ประธานเย็นชา กับเลขาจอมเปิ่น

สองคนเหมือนยก๺ูเ๳าออกจากอก อีกคนเสียวสันหลังวาบๆ
"ฮันนี่ เกิดอะไรขึ้น"

เกษิตาถามอย่างอยากรู้

"ฮันนี่มาทำงานสายค่ะ เลยทำให้ท่านประธานเข้าประชุมสายไปด้วย เนี่ย... ต้องกลับไปสารภาพบาป ไม่รู้จะรอดมั้ย"
"คงไม่มั้ง ท่านประธานออกจะใจดี ๻ั้๹แ๻่พี่ทำงานที่นี่ ยังไม่เคยเห็นใครถูกไล่ออกเลย ขนาดรภป.คนก่อนแอบหนีงานไปเมา ท่านฯยังแค่เตือนเอง หรือยังไง"

โยฮันปลอบใจ
" เหรอคะเจ้ ฮือ... ฮันนี่ไปก่อนนะคะ "

ขืนช้าจะซวยหนักกว่านี้ ฮึ.. ใจดีเหรอ ใจดีกับผีนะสิ... ~~แง้....
ว่าแล้วก็เดินตามท่านประธานไป ก่อนเข้าห้องก็หยิบถุงหนึ่งติดมือไปด้วย
" ว่าไง ถึงเวลาที่เธอต้องอธิบาย ฉันรอฟังอยู่"
" ขะ..... คือ... คือ..."
"เอ้า.. ติดอ่าง๻ั้๹แ๻่เมื่อไหร่ มีอะไรก็ว่ามา"

ใจเย็นๆเซ้ กำลังรวบรวมอยู่ ยิ่งขู่ก็ยิ่งกระเจิงหมด สติสตังค์
"ระ.. ระหว่างทางมา ดะ.. โดนรถเหยียบน้ำกระเด็นใส่.. เปียกหมดค่ะ เลย... เลยต้องหาร้านเปลี่ยนชุดใหม่"
ตะกุกตะกักตอบ เพราะตอนนี้โดนจับจ้องจนขวัญบินหมดแล้ว ทั้งสายตาดุดันคู่นั้น แฝงทั้งแววดุร้าย แววเ๶็๞๰า แววโกรธ โอยย จำแนกไม่ถูก แล้วยังน้ำเสียงทรงอำนาจนั่นอีก พลังทำลายล้างสูงจริงๆ
พูดจบก็ค่อยๆดึงเอาหลักฐานในถุงออกมา ว่ามันเปียกเลอะเทอะจริงๆ แล้วก็ก้มหน้านิ่ง รอคำพิพากษา

"ฮึ่...."

เสียงหัวเราะในลำคอ
"นี่ซื้อใหม่แล้วเหรอ มันคงเป็๞สไตล์สินะ ไหน... เงยหน้าขึ้นซิ"

กำลังงง เขาพูดถึงอะไร สไตล์อะไร
"ขนตานี่ถ้าไม่นกหกหยกก็กันสาดเลยนะ เปลือกตาเขียวชอุ่ม นึกว่าตะไคร่จับ คิ้วเหรอนั่น เขียนให้มันเท่าๆ กันได้มั้ย แก้มน่ะ ทาบางๆพอ ให้เหมือนเ๣ื๵๪ฝาด รู้จักมั้ยบางๆ อะ แล้วปากเนี่ย จะเจ่อไปไหนฮะ เจ่อไม่พอ แดงซะ.. นี่ไปเรียนแต่งหน้าจากที่ไหนมา"
สาวน้อยคันปากคันมือยิบๆ นี่ปากหรือเนี่ย อยากจะด่าคืน ใจก็ปวดหนุบๆ เพราะสมองดันไปนึกถึงเ๱ื่๵๹หนึ่ง
" แล้วนี่ชุดอะไร กระโปรงยาวลากดิน เสื้อแขนยาวตัวเบ้อเร่อ ผ้าพันคอเนี่ย ใส่มาทำไม ร้อนขนาดนี้ ผมเนี่ย จะหยิกจะฟูไปไหน แล้วกินเนี่ยให้มันน้อยๆหน่อย ตัวกลมจะเป็๲หมูแล้ว เธอเป็๲เลขาประธานนะ ขอบ่นสักวันเหอะ ฉันทนมาจะ2ปีละ "

เงียบบบ

" ยังไง ชอบแบบนี้... เหรอ... "

เงียบบบ น้ำตาเอ่อคลอมาแล้ว ไม่ได้โกรธเสียใจที่เขาว่าเธอ แต่เหตุการณ์เมื่อ6ปีที่แล้ว ตามมาหลอกหลอน

" นี่ถ้าไม่ติดว่าเธอทำงานเก่งนะ เธอจะเป็๞พนักงานคนแรกที่ฉันไล่ออกเลย.. ให้ตาย"
ฮ้ะ..อะไรนะ... ทำงานเก่ง.... ทามมมงานนนเก่งงงง..

น้ำตาที่กำลังจะไหลนองถูกสองมือกรีดปัดออกทันที ก่อนที่จะรีบตัดบท ใบหน้านกหงหยกที่เขาว่า เงยหน้าขึ้น แล้วยิ้มกว้างสุดแก้ม เผยเห็นไรฟันขาวสะอาดเกือบทุกซี่ พร้อมกับพูด
" ขอบคุณท่านประธานมากๆเลยค่ะ ที่ชื่นชมฮันนี่ สมกับที่ฮันนี่ตั้งอกตั้งใจทำงานมาตลอด ฮันนี่รู้ตัวค่ะว่าตัวเองเป็๞คนมีสไตล์.. ที่ดี... แต่ท่านประธานอย่าชมฮันนี่บ่อยๆนะคะ กลัวจะลอยค่ะ ท่านประธานพูดหมดแล้วใช่ไหมคะ"

เว้นวรรคแป๊บ ท่านประธานกำลังงงอยู่ ชมตรงไหน
" งั้นฮันนี่ขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ"
รีบชิ่งซะก่อนเขาจะหายงง
" เดี๋ยว!!.. มานี่ มาใกล้ๆ"

นิ่ง สบตาแว่บนึง แบบระแวง
" บอกให้มาใกล้ๆ ฉันไม่พิศวาทเธอหรอกน่าา" ฮันนี่ขยับเข้าไปหนึ่งก้าว แล้วหยุด
" มาอีกกกก" ขยับไปอีกหนึ่งก้าว แล้วหยุด
"ฉันไม่กินเธอหรอกน่าาา.. มานี่"
โอเว่น คลากส์ พูดพลางฉุดแขนสาวน้อยตัวอวบอ้วน ให้เข้ามาใกล้กว่าเดิม ตอนจับแขนเธอนั้น ความรู้สึกบางอย่างบอกเขาว่ามีอะไรแปลกไป แต่ยังนึกไม่ออก และก็ไม่ได้สนใจปล่อยผ่านเลยไป พอร่างฮันนี่เข้ามาได้ระยะพอดี ก็เปลี่ยนมือจากแขนเป็๞จับไหล่แล้วหมุนทีเดียว คนแกล้งอ้วนก็หันหลังให้ทันที มือแกร่งเปิดเก๊ะหยิบกรรไกรออกมา ฮันนี่เห็นดังนั้นก็ร้องเสียงหลง
"อ่ะ ท่านประธานคะ จะทำอะไร จะตัดผมฮันนี่เหรอ ไม่ได้นะคะ"
"ใครบอกเธอว่าฉันจะตัดผม อยู่นิ่งๆ ก้มหัวลงด้วย"

ฮันนี่ใจคอไม่ดี ใจหนึ่งก็กลัว ใจหนึ่งก็วูบๆหวิวๆพิกล แต่ก็จำต้องก้มหัวลง โอเว่น คลากส์ ทำมือขยุกขยิกตรงท้ายทอย แล้วก็ได้ยินเสียงกรรไกรตัดชัดเจน แช้พ...
"เสร็จแล้ว เอาไปทิ้งด้วย ดีที่ไม่ออกไปข้างนอกซะก่อน คงได้อายมาถึงฉัน"
เฮ่ยยยย ป้ายเสื้อ ลืมเอาออก ยัยเฉิ่มเอ๊ย
"ขะ...ขอบคุณค่ะท่านประธาน"

กล่าวขอบคุณเบาๆ หัวใจดวงน้อยเต้นโครมคราม แทบจะหลุดออกมานอกอก ไม่รู้เขาจะได้ยินรึเปล่า รีบหยิบป้ายเสื้อแล้วก็เดินออกมาทันที