ตอนที่1
ยังไม่ตรวจอักษร
ณตำหนักเทพจันทราตำหนักเทพสีขาวตัดกับสีทองอร่ามตามแบบฉบับตำหนักเทพยอดนิยมของ์แต่ทว่าก็ยังมีความแตกต่างอยู่บ้างเล็กน้อยพอให้แยกออกว่านี่เป็ตำหนักของเทพองค์ไหนแน่นอนว่าตำหนักของเทพจันทราก็ย่อมมีสัญลักษณ์ของพระจันทร์
ภายในตำหนักตกแต่งด้วยเหล่าดวงดาวนับร้อยดวงทั้งยังมีต้นท้อขนาดใหญ่สองสามต้นที่คอยให้ความรู้สึกมีชีวิตชีวาขึ้นมาบ้างมองเลยขึ้นมาเล็กน้อยก็จะพบว่ามีเทพองค์หนึ่งกำลังนอนเอกเขนกอยู่บนกิ่งก้านของต้นดอกท้อเทพจันทราผู้เป็เ้าของตำหนักนั่นเอง
ขณะที่ร่างบางของเทพจันทราผู้เป็เ้าของตำหนักกำลังนอนหลับฝันดีอยู่นั้นอยู่ๆก็เกิดลมพายุกรรโชกชวนให้สะดุ้งตื่นขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ทว่าเมื่อลืมตาขึ้นมาแล้วกลับพบว่ามีจุดสีดำเล็กๆเกิดขึ้นกลางตำหนักของตนพร้อมกับลมพายุที่ไม่แ่เลยแม้แต่น้อยเมื่อเพ่งมองดูดีๆก็พบอีกว่าเ้าจุดดำแปลกปลอมนั่นกำลังขยายใหญ่ขึ้นตามแรงลมขณะนี้
“เ้านั่นมันอะไรใครมันมาเล่นอะไรในตำหนักข้า”
สงสัยได้ไม่นานเ้าจุดดำนั้นก็ขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็วทว่าพอเทพจันทราหันหลังเตรียมชิ่งหนีอยู่ก็รู้สึกว่าพลังเทพใช้การไม่ได้ร่างกายพลันหนักอึ้งก่อนที่จะทันได้ตั้งสติให้ดีก็รู้สึกว่าร่างกายเหมือนกำลังถูกดูดเข้าเข้าไปในจุดดำที่กลายเป็หลุมดำขนาดใหญ่แทน
แขนเรียวพยายามคว้าจับเข้าที่ลำต้นดอกท้อเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยวเอาไว้ทว่าจังหวะที่กำลังจะคว้าจับได้ก็โดนเศษกระเบื้องของหลังคาตำหนักตัวเองก็ปลิวมากระแทกศีรษะเล็กเข้าอย่างจัง
“โอ้ย!”
บ้าเอ้ยสร้างไม่ได้มาตรฐาน! ข้าจะฟ้องเทียนจวิน!
คนตัวเล็กได้แต่ปรามาสไว้ในใจเพราะทันทีที่ได้โดนกระแทกร่างบางที่สูญเสียการควบคุมเล็กน้อยทว่าปัญหาที่ตามมากลับไม่น้อยเลยเพราะดูเหมือนว่าตอนนี้ตนเองจะปลิวเข้าไปในหลุมดำนั่นเป็ที่เรียบร้อยแล้ว
“ใครมันมาทำอะไรในตำหนักของข้า!”
เมื่อเข้ามาแล้วกลับรู้สึกเคว้งเล็กน้อยเพราะตอนนี้ตัวเขากำลังร่องรอยอยู่ในความมืดไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็พบแต่ความมืดรอบตัวแม้ว่าจะสามารถจุดไฟขึ้นมาจากฝ่ามือได้แต่ก็ไม่สามารถมองเห็นอะไรได้อยู่ดีจะเห็นก็แต่ดวงไฟที่ฝ่ามือของตนเองเท่านั้น
นั่นทำให้ตอนนี้เขาเครียดเป็อย่างมากครุ่นคิดว่าตนเองไปเป็ศัตรูของใครหรือไม่พังตำหนักของเขาไม่พอยังส่งเขาไปที่ไหนอีกก็ไม่รู้ดีนะที่ยังมีพลังทิพย์อยู่ไม่เช่นนั้นเขาคงอกแตกตายเป็แน่
อยู่มาแสนปีใช้ชีวิตเรียบง่ายมาตลอดไม่คิดว่าตนเองจะไปสร้างศัตรูที่ไหนได้วันๆอยู่แต่ในตำหนักออกไปข้างนอกนับครั้งได้แล้วข้าจะไปมีศัตรูที่ไหน!!
ขณะที่เ้าตัวกำลังคิดอยู่นั้นจู่ๆก็เกิดการสั่นไหวของมิติจากนั่นเขาก็รู้สึกว่าร่างกายของตนเองกำลังร่วงหล่นเขาหลับตาทันทีเพราะแรงลมกระแทกเขามาในตาในใจเฝ้าภาวนาว่าขอให้เื่ทั้งหมดนี่เป็แค่ฝันตื่นมาพบว่าตนเองนอนอยู่ที่กิ่งท้อเหมือนเดิมแต่ทว่าเหมือน์กำลังทดสอบเขาเพราะเมื่อเขาลืมตาขึ้นก็พบว่าตอนนี้ตนเองยืนอยู่ท่ามกลางผู้คนที่เป็มนุษย์!
แถมพวกนั้นยังแต่งตัวประหลาดๆอีกบางคนแต่งแบบเขาบางคนแต่งกายด้วยผ้าประหลาดๆมีหมวกมีไม้อะไรก็ไม่รู้เยอะแยะมากมาย
เทพจันทราได้แต่มึนงงกับสิ่งที่เห็นในตอนนี้โดยไม่รู้เลยว่าั้แ่ที่ตนเองปรากฏกายขึ้นมานั้นเรียกความสนใจได้มากขนาดไหนไม่ว่าจะรูปร่างหน้าที่ถือว่างดงามก็ว่าได้จะว่าหล่อเหลาก็ได้อีกไหนจะชุดที่เ้าตัวใส่อีกมันราวกับว่าเสื้อผ้ามันเปล่งแสงออกมาได้นั่นทำให้ทุกคนให้ความสนใจกับมันเอามากๆทั้งคนใส่ยังดูดีออกขนาดนั้น
ใช่แล้วนี่เป็งานคอสเพลย์ที่ใครจะใส่ชุดอะไรมาก็ได้ช่างภาพก็เลยเยอะแยะตามไปด้วยและเมื่อช่างภาพเห็นเทพจันทราที่งดงามเกินกว่าที่จะมีอยู่จริงอยู่ตรงหน้าพวกเขาจะไม่พุ่งเข้าใส่เพื่อถ่ายรูปหรอกหรือนั่นแทบจะเป็ไปไม่ได้
ขณะที่เทพจันทรายังมึนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่นั้นก็รับรู้ได้ถึงจิตที่มุ่งมั่นในอะไรสักอย่างของคนเป็จำนวนมากทำให้เ้าตัวอดที่จะหันไปมองไม่ได้และเมื่อหันไปก็พบว่ามีสายตาหลายคู่กำลังจับจ้องมาที่ตนเอง
นี่ข้าไม่ได้ใช้มนต์พรางกายหรือ
แต่เหมือนว่าเ้าตัวจะมัวแต่ยืนเฉยๆคงไม่ได้แล้วเพราะว่าตอนนี้เหล่ามนุษย์ที่ถือเ้าสิ่งหน้าตาประหลาดๆนั้นกำลังวิ่งมาทางนี้
นี่ข้าไปทำอะไรให้พวกมนุษย์เ่าั้เคืองกันหรือไม่ทำไมพวกนั้นถึงพุ่งเข้ามาหาข้าขนาดนั้นไม่นะเ้ามุนษย์ยะ อย่าเข้ามาใกล้ข้านะ ม่ายยยยยยย กรี๊ดดดดดด ใครก็ได้ช่วยข้าด้วยที่นี่ที่หน่ายยย ใครก็ได้ช่วยข้าที
ขณะที่เ้าตัวกำลังกรีดร้องอยู่นั้นขาทั้งสองข้าก็ยังคงทำหน้าที่ได้ดีเขาวิ่งหนีฝูงมนุษย์อยู่นานจนเข้าไปหลบในเ้าสิ่งก่อสร้างหน้าตาประหลาดแต่ก่อนที่จะทันได้วางใจก็ได้ยินเสียงคนพูดอยู่ใกล้ๆ ทำให้เ้าตัวต้องเก็บปากเงียบก่อนที่จะได้พูดอะไรออกมา
“หายไปไหนแล้วนะ”
“นั่นดิคนอะไรวะจะว่าสวยก็สวยจะว่าหล่อก็หล่อตกลงเขาเป็ผู้หญิงหรือผู้ชายวะมึง”
“ไม่รู้ว่ะแต่ถ้าได้รูปมานะต้องสุดยอดมากแน่เลยว่ะ”
“เออหาต่อกัน”
เมื่อแน่ใจว่าคนพวกนั้นไปกันหมดแล้วเ้าตัวก็กลับมานั่งคิดกับตัวเองว่าเื่พวกนี้มันอะไรกันแน่เมื่อทุกอย่างด้านนอกดูสงบลงแล้วเ้าตัวก็ค่อยๆออกจากที่ซ่อนพร้อมทั้งสังเกตสิ่งรอบตัวเ้าตัวเดินมาเรื่อยๆโดยที่พยายามเลี่ยงมนุษย์ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ถามว่าทำไมไม่ใช้มนต์พรางตาก็เพราะว่าลืมไงสมองยิ่งอ๊องๆอยู่โดยหลังคาตำหนักกระแทกเข้าไปขนาดนั้น
สิ่งก่อสร้างใหญ่โตชวนน่าตะลึงไหนจะเ้าสิ่งที่ทำหน้าที่คล้ายพาหนะนั้นอีกโลกมนุษย์นี่พัฒนาไปได้ไกลจนน่าใแต่ทว่าที่นี่ปราณทิพย์ธรรมชาติกลับเบาบางเสียจนน่าใจหายความเจริญต่างๆแลกมากับที่เ้าพวกมนุษย์ทำลายธรรมชาติสินะ
ทุกอย่างที่นี่แปลกใหม่สำหรับเทพจันทราเป็อย่างมากเ้าตัวเดินไปเรื่อยๆจนเจอเข้ากับศาลเ้าหนึ่งเขาเดินเข้าไปทันทีเผื่อว่าที่นี่จะมีเทพที่พอพูดคุยด้วยได้
“ท่านเทพหรือ”
เมื่อเดินเข้ามาก็พบกับชายหนุ่มผู้หนึ่งเอ่ยทักแม้ตอนแรกจะคิดว่าอีกฝ่ายจะเป็มนุษย์แต่ทว่าเมื่อเพ่งมองดีก็พบว่าไม่ใช่
“เทพประจำศาลเ้าหรือ”
“คะครับ”
จากนั้นก็เกิดการพูดคุยเื่ต่างๆก็เกิดขึ้นเขาสอบถามเื่ราวในโลกมนุษย์ในยุคนี้อย่างละเอียดพบว่านี้เป็มิติที่เท่าไรไม่รู้ของเทพมิติที่มีไว้สำหรับส่งิญญาลงมาเกิดในแต่ละภพแต่ละมิติก็จะแตกต่างกันเทพมิติอี้ลู่เป็เทพที่ทำงานภายใต้การนำของมหาเทพแห่งแดนปรโลกซึ่งชื่ออะไรเขาก็ไม่รู้มหาเทพไม่ขึ้นมาแดน์นับแสนปีแล้วมั้งเรียกง่ายก็คือั้แ่เขาเกิดก็ไม่เคยเจอมหาเทพเลย
แน่นอนว่าเทพจันทราองค์แรกเคยสอนอยู่แต่เขาผิดเองแหละไม่เคยจำได้เลยฮ่าฮ่าฮ่าก็แหมจะจำทำไมอ่ะไม่ค่อยได้เจอเผลอมหาเทพคงไม่ขึ้น์อีกเลยมั้ง
เอาละๆกลับมาที่ปัจจุบัน
“ว่าแต่ท่านเทพจะหลับแดน์เลยไหมครับ”
“กลับเหรอหึ นานๆ ทีลงมาเที่ยวก็ดีเหมือนกันเื่กลับค่อยว่ากันที่หลังยังไงก็ต้องตามหาเทพที่ทำหน้าที่ดูแลโลกนี้ให้เจอก่อนเมื่อเจอแล้วการจะกลับก็เป็เื่ง่าย”
“เออท่านเทพไม่รีบเช่นนี้จะไม่เป็ไรเหรอครับ”
“ไม่เป็ไรหรอกน่าข้าจะบอกให้นะข้าน่ะว่างจะตายหายไปสองสามวัน์ไม่แตกหรอก”
อย่างงี้ก็ได้เหรอครับท่านเทพศาลเ้าตัวน้อยได้แต่ถามในใจ
“อ่อจริงสิตอนที่ข้าลงมาครั้งแรกข้าเจอแต่มนุษย์แต่งตัวแปลกแต่ข้าก็ชอบน่ะดูตลกดีเ้าไปกับข้าอีกรอบได้ไหมพวกมนุษย์ที่ถืออะไรก็ไม่รู้แปลกเ้าพวกนั้นอยู่ๆก็พุ่งเข้ามาข้าใ”
“อ่องานตรงนั้นใช่ไหมครับ”
เทพจันทรามองตามนิ้วมือจากนั้นก็พยักหน้าน้อยๆ
“นั่นเรียกว่าคอสเพลย์ครับเดี๋ยวผมพาท่านไปเออแต่ท่านควรเปลี่ยนสรรพนามหน่อยนะครับ”
“เปลี่ยนทำไมละ”
“มันแปลกแยกครับคนพวกนั้นจะหาว่าท่านบ้าเอาน่ะสิครับ”
“ห่ะ!ข้าเนี้ยน่ะบ้า”
เทพประจำศาลเ้าได้แต่พยักหน้าน้อยๆแม้ว่าเทพจันทราจะงงไปบ้างแต่ก็พอเข้าใจสิ่งที่เรียกว่ามนุษย์อยู่บ้างเล็กน้อยนั้นละน่ะ
“ก็ได้เช่นนั้นเ้าชื่ออะไรข้าคุยตั้งนานลืมถาม”
เทพศาลเ้าได้แต่ทำหน้าเหนื่อยใจข้าบอกท่านแต่แรกแล้วล่ะครับป้าหน้าศาลข้าก็บอก
“ผมหลิวซิงครับ”
“อ่อหลิวซิง ข้าเยว่อิงเทพจันทรา”
เทพจันทราหรือมิน่ารัศมีเทพถึงได้เจิดจ้าเสียขนาดนี้ที่แท้ก็เป็เทพที่มีตำแหน่งสูงๆทั้งยังมีต้นกำเนิดบน์อีกด้วยนี่เขาได้มีโอกาสได้รับใช้เทพที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้เลยหรือนี่
ตอนแรกมาแล้วค่าเป็ยังไงกันบ้างคะพอได้ไหมเอ่ย
คอมเม้นท์กันหน่อยน๊าเขาลบหลายรอบมาก55555
5K
