ชิงหยวนชี้หน้าด่ามันจนพอใจสบัดหน้าเดินออกไปไม่ไกล พ่อบ้านหนิงหลงยืนรับนางพาไปพบเ้าบ้านหนิง อารมณ์โกรธที่มู่เวียนไม่ยอมตามมายังไม่หาย จึงก้มหน้าเดินตาม โดยไม่รู้ชะตากรรม
มู่เซียนนั้งนิ่งพักใหญ่ พลันมันสบถคำด่าออกมา คว้ากระบี่อีกครั้งสาวเท้าออกจากประตู มันเป็ห่วง เด็กสาวจริงๆ
ชิงหยวน พอก้าวเข้าประตู นางก็ตะลึงลาน วิ่งเข้ากอดอาจารย์ เห็นเ้าบ้านหนิงยืนนิ่งอยู่กล่างห้องหน้าประตู พ่อบ้านยืนขวางประตูะเริ่มจะเข้าใจแล้วที่มู่เซียนพยามยามกล่าวกับนาง
ชิงหยวนนึกเสียใจที่...นางแตะเื่ที่ไม่ควรแตะ..จริงๆ
เสียงร้องครางของศิษย์พี่กับเสียงเนื้อกระทบเนื้อ แม้ไม่เห็นภาพแต่นางก็รู้ได้ ในชีวิตไม่เคยเ็ปใจขนาดนี้..โกรธแค้น..จ้องมองหนิงหวังฟาง เข็มง
" หากเราแม้เป็ผีก็จะรังควานพวกเ้า "
หนิงหัวฟางยิ้มเล็กน้อย มองพ่อบ้าน เลิกคิ้ว พ่อบ้านเอ่ยปากเนิบๆ
" คนของคุณชายใหญ่ ถูกกระบี่แทงที่หัวใจขาดใจตายในบัดดลแต่ว่ายังมีแผดจากมีดสันหนึ่งแผลคิดว่า ยังมีคนรู้เื่นี้ "
มันเหลือบมองหญิงสาว ยังกล่าวว่า
" ตอนที่ข้าฯพานาง นางออกมาจากห้องคุณชายมู่ มู่เซียน สหายคนใหม่ของ นายน้อย "
" ใช่ที่มาจากหัวซาน ? "
มันรับคำ หนิงหวังฟางเริ่มได้ยินเสียงตับๆดังเข้าหูอีกแล้ว ต้องขมวดคื้วหันมาสั่งกับพ่อบ้าน
" เรา้าตัวมัน เป็ๆ "
"ท่านไม่ถามเราหรือว่าเป็มันหรือไม่ "
เด็กสาวหันมาอย่างแปลกใจ "
"ใช่..ไม่ใช่ ไม่สำศัญ ! เรายังขาดตัวละครเอกของเื่นี้..มีมันงิ้วเื่นี้จะสมบูรณ์ "
" ข้าพเ้าไม่เคยแสดงงิ้วมาก่อน ท่านลุงคงผิดหวัง "
" มู่เซียน เ้าคนโง่ ! ท่านขึ้นมาทำไม "
ชิงหยวนทั้งดีใจและเสียใจ นางถึงกับแผดด่าน้ำตาก็ทะลักออกมา
" เพราะท่านเราถึงมา " เด็ญสาวได้ฟังมันน้ำตายิ่งทะลักออกมา หนิงหวังฟาง มองมู่เซียน ที่เดินสบายๆเข้ามา สบัดเืออกจากมีดสันสีทอง เช็ดกับชายเสื้อ สอดเก็บไว้ในอกเสือ เรียบๆง่ายไม่นำพาสิ่งใด มันมองเด็กหนุ่มยังไม่เต็มยี่สิบหากเทียบกับบุตรชายมัน คนผู้นี้มีความหยาบในความคิดอ่าน ไม่วิ่งวนอยู่ในกรอบประเพณีที่คร่ำครึ น่าสนใจ มู่เซียนเดินผ่านพ่อบ้าน ทรุดตัวลงนั้งข้างแม่ชีที่ร่างสั่นสะท้าน มองนางแล้วต้องกล่าว่า
" ท่านวางใจ..ข้าฯพเ้าจะดูแลนางเอง "
"ท่านว่าอะไร อาจารย์เรายังไม่ตาย..ท่านดุไม่ออกหรือ..ปากท่าน..ชั่งเหม็นเน่านัก "
มู่เซียนดึงนางเข้ามากอดไว่แนบอก กล่าวว่าใส่หูเบาๆ มันเมือผละออกมา ร่างนางก็สงบลง
" ท่านลุงหนิง เื่บนนี้ หนิงจงรู้หรือไม่ ? "
หนิงหวังฟางส่ายหน้า อธฺิบายว่า "ลูกเราคนนี้ มีความรู้สึกอ่อนไหว อ่อนต่อโลกของความเป็จริง "
มู่เซียนถอนใจ อย่างน้อยมันไม่ลำบากใจ
" ตอนแรกข้าฯยังคาดหวัง ท่านจะไม่กระทำเื่รุ่นแรงบานปลาย การลงมือฆ่าแม่ชีสำนักง้อไป้ของท่านลุง อาจทำให้ให้ที่นี้ลบหายไปจากยุทธภพเลยที่เดียว "
"มิใช่ๆ "
หนิงหวังฟางโปกมือทักทวงแล้วกล่าวว่า
"เ้ายังไม่รู้ความจริง เื่นี้..เริ่มจากเมือพลบค่ำ มู่เซียนศิษย์ทรยศของหัวซานดืมสุราจนเมามายเห็นแม่ชีสาวสวยก็เกิดตันหาอยากลองสตรีโกนหัว ได้ใช้ควันสลบ เข้าไปข่มขื่นแม่ชีสาว บังเอินควันสลบมีบริมาณน้อย พวกนางอาจารย์และศิษย์ได้สติขึ้นมา มันเมือกลัวความผิดจึงลงมือสังหารพวกนาง ดีที่แม่นางน้อยคนนี้กลับมาเห็นเหตุการณ์ ร่ำร้อง มันยังคิดฆ่าปิดปาก โชคดีของนางที่เจอพ่อบ้านของเราแต่มันเป็ยอดฝีมือ ได้จับตัวนางเป็ตัวประกัน ในระหว่างหลบหนี คนทั้งสองถูกไฟครอกตายในบ้านหลังหนึ่ง. ผลสุดท้าย หมู่บ้านเราถูกมันเผาหวอดไปสิบหลัง คนของเราตายเพราะมันสามคน ยังมีชาวยุทธอีกหลายคนาเ็ล้มตายเพราะมัน ถึงเื่นี้จะเกิดที่หมู่บ้าคุณธรรมก็ไม่จำเป็ต้องรับผิดชอบ "
นึกถึงเค้าโคร่างที่แต่งอย่างไหลลืน หนิงหวังฟางต้องยิ้มออกมา
" เื่ชั่วร้ายเลวทรามของท่าน เข้าหูแม่ชีง้อไป้ นางจะมองบ้านคุณธรรมหลังนี้ด้วยสายตาเยี่นงไร ! "
ถามมู่เซียนที่ยืนอ้าปากค้างอย่างงงงันกับเื่มดเท้จเสกสันปันแต่งจากปากเ้าบ้านหนิง
มุ่เซียนเริ่มเข้าใจแล้วเหตุใดมันจึงไม่ฆ่าชิงหยวน และเหตุใด้าตัวมัน
....ความผิดทั้งมวลในเื่นี้ มีมันเป็ผู้รับผิดชอบ..!
...เหตุผลง่ายๆ เพราะมันไม่มีใครรู้จัก ไม่มีใครหนุนหลัง
.. การกล่าวหาผู้คนต้องมีหลักฐาน
... คนตายเป็หลักฐาน
...น้ำกามบนร่างแม่ชีสาวก็เป้นหลักฐาน
...สาวน้อยชิงหยวนคือตัวประกัน
.. ตัวมันคือฆาตกรบ้ากาม..
ตอนนี้องค์ประกอบครบแล้ว ! ที่เหลือคือการออกไปแสดงงิ้วหน้าเวทีให้ผู้คนดู !
มู่เซียนมองคนรอบข้าง ในห้องมีเ้าบ้านหนิงยืนห่างทางซ้ายไปสิบก้าวด้านหลังของมันสามสี่ก้าวกันห้องด้วยม่านกระดาษบานใหญ่ หลังม่านกระดาษมีเสียงตับๆๆ คล่อเสียงซีด..ซาด ของบุรุษ ทางขวาพ่อบ้านและชายฉกรรจ์สองคนห่างห้าหกก้าว เปิดทางออกไว้ให้มันพาเด็กสาวออกไป !
ออกจากชั้นนี้ไปการไล่ล่าจะเริ่มขึ้น !
มู่เซียนเดาะปากเบาๆ ถามว่า
" หลังม่านใช้คุณชายใหญ่หรือไม่ "
หนิงหวังฟางพยักหน้าเล็กน้อย จึงเพิ่มเสียง
" คุณชายหนิง แม่ชีนางนั้นตายแล้วใช่หรือไม่ "
"อืม..."
" ผู้น้องจะไปแล้วออกมาลำลากันดีหรืไม่ "
" อืม..รอเราสักครู่ เรา...จะ..เราจะ ..ซีด..อ่า.."
มู่เซียนส่ายหน้าถอนใจหันไปดูบิดาของมันยังถอนใจในการกระทำของบุตรชาย
" ตอนเด็กมันอยากรู้อยากลอง เมือมีคำถามมัน้าคำตอบ รับลองมันไม่ปัญญาอ่อน.." "คุณชายหนิงรู็สึกอย่างไร ! "
" ไม่ต่าง ไม่ต่าง..จะมีผมหรือไม่.ไม่ต่างกัน "
มู่เซียนเห็นมันผูกสายรัดเอว รอยยิ้มอย่างเอียงอ้ายบนใบหน้าที่หล่อเหลา มันมายืนข้างบิดา กล่าวอย่างเห็นใจ
1K
