ตอนที่ 5 เมารัก
ทั้งสองหนุ่มสาวต่างก็ไม่เอ่ยคำใดออกมา มีแต่เพียงเสียงทอดถอนหายใจของนางและเขาเท่านั้น ใบหน้าของนางร้อนรุ่ม เขาก็ยังคงเงยหน้าจ้องนางอยู่ ในม่านแห่งความมืดมิดนั้นนางไม่อาจจะเห็นดวงตาของเขาได้กระจ่างชัด เสวียนฮวาอยากรู้เหลือเกินว่าแววตาคู่นั้นยามนี้นั้นเป็อย่างไร
ชายหนุ่มขยับกาย ดวงใจของหญิงสาวเต้นแรง แต่นางยังคงไม่ไหวติง
แล้วร่างแกร่งนั้นก็เคลื่อนเข้าไปประชิดตัวนางอย่างเชื่องช้า เวลานั้นเงียบนัก เงียบจนเสวียนฮวาคิดว่านางได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามของเขา ชายหนุ่มเข้าไปนั่งแนบกายนาง ร่างเขาทั้งหนาทั้งใหญ่โต จนเสวียนฮวาคิดว่าตัวเองเป็เด็กตัวน้อยเมื่ออยู่เคียงเขาผู้นี้
มืออันสั่นเทาของเขาโอบรอบเอวคิด ทันทีที่มือแกร่งนั้นแตะถูกร่าง หญิงสาวสะดุ้งโหยงหน่อยหนึ่งแล้วก็ตัวสั่นเทานิ่งอยู่ตรงนั้น
นางตื่นเต้นเสียยิ่งกว่าตอนที่ถวายตัวกับองค์ฮ่องเต้ในคราแรกเสียอีก นางตื่นเต้นที่สุดในชีวิตยิ่งกว่าเมื่อครั้งที่เป็ดรุณีแรกแย้มมิเคยต้องมือชาย เพราะเสวียนฮวารู้ดีว่าสิ่งที่นางปลงใจจะยอมให้เขากระทำต่อไปนี้นั้น มันผิดกับมโนสำนึกทั้งปวงที่นางเคยยึดถือ
นางกำลังจะเป็หญิงชั่วที่ทรยศสามีตัวเอง นางกำลังจะก้าวย่างเข้าสู่เขตแดนต้องห้ามที่นางถูกสอนให้รังเกียจมันมาตลอดชีวิต นางกำลังจะละเมิดหลักคุณธรรมทั้งปวงที่นางเชิดชูมาั้แ่จำความได้
ช่าง-หัว-มัน-ปะ-ไร
หญิงสาวบอกตัวเอง นางเลื่อนมือไปบีบมือเขาเบาๆ แล้วก็ััได้ถึงความหยาบกร้านบนฝ่ามือที่ทั้งหนาทั้งใหญ่ของชายผู้ที่นางหลงใหลโดยที่ไม่รู้จักแม้แต่ชื่อของเขาผู้นี้
หัวแม่โป้งของเสวียนฮวาลูบไล้ฝ่ามือเขาไปมาเพื่อที่จะกำซาบถึงความแข็งแกร่งของชายชาติทหารอย่างที่นางหลงใหล ในขณะที่นางจ้องดูดวงตาอันละห้อยโหยหาคู่นั้นของเขา
“เ้ามันวิปลาส” นางดุเขาอย่างแ่เบาด้วยเสียงอันกระเส่าซ่าน
เขายิ้มตอบ หญิงสาวไม่เห็นริ้วรอยของความหยิ่งผยองในใบหน้านั้น นางเห็นแต่ความปลาบปลื้มดุจดั่งเด็กน้อยที่ยินดีเพราะสำเร็จสมดั่งปรารถนาบนใบหน้าอ่อนเยาว์
“ข้ารักพระนาง” เขาตอบเสียงพร่า
แล้วกลีบปากของคนทั้งสองก็บดขยี้ใส่กันและกัน ครานี้เสวียนฮวาดูดดื่มลิ้นเขาอย่างเต็มที่ นางทั้งขบทั้งดูดลิ้นของชายผู้ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงนี้อย่างรุนแรง เสียงปากและลิ้นของคนทั้งคู่ที่ปะทะกันก็แว่วแทรกขึ้นมาระคนกับเสียงลมหายใจอันร้อนแรงของคนทั้งสองที่รดให้แก่กัน
เสวียนฮวาดูดดื่มอย่างบ้าคลั่งให้สมกับที่นางคิดถึงเขามาทั้งวัน เขามันกล้าดีอย่างไรที่กล้าเสียมารยาทกับหญิงสูงศักดิ์เช่นนาง แม้นนางไม่ได้เป็ฮองเฮาเขาก็เป็เพียงทหารองครักษ์ ในขณะที่นางเป็ถึงบุตรสาวของผิงซีอ๋อง
เขาช่างบังอาจนักที่อาจเอื้อมมาหลงรักผู้หญิงสูงส่งเยี่ยงนาง ยิ่งนึกก็ยิ่งหมั่นไส้ในขวัญอันหาญกล้าเทียมฟ้าของคนผู้นี้ นึกแล้วก็อยากลงโทษเขาผู้นี้ด้วยการดูดดื่มปลายชิวหาเขาให้แรงๆ
ตอนนี้เขาสวมใส่เสื้อผ้าธรรมดา มือของหญิงสาวก็ป่ายปะลูบไล้เข้าไปในอกเสื้อ แล้วนางก็ยิ่งตื่นตะลึงขึ้นมาเมื่อพบว่าสิ่งที่อยู่ในเสื้อผ้านั้นเป็ร่างแกร่งดุจเหล็กกล้า แผงอกนั้นหนาและกระด้างยิ่งนัก มือของเสวียนฮวาก็ลูบไล้มันไปมาด้วยความหลงใหลในขณะที่นางดูดดื่มลิ้นเขาอย่างเมามัน
และมือแกร่งเขาก็ตอบโต้ด้วยการคลึงเคล้นกับถันอวบของหญิงสาว เสวียนฮวาแอ่นอกเริดสู้มือกระด้างที่บีบเต้าอวบของนางอย่างทนุถนอม มือเขานั้นราวกับเหล็กกล้าแต่ไฉนจึงจับต้องร่างกายของนางอย่างละมุนละไมนักเล่า?
มีแต่เพียงหญิงสาวเท่านั้นที่ฟอนเฟ้นร่างกายเขาด้วยความปรารถนาอย่างรุนแรง
รู้ตัวอีกที เต้าอร่ามของนางก็อยู่นอกเสื้อผ้าอาภรณ์แล้ว มือทั้งสองข้างของเขาก็ยังเคล้นเล่นกับสองเต้าของนางไม่หยุด ยิ่งทุกครั้งที่ปลายถันของหญิงสาวต้องถูกกระทบกับความกระด้างที่ฝ่ามือหนานั้น นางก็สะดุ้งเสียวซ่านตรงที่ปลายถันทุกครั้ง
ปากของนางปลดปล่อยปากเขา
“เ้าไม่กลัวตายหรือ”
“ไม่”
“หากเขาจับได้เล่า โทษทัณฑ์เ้าถึงขั้นเฉือนเนื้อทั้งเป็ เ้าจะถูกหั่นเป็พันๆ ชิ้นทั้งที่เ้ายังมีลมหายใจ”
“ข้ายินดี” แล้วเขาก็ก้มหน้าลงไปจูบที่ปลายถันสีแดงของเสวียนฮวา หญิงสาวสะท้านไปทั้งกายมือน้อยของนางโอบรอบศีรษะเขา ขยี้มวยผมนั้นอย่างบ้าคลั่ง
ยิ่งเขาไม่กลัวเท่าใด ยิ่งเขาบ้าบิ่นเท่าไหร่ นางก็ยิ่งมีความสุขขึ้นเท่านั้น เสวียนฮวาไม่เคยรู้สึกเลยว่านางเลอค่าถึงเพียงนี้มาก่อน ความสูงค่าของนางนั้นหาใช่ชาติตระกูลหรือเสื้อผ้าอาภรณ์ที่นางสวมใส่ไม่ แต่เป็ความกล้าบ้าบิ่นของชายผู้นี้ที่ไม่เห็นแก่ชีวิตที่จะได้มาซึ่งนางต่างหากเล่า
ถ้าเขายินดีเช่นนั้น นางเองก็ยินดีที่จะเสี่ยงเพื่อได้เขามาเป็ชายชู้เช่นกัน ต่อให้วันหน้าถูกจับได้ เสวียนฮวาก็ยังได้สุขใจว่ามีอยู่วันหนึ่งที่นางได้โอบกอดชายที่นางปรารถนา แต่ให้แลกกับชีวิตที่เหลือทั้งหมดของนางก็ยินดีที่จะได้เป็ของชายผู้นี้เพียงแค่ค่ำคืนหนึ่ง
สามคุณธรรมสี่คล้อยตามหรือ ข้าปฏิบัติมาทั้งชีวิตแล้วเป็อย่างไร ข้ากำลังจะแห้งตายอย่างไร้ค่า หากข้าจะเป็หญิงชั่วที่ถูกคนประนามตลอดทั้งประวัติศาสตร์ข้าก็ยินดี แลกกับแค่คืนหนึ่งที่ข้าได้โอบกอดเขา ข้าก็ยอมแลก! เสวียนฮวาบอกตนเอง
ร่างเปลือยของนางถูกวางไว้บนแท่นบรรทม ผิวขาวเช่นหิมะแรกฤดูของนางก็กระจ่างอยู่ในความมืดดั่งมีแสงเรืองรอง บัดนี้ทั้งถันของนางบวมเป่ง ปลายถันสีแดงสดของหญิงสาวชูชันเพื่อที่จะเตรียมรับความรู้สึกซาบซ่านให้ได้อย่างเต็มที่
และเขาผู้นั้นก็ประกบปากลิ้มรสถันอวบของหญิงสาวด้วยความหื่นกระหาย
เสวียนฮวาขบกลีบปาก นางไม่กล้าส่งเสียง นางไม่กล้าให้นางกำนัลทั้งสามของนางได้รู้ แม้นนางจะมั่นใจว่าทั้งหมดจะปิดความลับนี้ไว้จนกว่าชีวิตจะหาไม่หากคนรับใช้ที่อยู่ด้านนอกของนางรู้ขึ้นมา แต่ให้ตายอย่างไรเสวียนฮวาก็ไม่มีทางให้ผู้อื่นบนโลกนี้รู้เด็ดขาด
เพราะนางอยากจะให้เขาฟอนเฟ้นนางเช่นนี้ไปทุกเมื่อเชื่อวัน
ปากของเขาดูดเลียปลายอกของเสวียนฮวาอย่างบ้าคลั่งปานจะกลืนกินนางทั้งเป็ ความหวิวไหวและความเสียวซ่านท่วมท้นทั้งจิตใจของหญิงสาว นางหลับตาปี๋ กัดปลายนิ้วโป้งตนเองอย่างทนทรมาณ ยิ่งยามเขาขบหัวนมนางแรงๆ นางก็อยากจะร้องให้ดังลั่นให้เขาทำกับนางรุนแรงกว่านี้อีก
เสวียนฮวาไม่รู้หรอกว่าร่างนางยามนี้แอ่นเริดดุจสะพานโค้ง น้ำลายของชายหนุ่มทาทาบไปทั่วทั้งหน้าอกและหน้าท้องของนาง เขาละเมียดไล่ชิมรสทุกสัดส่วนของหญิงสาว ทั้งจูบทั้งเลียปานว่าผิวละมุนขององค์ฮองเฮานั้นหอมหวานเหลือเกิน
ยิ่งเขาได้พิศความงามของเสวียนฮวา เขาก็ยิ่งไม่เข้าใจองค์ฮ่องเต้ หญิงสาวที่งามถึงเพียงนี้ ต่อให้เอาสนมทั้งหกตำหนักมาเทียบเคียงก็หาได้งามเทียมเท่าองค์ฮองเฮาไม่
กายแห่งพระนางช่างหวานเหลิอเกิน หยาดเหงื่อของพระนางนั้นช่างรัญจวนเขายิ่งนัก ชายหนุ่มเลียทุกส่วนสัดแม้นกระทั่งฝ่าเท้าของพระนางเขาก็หามีความรังเกียจแม้แต่น้อยไม่
ลิ้นและริมฝีปากเขาก็กระหน่ำจูบฝ่าเท้าน้อยๆ นั้นด้วยความเทิดทูนบูชา นิ้วเท้าแต่ละข้างแห่งพระนางนั้นเขาก็จูบเลียอย่างกระหาย ความ้าของชายหนุ่มแสดงให้เห็นว่าเขานั้นภักดีและหลงใหลหญิงสาวเพียงใด
เสวียนฮวาที่สะอื้นฮั่กๆ อย่างแ่เบาก็ดูใบหน้างดงามของเขาที่เสพรสเท้าของตัวเองและพระนางก็ปล่อยตัวตนให้เลื่อนไหลไปกับแรงกระตุ้นสวาทที่ชายหนุ่มผู้พิลาสกำลังมอบให้
ใบหน้างามล้ำของหญิงสาวบิดเบี้ยว คิ้วขมวดเหยเก จ้องดูความหื่นกระหายของชายชู้ที่ดื่มด่ำเท้าน้อยของนางโดยไม่วางตาเลย เพราะนางอยากจะประทับภาพนี้ไว้ในความทรงจำจนสิ้นลม หญิงสาวไม่รู้หรอกว่าวันข้างหน้านั้นจะเป็อย่างไรอีก
เมื่อวันนี้มีความรักนางก็จะเสพรักจนเมามาย หากพรุ่งนี้มีทุกข์นางก็จะหาญกล้าเผชิญกับมัน!