มาก่อน"
ครั้นเมื่อพวกเขาได้ยินคำพูดจากเด็กหนุ่ม ก็ไม่ค่อยเชื่อถือสิ่งที่อี้เฉินกล่าวพูดเท่าใดนัก อยากจะเห็นด้วยตาตนเอง ก่อนกลุ่มของพวกเขา จะออกเดินทางไปยังประตูทางออก หมายมั่นเข้าไปสำรวจภายในป่าไร้สิ้นสุดที่กว้างใหญ่ไพศาล ในกลุ่มของพวกเขา มีอยู่ด้วยกัน10คน ภายในกลุ่มนั้น มี 3 คนที่เป็จอมยุทธ์รุ่นเยาว์ อายุไล่ๆ กับอี้เฉิน ส่วนพวกที่เหลือล้วนอยู่ในขั้น รวมลมปราณ ระดับปลาย
ถึงพวกเขาจะอยู่ในขั้น รวมลมปราณซะเป็ส่วนใหญ่ แต่หากคิดจะล่าสัตว์อสูร ระดับ ก่อกำเนิด 10คนรุมก็คงไม่คณนามือ พวกเขา
ระหว่างที่พวกเขาเดินทาง ซีเผิง ซีเยว่ กวนอิง ก็เข้ามาทักทายอี้เฉิน มองว่าอี้เฉิน เป็เด็กน้อยไม่รู้ประสาเท่านั้น "เ้าหนูเ้ารู้ทางจริงๆ แน่นะ"
ซีเยว่ นางอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามออกมา นางผู้นี้เป็น้องสาวของ ซีเผิง ถือเป็หญิงงามประจำตระกูลซี ดูแล้วนางเย่อหยิ่งไม่น้อย ทว่าเมื่อนางถามคำถาม เด็กหนุ่มออกไป นางกลับไม่ได้รับคำตอบอะไร อดไม่ได้ที่จะเดินกระทืบเท้าอย่างแรง “เ้าช่างโอหังเสียจริง ข้าพูดเ้าก็ไม่ตอบ”
"ข้าพูดไปท่านก็ไม่เชื่อ แล้วจะให้ข้าพูดอะไรเล่า" อี้เฉินกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ
ป่าไร้สิ้นสุดแห่งนี้ มันเป็ป่าที่ยาวไกลมาก แม้พวกเขาจะขึ้นหลังฉงยฉี คล้ายเสือแต่มีปีกพาพวกเขา เข้าไปด้านในด้วยความรวดเร็ว ก็ยังไม่เห็นจุดสิ้นสุด ว่ากันว่ายิ่งเข้าไปภายในป่าไร้สิ้นสุด ยิ่งพบเจอสัตว์อสูรที่ดุร้าย แม้แต่ผู้ยิ่งใหญ่ ภายในดินแดน5อาณาจักร ก็ไม่อาจข้ามผ่านป่าแห่งนี้ไปได้
...ทว่าเมื่อ ชายหนุ่มที่แปลงกายเป็ ฉงยฉีบินทะยานมาได้ไม่กี่พันลมหายใจ ก็เหมือนว่าปราณพลังของเขา ถูกสูบออกไปอย่างรวดเร็ว เหมือนว่าป่าแห่งนี้ใครฝ่าฝืนที่จะบินทะยาน จะสูญเสียปราณพลังจาก กฎเกณฑ์ฟ้าดิน สูบกลืนไปอย่างมากมาย
“เกรงว่าเราต้องเดินเท้าแล้วล่ะนายน้อย”
ซีเผิงพยักหน้ารับคำ ก่อนพวกเขาจะบินทะยาน ร่อนลงต่ำออกเดินทางต่อ ทว่าเมื่อเปลี่ยนมาเดินเท้าได้ไม่นาน พวกเขาก้รู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่สั่นไหว มาพร้อมกับเสียงของสัตว์อสูรคำราม เสียงดังกู่ก้อง ครืดคราดออกมายาวไกล พวกเขาตรงดิ่งไปบริเวณนั้นในทันที
ทว่าเมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า มองเห็นสัตว์อสูร เข้าโจมตีกันหลายสิบตัว เหมือนพวกมัน แย่งชิงอะไรบางอย่างอยู่
"ดูนั้นเร็ว!!" ชายหนุ่มในกลุ่ม ชี้นิ้วออกไปด้านหน้าด้วยความใ ครั้นเห็นสิ่งที่ พวกเขาตามหา แถมพลังพวกมันอยู่ขั้นก่อกำเนิด ระดับปลายแทบทั้งหมด มีทั้งแรดไฟ ัคะนองน้ำ เทาเที่ย หงส์ไฟ วานรสามหู กิเลนไฟ สิงโตเขาไฟ เสือดาวไฟ กวาง์ คุณเผิง งูอสรพิษ
ชายหนุ่มดูเป็ที่ไว้ใจนายน้อย กล่าวพูดขึ้นมาทันที "เรา ถอยก่อนคุณหนูซีเผิง รอพวกมันต่อสู้ ให้ตายกันไปข้างหนึ่งก่อน เดี๋ยวพวกเราค่อยกลับมาเก็บเกี่ยว ผลประโยชน์ ดีหรือไม่? "
ซีเผิง พยักหน้ารับในทันที “จริงอย่างที่ท่านว่า หากเราโจมตีในยามนี้เกรงว่า จะกลายเป็พวกเราที่กลายเป็เหยื่อของพวกมัน แล้วพวกมันมารวมตัวกันทำอะไรกันแน่” คนอื่นๆ เองก็สงสัยเช่นกัน มันมาต่อสู้กันเพราะเหตุใด
ครั้นเมื่อพวกเขาตกลงกันได้ ก็ถอยกลับเข้าไปตั้งค่ายภายในป่า เหล่าสัตว์อสูรเองก็เข้ามาจู่โจมเป็ระยะๆ อี้เฉินที่อยากทดสอบพลัง แต่ก็ไม่กล้าลอง เนื่องด้วยเขายังไม่รู้ความสามารถ ของเขาในยามนี้ ว่าทำอะไรได้บ้าง อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมายาว
แม้แต่ ประสบการณ์ในการต่อสู้เขาก็ยังไม่มี ยามนี้จึงทำได้เพียงนั่งเฝ้ายาม ซีเผิงเอ่ยชวน อี้เฉินคุย อย่างเป็มิตร ครั้นเห็นเด็กหนุ่ม ดูท่าจะพึ่งเริ่มฝึกยุทธ์ "เ้าพึ่งจะทะลวงจุดชีพจรได้งั้นหรือ ข้ารู้สึกว่าเ้ายัง ฝึกยุทธ์ได้ไม่นานเท่าใด"
อี้เฉินที่เห็นสายตาคมกล้าเด็กหนุ่ม เขาหดหรี่ดวงตาเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวตอบออกไป อย่างปิดบัง "ใช่.. ข้าพึ่งเข้าสู่เส้นทางฝึกยุทธ์ได้ไม่นาน"
ซิเผิง โยนตำรา กับ สมุนไพร บางส่วนที่ไม่จำเป็ต่อเขา มอบให้อี้เฉิน มองเด็กชายผู้นี้แล้วเขาถูกชะตาไม่น้อย "ถือว่าข้าให้เ้า แล้วกัน เหมือนว่าเ้าจะยังขาดประสบการณ์"
ก่อนซีเผิงเขาจะหมุนขับเคลื่อนปราณพลัง เป็รูปร่างต่างๆ บอกกล่าวอี้เฉินออกมาอีกครั้ง “การฝึกนั้นไม่ยาก แต่การเข้าใจอย่างถ่องแท้ มันไม่ง่าย”
อี้เฉินพยักหน้าเข้าใจ กล่าวขอบคุณออกมา ก่อนจะนำพาสายตา จมดิ่งลงไปภายในตำราเล่มนั้น หนักรู้สิ่งต่างๆ ที่จำเป็
...ผ่านไปหลายชั่วยาม ก่อนเสียงหญิงสาว จะกรีดร้องออกมาดังลั่น อี้เฉินอดไม่ได้ที่จะลืมตาตื่นขึ้นมา กะทันหัน วิ่งปาดตามเสียงนั้นไปด้วยความคล่องแคล่ว
เมื่อเห็นจอมยุทธคนสนิท นามว่ากวนอิง อารักขาแม่นางซีเยว่ ถูกอสูรวานรทองคำ ขั้นรวมลมปราณ โจมตีจนตาย ร่างขาดกระจุย อี้เฉินที่เห็น อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลาย ลงคอไปคำใหญ่ ครั้นเห็นความเร็วของ อสูรวานรทองคำ พุ่งปราดไปมาอย่างรวดเร็ว พร้อมเสียงร้อง คำราม วู้ๆ ราวกับเป็เสียงดูถูกดูแคลน
ถึงซีเผิง จะเข้าไปช่วย ซีเยว่ไว้แล้วก็ตาม แต่พวกเขาก็ยังติดอยู่ในวงล้อมของ อสูรวานรทองคำ พวกเขาต่างหวาดกลัวหมัด ที่มันปลดปล่อยออกมา เพียงหมัดเดียวก็สามารถฆ่าสังหาร ผู้คนได้ ครั้นเมื่อม่านพลังป้องกัน ถูกขับเคลื่อน ทำให้พวกเขาปลอดภัยไปได้ระดับหนึ่ง รอเพียงคนอื่นๆ มาสมทบเท่านั้น
ทว่าเมื่อพวกซีเผิง เขาไม่คิดว่าคนที่มาจะกลายเป็อี้เฉินเสียได้ เสียงเอ่ยเตือนตัวเด็กหนุ่มดังก้องออกมาทันที "เ้าถอยไปเร็วเข้าอี้เฉิน!!"
อี้เฉิน เขาไม่ได้สนใจคำเตือนเ่าั้ของ ซีเผิง พุ่งเข้าไปด้วยใจฮึกเหิม หมายมั่นขับไล่วานรทองคำ หมัดที่อี้เฉินต่อยออกไป ใส่หน้าอก วานรทองคำ อย่างจัง วานรทองคำ เองก็สวนหมัดเข้าใส่ร่างเด็กหนุ่มเช่นกัน
ปัง!!
ต่างฝ่ายต่างก็หมายมั่น จะต่อยอีกฝ่ายให้รามือ ก่อนร่างอี้เฉินกับวานรทองคำ จะถอยกรูดกระเด็นออกไป คนละหลาย10ก้าว กายาเจ็บวาบขึ้นมา
ซีเผิง กับ ซีเยว่ที่เห็น ถึงกับเบิกตากว้าง อ้าปากค้าง ไม่คิดเด็กหนุ่มจะไล่ วานรทองคำ ออกไปได้หลาย10ก้าว แถมตัวเขายังไม่ตายตก ร่างะเิเป็หมอกเื
ขนาดกวนอิงที่เป็หน่วยอารักขาส่วนตัวของ ซีเยว่ ยังโดนหมัดของอสูรวานรทองคำ เพียงหมัดเดียว ยังตายตก กลายเป็หมอกเื แต่อี้เฉิน ที่อยู่แค่ขั้นเปิดชีพจร กลับไม่ตายตก อดไม่ได้ที่จะทำให้เขาประหลาดใจ ราวกับเห็นอี้เฉินมีกายาเหล็ก
ซีเผิง อดไม่ได้ที่จะไต่ถามออกมา "เ้าไม่เป็อะไรแน่นะอี้เฉิน หมัดของอสูรวานรทองคำ รุนแรงไม่น้อยเลยนะ"
อี้เฉินยิ้มน้อยๆ เขาเองก็ตกตะลึงกับตนเองเช่นกัน "ข้าไม่เป็อะไรจริงๆ พวกท่านสองคน ไม่ต้องเป็กังวล"
ซีเยว่นางเองก็ใไม่น้อย ไม่คิดชายหนุ่มจะไม่เป็อะไร นางไม่ค่อยเชื่อถือคำที่เด็กหนุ่มพูด สักเท่าใดนัก มองค้อนมาที่เด็กหนุ่มอย่างไม่วางตา
อี้เฉินถึงกับส่ายหัว "ข้าไม่เป็อะไรจริงๆ" ทว่าเหมือนพวกเขาจะไม่เชื่อ
7K
