ตำแหน่งที่อยากเมิน
ดุจดาริกาพาเรือนร่างสูงร้อยเจ็ดสิบ บวกส้นสูงอีกสี่นิ้ว และกระโปรงบาน สั้นเดินออกจากห้อง หลังประชุมย่อยจบลงด้วยอาการหงุดหงิดเล็กน้อย เพราะมั่นใจว่าถูกปัถพีแกล้งอย่างเห็นได้ชัด ที่ให้ไปนั่งร่วมประชุมทั้งๆ ที่ตัวเองไม่รู้เื่ราวอะไรที่ทุกคนกำลังคุยกันเลยสักนิด จะโวยวายก็ไม่อยากทำ เพราะเมื่อวานจัดหนักไปพอสมควรแล้ว
“สวัสดีครับคุณน้องดาว”
พอออกประตูห้องน้ำมาได้ไม่นานก็ถูกทักจากด้านหลัง จนต้องหันขวับไปหาเ้าของเสียง ก็เห็นว่าเป็ปารณนั่นเอง แม้จะแทบไม่ได้พบเจอหรือพูดคุยกัน แต่ดุจดาริกาก็รู้มาจากทุกคนในบ้าน ว่าเขาเป็หนึ่งในสามที่พ่อส่งเสียให้ร่ำเรียนั้แ่จบประถมแล้ว
“สวัสดีค่ะคุณปารณ มาเข้าห้องน้ำเหรอคะ”
เลยทักทายตอบควบคู่กับการเดินกลับออฟฟิศไปด้วย แต่จะช้ากว่าตอนมา เพราะคิดว่าอีกฝ่ายคงอยากคุยด้วย
“ครับ คุณน้องดาวมาทำงานหลายวันแล้ว ผมไม่มีโอกาสได้คุยด้วยสักครั้งเลยครับ รู้สึกเสียมารยาทยังไงไม่รู้ แล้วทำงานกับคุณดินเป็ยังไงครับ”
เสียงตรงเรียกชื่ออีกคนนั้นดูเหมือนจะเบาลงไม่น้อย ด้วยใจไม่อยากจะเรียกแบบนั้นสักนิด เวลาอยู่กับเพื่อนหรือคนที่สนิทกัน เขาก็มักจะเรียก ‘ไอ้ดิน’ แทบทุกคำ จะนำหน้าด้วยคำว่า ‘คุณ’ ก็เฉพาะอยู่ต่อหน้าคนอื่นเท่านั้น แต่คนไม่ค่อยได้สังเกตอะไรอย่างดุจดาริกาก็ไม่เห็นความผิดปกติใดๆ
“เฮ้อ! อย่าให้เซดค่ะ”
“ทำไมล่ะครับ คุณดินใช้งานหนักเหรอครับ”
“เปล่าค่ะ พี่ดินไม่ได้ใช้น้องดาวทำอะไรเลย นอกจากสอนๆ ๆ แล้วก็สอนเท่านั้นล่ะค่ะ วันๆ ก็ให้ศึกษาแฟ้มประวัติของบริษัทค่ะ”
“เหรอครับ ถ้ามีอะไรให้ผมช่วยสอนหรือแนะนำก็บอกได้นะครับไม่ต้องเกรงใจ”
“ขอบคุณค่ะ”
อันที่จริงดุจดาริกาตั้งใจจะชวนคุยมากกว่านี้ แต่ระหว่างเดินกลับผ่านไปนั้น ก็ดันไม่ค่อยชอบสายตาพนักงานที่นั่งอยู่ตามโต๊ะเอาเสียเลย เพราะดูเหมือนจะคอยแอบมองตามแล้วหันไปซุบซิบกันตลอดเวลา
หรือถ้าจะเรียกให้ถูก ก็คิดว่าตัวเองกลายเป็เป้าสายตาให้ผู้คน มาั้แ่ก้าวแรกที่เหยียบย่างมาในบริษัทเมื่อวานนี้แล้วด้วยซ้ำ
“มีอะไรกันเหรอคะ หรือว่าสงสัยอะไรกันคะ ถามได้นะคะ ไม่ต้องเอาไปซุบซิบลับหลังค่ะ”
ด้วยความเป็คนตรง หรือเรียกได้ว่าไม่อดทนกับอะไรได้นาน เลยหันหน้าไปหาพนักงานสาวน้อยสาวใหญ่ ที่ต่างจ้องมาทันที และด้วยสายตาเอาเื่ บอกให้รู้ว่าไม่พอใจเมื่อถูกมองแบบเสียมารยาท ปารณยืนอยู่ไม่ห่างถึงกับหน้าเหวอเมื่อเจอท่าทีเอาเื่ของคุณหนูเล็ก เห็นสวยๆ ไม่คิดว่าจะซ่าได้ขนาดนี้
“เอ่อ! เปล่าค่ะคุณน้องดาว”
มีสาวร่างอวบ ซึ่งดุจดาริกาไม่รู้ว่าทำอยู่ฝ่ายไหน ตอบออกมาด้วยท่าทีตื่นนิดๆ จากนั้นก็ก้มหน้างุดลงไปหางาน คนอื่นก็พลอยทำแบบเดียวกันด้วย
“ถ้าไม่มี! ทีหลังอย่ามองแล้วหันไปซุบซิบกันนะคะ มันเสียมารยาท แล้วน้องดาวก็ไม่ชอบด้วย”
สิ้นคำก็เดินเชิดหน้าพาส้นสูงสี่นิ้วกับกระโปรงพลิ้วไหวไปตามแรงราวนางพญาไป ปารณได้แต่มองตามด้วยความไม่อยากจะเชื่อ ว่าลูกสาวคนเล็กของผู้มีพระคุณจะกล้าขนาดนี้ ด้วยความที่ไม่อยากเป็เป้าสายตาให้ใคร เลยรีบเผ่นกลับห้องทำงานตัวเองทันที
“เดี๋ยวยกน้ำกับกาแฟดำไปให้น้องดาวในห้องด้วยนะ”
กำลังจะเข้าห้องทำงานอยู่แล้ว แต่ก็เห็นแม่บ้านร่างอ้วนเดินยกถาดแก้วน้ำมาจากที่ไหนสักแห่ง เลยสั่งเสียงห้วน เสร็จก็ก้าวฉับๆ เข้าไปในห้องโดยไม่สนใจสายตาใครทันที คนถูกสั่งก็ตัวสั่นงันงก เพราะกลัวลูกคนเล็กของเ้านายใหญ่เล่นงานเหมือนพวกตาอยู่ไม่สุขเมื่อครู่
“เฮ้อ! โล่งอก นึกว่าจะโดนจิกกัดเหมือนพี่แป้งซะแล้ว”
นุ้ย ผู้ทำหน้าที่เป็แม่บ้าน คอยบริการพนักงานประจำแผนกโพล่งออกมาด้วยความปลอดโปร่ง ตาก็ปรายไปทางสาวอวบมีนามว่าแป้ง ผู้ซึ่งเพิ่งถูกคุณหนูของบ้านเล่นงานไปหยกๆ
“ซวยแต่เช้าเลยฉัน ไม่น่าเล๊ย ไม่น่าเลย มองกันตั้งหลายคน ไหงมาแจ็กพอตที่ฉันคนเดียวก็ไม่รู้”
แป้งผู้เป็เ้าหน้าที่ประสานงานฝ่ายการตลาดบ่นอุบ ทำเอาทุกคนต่างหัวเราะไปตามๆ กัน และต่างก็บอกตัวเองไว้ในใจว่า ทีหน้าทีหลัง อย่าได้แหยมกับ ‘คุณน้องดาว’ ผู้เป็ลูกสาวของเ้านายใหญ่อีกเป็อันขาด สุนทรีย์นั่งทำงานอยู่ถึงกับหันไปหาแล้วหัวเราะร่า ก่อนจะรีบก้มลงไปหางานอันรีบเร่งต่อ
ส่วนคนไม่รู้เนื้อรู้ตัวว่าทำให้คนทั้งออฟฟิศกลัวนั้น พอเดินเข้าห้องไปก็เห็นว่าบนโต๊ะมีแฟ้มแข็งวางเรียงอยู่ถึงเจ็ดแฟ้ม ปัถพีลุกขึ้นเดินอ้อมไปยกเก้าอี้ตรงหน้าโต๊ะของเขา ไปวางไว้หน้าโต๊ะเลขาส่วนตัว ปากก็เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ไม่มีคติใดๆ และดีใจเมื่อช่องว่างระหว่างขอบโต๊ะไปหาผนังห้องนั้นมีน้อยนิด น้องเล็กเลยไม่มีโอกาสไถเก้าอี้ออกไปได้ไกลนัก
จะได้ไม่เห็นขาขาวส่วนที่โผล่พ้นกระโปรงออกมา หรือต่อให้เขาเห็นก็คงไม่เป็ไร ในเมื่อเขาไม่คิดอะไรอยู่แล้ว แต่ไม่อยากให้คนอื่นมาเห็น โดยเฉพาะผู้ชาย ในเมื่อรู้ดีว่ามันไม่งาม และไม่อยากให้น้องถูกใครต่อใครเอาไปพูดลับหลัง สังคมคนทำงานนั้น เื่นินทาว่าร้ายกันนี่ ไม่ใช่ย่อยเลย
“พร้อมจะทำงานหรือยังครับคุณน้องดาว”
“ค่ะ”
ทว่าคนไม่เคยถูกใครสั่งหรือถูกวางอำนาจบาตรใหญ่ใส่มาก่อน โดยเฉพาะพี่ใหญ่ของบ้านแล้ว กลับหมั่นไส้นิดๆ รู้สึกเสียหน้าหน่อยๆ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ นอกจากจะรับคำสั้นๆ เท่านั้น
“งั้นก็เริ่มจากการเรียนรู้ว่าเรามีอะไร อยู่ที่ไหน และมีความเป็มายังไงก่อนก็แล้วกันนะครับอาทิตย์นี้ เราจะไปแบบช้าๆ ไม่ต้องเร่งรีบ”
เ้าของห้องทรุดกายลงกับเก้าอี้แล้วเอ่ยเสียงนุ่ม และพร้อมจะเป็ครูดีที่ให้นักเรียนตรงหน้า แม้จะมีท่าทางออกจะกวนนิดๆ อยู่ไม่ห่างหาย แต่เขาจะทำเป็ไม่ใส่ใจ
“ยังไงคะ”
คนกำลังจะถูกสอนก็ย้อนเสียงห้วนดังเดิม
“ทั้งเจ็ดแฟ้มเป็ประวัติของบริษัทหลักและบริษัทย่อย คุณน้องดาวต้องอ่านให้ละเอียด ั้แ่บริษัทตั้งอยู่ที่ไหน มีเนื้อเท่าไหร่ มีความเป็มายังไง ทำกิจการอะไร ส่งขายที่ไหนบ้าง ผู้บริหารระดับผู้จัดการสายงานต่างๆ ไปหากรรมการผู้จัดการบริษัท ั้แ่อดีตจนถึงปัจจุบันมีใครบ้าง ลาออกไปแล้วกี่คน เพราะอะไร แล้วมีเครือญาติหรือคนรู้จักเข้ามาทำงานร่วมกับเราอีกไหม ผมให้เวลาอ่านอาทิตย์หนึ่งเต็มๆ แล้วผมจะทดสอบความจำด้วยการถาม คุณน้องดาวต้องตอบปากเปล่าให้ได้”
“อะไรนะ จะบ้าหรือไง ทำไมจะต้องให้น้องดาวมาอ่านหรือมาจำเื่ไร้สาระพวกนี้ด้วยล่ะ ไม่เห็นจะเมกเซ้นท์เลย”
คนหน้าบูดนับั้แ่ได้ยินคำสั่งที่เห็นว่าไร้สาระมากแล้วรีบแย้งด้วยท่าทางไม่ยอมแพ้ ตามนิสัยเดิมที่ถูกคนทั้งบ้านปลูกฝังมาทันที
“แล้วไอ้ที่ว่าเื่ไร้สาระพวกนี้ คุณน้องดาวรู้หรือยังไงล่ะ ถ้าไม่อ่านแล้วจะรู้เหรอครับว่าอะไรเป็อะไร หรือคุณน้องดาวชอบนั่งเอ๋อแบบอยู่ในที่ประชุมย่อยเมื่อกี้ล่ะครับ”
คนถูกตอกหน้าถึงกับพูดอะไรไม่ออก ในใจก็นึกหมั่นไส้คนตัวโตไม่น้อย ที่บังอาจจะมาจี้ถูกจุด
“ก็ถ้าพี่ดินหรือคนในบริษัทไม่บอก น้องดาวจะรู้ได้ยังไงล่ะคะ”
“ก็อ่านจากแฟ้มพวกนี้สิครับ ละเอียดกว่าคนอื่นบอกด้วย แล้วก่อนจะทดสอบปากเปล่ากับผม งั้นเพิ่มให้ทำเป็รายงานส่งผมก่อนก็แล้วกัน ผมตรวจดูว่าถูกต้องมากน้อยแค่ไหนแล้วค่อยสอบ”
“อะไรนะคะ! จะบ้าหรือไงคะ มันไร้สาระมากไปแล้วนะ ที่จะให้น้องดาวนั่งทำรายงานบ้าๆ พวกนี้น่ะ”
“เวลาอ่านกับเวลาทำรายงานให้แค่อาทิตย์เดียว ส่วนอาทิตย์หน้าสอบปากเปล่าตามที่ผมบอกไว้ เคลียร์นะครับ”
คนเป็เลขาส่วนตัวจ้องมองคนออกคำสั่ง ที่ลุกขึ้นแล้วเดินกลับไปนั่งอย่างรวดเร็ว อยากจะแย้งแทบแย่ แต่เขาก็พูดถูก หรืออีกนัย ตัวเองก็รู้ดีว่าจะต้องศึกษาอะไรก่อนหลัง แต่ก็ยังคงอยากขัดเขาอยู่ดี เพราะความที่ไม่เคยถูกเขาออกคำสั่งมาเลยนับั้แ่จำความได้
“แล้วถ้าน้องดาวอยากได้สมุดโน้ต ปากกา ดินสอ กับอุปกรณ์ออฟฟิศอื่นๆ ล่ะคะ จะไปเอาได้จากที่ไหน”
เื่จะให้ใช้เขานั้นเห็นทีจะไม่สำเร็จ ในเมื่ออยู่ในออฟฟิศ เขาดูยิ่งใหญ่ซะเหลือเกิน
“พี่สุนคงจะช่วยได้ครับ ลองไปถามดู แค่ไปถามนะครับว่าจะไปเบิกจากที่ไหนได้ ห้ามใช้เด็ดขาด เพราะพี่สุนมีงานเยอะแล้ว...”
คนเป็เ้านายยังพูดไม่หมด ประตูห้องก็ถูกเคาะขัดจังหวะก่อน ทั้งสองหันไป ก็เห็นว่านุ้ยกำลังประคองถาดตรงมาหา พร้อมด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ซึ่งเป็บุคลิกประจำของนุ้ยที่ชายหนุ่มมักจะเห็นอยู่เสมอ
“กาแฟกับน้ำเปล่าของคุณน้องดาวมาแล้วค่ะ คุณดินจะรับด้วยมั้ยคะ นุ้ยจะไปจัดมาให้ค่ะ”
“ไม่ครับ ขอบคุณครับ”
เขาตอบเสียงนุ่ม แต่ตานั้นจ้องไปยังเลขาส่วนตัวเป็เชิงตำหนิ ส่วนคนถูกจ้องนั้นก็ไม่รู้สึกรู้สาใดๆ ได้แต่ใช้เท้ายันพื้นให้เก้าอี้เลื่อนออก เพื่อหลีกทางให้นุ้ยเอากาแฟมาวางได้สะดวกขึ้น จนขอบเก้าอี้ชนผนังห้องดึงกึก
“ขอบคุณค่ะ”
หญิงสาวเอ่ยเสียงนุ่ม ยิ้มน้อยๆ ให้นุ้ยด้วยความชอบใจ เหมือนเด็กที่อยากได้อะไรแล้วมีคนจัดหามาให้ตามใจชอบยังไงยังงั้น ทว่าคนนั่งอีกฝั่งไม่ชอบใจเอามากๆ
“แล้วก็อย่าใช้นุ้ยไปเบิกให้ล่ะ คุณน้องดาวต้องทำเอง เพราะไม่มีงานยุ่งอะไร ต้องหัดทำทุกอย่างด้วยตัวเองบ้าง”
นุ้ยยังไม่ทันพ้นประตูห้องไปด้วยซ้ำ เ้านายหนุ่มก็สั่งเสียงแข็งขึ้นมาเล็กน้อย
และนั่นช่างไม่ต่างจากการเอาไม้ไปแหย่รังแตนเลยสักนิด จากตอนแรกคนถูกสั่งตั้งใจจะไปเอาเองทั้งหมด ไม่คิดจะใช้คนของเขา ครั้นถูกดักคอก่อนแบบนี้ มีหรือคนอย่างคุณน้องดาวจะยอม
“จะใช้! ใครจะทำไม แน่จริงก็ไปฟ้องคุณพ่อสิ! ชิ!”
ว่าแล้วร่างอรชรก็ดีดตัวขึ้นจากเก้าอี้ แล้วเดินจนชายกระโปรงพลิ้วไหวและแสนสั้น ตามนุ้ยที่รีบรุดออกไปก่อนหน้าเพียงเล็กน้อยแล้ว เมื่อรับรู้ว่าภายในห้องบรรยากาศกำลังจะคุกรุ่นด้วยไฟแล้ว ทิ้งให้คนอยู่ข้างในได้แต่เงยหน้าขึ้นมาแล้วถอนหายใจหนักๆ ใบหน้าอันหล่อเหลานั้นก็ยิ้มน้อยๆ ด้วยความเอ็นดูแกมหมั่นไส้น้องเล็กของบ้านนิดๆ
แต่พอน้องเดินกลับเข้าห้อง เขาก็ตีหน้าเรียบเฉย แล้วก้มลงไปหางานดังเดิม เพราะไม่อยากให้เสียการปกครอง การจะเอาน้องเล็กให้อยู่หมัดนั้น เขาจะต้องใช้วิชานิ่ง เงียบให้มากๆ เข้าไว้ ขืนอ่อนข้อให้เมื่อไหร่เป็ได้หลงกลทุกที
คนเป็เลขาส่วนตัวเปิดแฟ้มดู ก็เห็นแค่ประวัติความเป็มาของบริษัทต่างๆ กับประกอบกิจการอะไร ส่งออกที่ไหนบ้าง และมีผู้บริหารคนปัจจุบันเท่านั้น เลยไม่เข้าใจว่าเอาข้อมูลอะไรมาทำรายงานส่งเขา
“อุปกรณ์ของคุณน้องดาวได้แล้วค่ะ”
ดุจดาริกาหันไปยิ้มให้นุ้ย ซึ่งเดินเข้ามาพร้อมทุกรายการที่ร้องขอผ่านสุนทรีย์ไป
“ขอบคุณนะคะนุ้ย ไว้น้องดาวจะเลี้ยงข้าวเที่ยงเป็การตอบแทนนะ ฝากบอกพี่สุนด้วยค่ะ”
“อุ๊ย! ไม่เป็ไรหรอกค่ะคุณน้องดาว นุ้ยทำไปเพราะหน้าที่ค่ะ”
นุ้ยให้แปลกใจ ในท่าทีเผด็จการน้อยๆ เอาแต่ใจตัวเองหน่อยๆ และไม่ยอมใครเลยของลูกเ้านายใหญ่ ที่ถึงขนาดออกไปตอบแทนหนักขนาดนี้ ทั้งที่ตัวเองก็ทำงานเหมือนปกติ และก็ยังไม่เคยมีใครจะเสนอเลี้ยงข้าวเที่ยง เพียงแค่ตัวเองทำอะไรเล็กๆ น้อยๆ ให้เลยสักครั้ง เต็มที่ก็มีขนมมาฝากนิดๆ หน่อยๆ
“แต่น้องดาวอยากเลี้ยงค่ะ เพราะน้องดาวเป็คนใจดี ไม่ใจดำเหมือนคนบางคนหรอก มีเลขามาให้ใช้งานฟรีๆ ทั้งที ข้าวสักเม็ดก็ไม่คิดจะควักกระเป๋าซื้อให้กิน งก!”
ดวงตาคู่สวยสุกใสมองปราดไปยังคนตัวโต ที่นั่งทำงานไม่สะทกสะท้านครู่หนึ่ง
“เอ่อ! งั้นก็ขอบคุณค่ะ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว นุ้ยขอออกไปทำงานต่อนะคะ” นุ้ยนั้นสามารถััได้ถึงแรงระอุในห้องระหว่างสองพี่น้องต่างสายเื เลยรีบออกไปทันที
“ทำเป็ไม่ได้ยิน ทำเป็ไม่สนใจ ฝากไว้ก่อนเหอะ มีตำแหน่งว่างเมื่อไหร่ จะไม่แล จะไม่มองหน้าเลยล่ะ ชิ!”
ใบหน้าสวยๆ เบ้ไปใส่คนเอาแต่นั่งก้มหน้าทำงานไม่ไหวติง ก่อนจะนั่งเปิดแฟ้มตรงหน้าอ่านด้วยความตั้งใจ พร้อมกับจดโน้ตตาม พอนั่งเมื่อยก็ย้ายตัวเองไปนั่งชุดรับแขก เอาเอวคอดพิงพนักวางแขน
ส่วนสองขานั้นยกขึ้นพาดไปตามความยาวของชุดรับแขก คว้าหมอนพิงมาวางไว้บนหน้าขาเพื่อรองแฟ้ม ให้อ่านได้สะดวกอย่างสบายอารมณ์ และไม่สนว่าคนถือตัวเป็เ้านายจะมองมาหรือไม่
ส่วนคนเป็เ้านายก็ได้แต่แอบชำเลืองไปมอง แล้วส่ายหน้าน้อยๆ ด้วยความระอานิดๆ หมั่นไส้หน่อยๆ และสบายใจที่มีหมอนอิงมาปกปิดเรียวขาขาวเอาไว้
ไม่อย่างนั้นเขาคงต้องลุกเอาสูทไปคลุมให้เหมือนเมื่อเช้าอีกแน่ และตั้งใจว่าจะไม่ต่อปากต่อคำใดๆ แต่ก็คิดอะไรขึ้นได้ เลยเอ่ยเสียงนุ่มออกไป และไม่มองคนถูกบอกสักนิด
“ตอนสิบเอ็ดโมง คุณน้องดาวต้องเข้าประชุมวางแผนงานการผลิตนะครับ กรุณาเตรียมตัวไว้ด้วย ห้ามเข้าสายเพราะผมไม่ชอบ แล้วอย่าลืมเอาสูทตัวนั้นไปด้วย”
เขาจ้องมองสูทที่ห้อยอยู่ เป็การย้ำให้คนกระโปรงสั้นรู้ว่าเอาไปทำไม ส่วนคนถูกบอกนั้นก็ทำหน้าเบ้ใส่ แล้วก้มลงอ่านแฟ้มต่อ ปากบ่นให้เขา
“สั่งให้ทั้งอ่านประวัติ ทั้งทำรายงาน แล้วยังจะให้เข้าประชุมอีก แบบนี้จะส่งงานได้ทันยังไงล่ะ”
“หรือจะเปลี่ยนเป็สอบปากเปล่าในอาทิตย์นี้ด้วยเลยล่ะครับ” เลยถูกอีกคนตอกกลับด้วยท่าทียียวน
“จะบ้าหรือไงพี่ดิน แค่นี้ก็ไม่รู้ว่าน้องดาวจะทำทันหรือเปล่าเลย แล้วทำไมแฟ้มถึงมีหลายอันนักล่ะ อย่าบอกนะว่านี่เป็บริษัทของเราทั้งหมด”
คนถามทำท่าทางไม่เชื่อ ตาก็จ้องแฟ้มทั้งเจ็ดไปด้วย เพราะั้แ่จำความได้ ก็ไม่เคยสนใจเื่ราวใดๆ ในบริษัทเลยสักนิด ส่วนคนถูกถามนั้นก็ทำหน้าเฉยชา
ประหนึ่งว่าไม่แปลกใจสักนิด ที่คุณหนูเล็กของบ้านจะไม่รู้ว่าครอบครัวมีกิจการอะไรบ้าง ขนาดน้องชายทั้งสองคนยังไม่รู้เลย คนเล็กรู้ก็คงจะแปลกพิลึก
“อยากรู้ก็รีบๆ อ่านสิครับ ผมให้เวลาอาทิตย์เดียว ห้ามเลท ห้ามอ้างนั่นอ้างนี่ และถ้าทำงานแค่นี้ไม่เสร็จทันเวลา ผมนี่ล่ะจะไปบอกคุณยายเอง ท่านจะได้สั่งให้น้องดาวไปนั่งอยู่บ้านเป็เพื่อนไงล่ะ”
“แกล้งกันชัดๆ แต่จ้างให้ก็ไม่กลัว คุณยายนะเร๊อะจะฟังพี่ดิน ไม่มีทาง! ชิ!!!”
ทว่าคนถูกตอกกลับนั้น รีบหันมาหาแล้วขึ้นเสียงนิดๆ ตามด้วยแลบลิ้นใส่อย่างลืมตัวทันที
“และถ้าทำท่าทางแบบนี้ กับขึ้นเสียงแบบนี้กับผมอีก ได้ถูกแกล้งจริงๆ ด้วย อยู่ในบริษัท ผมเป็เ้านายคุณน้องดาว สั่งอะไรต้องทำตามนั้น ห้ามใช้ความสัมพันธ์ส่วนตัวมาต่อรอง ไม่งั้นเจอหนักกว่านี้แน่ แล้วอย่าหาว่าไม่เตือนนะ”
“น้องดาวก็จะไปฟ้องคุณพ่อให้ไล่พี่ดินออกเลย ชิ!”
“ถ้าไม่เหนื่อยก็เชิญเลยครับ แต่รับรองว่าคุณพ่อไม่ทำอะไรผมแน่ และถ้าจะให้ดี คุณน้องดาวจะไปฟ้องคุณยายด้วยก็ได้นะครับ แค่ท่านรู้ว่าได้มาทำงานเป็เลขาส่วนตัวผมนี่ ก็คงจะสั่งให้คุณน้องดาวนอนอยู่บ้านเฉยๆ แล้วล่ะมั้ง เลือกให้ดีแล้วกันว่าจะฟ้องใครก่อน แต่ถ้าจะให้ผมแนะนำนะ คงต้องเป็คุณยายดีที่สุด ผมจะได้ไม่ต้องมาเสียเวลาเถียงกับคุณน้องดาวอยู่แบบนี้ไง บอกไว้ก่อนว่าผมไม่สนุกสักนิดที่มีคนมาแย่งห้องใช้ แล้วไหนจะต้องคอยสอนปากเปียกปากแฉะอีก เฮ้อ!!! คิดแล้วเพลีย”
“พี่ดิน!!! นี่มาว่าน้องดาวสอนไม่จำเหรอ คอยดู! น้องดาวจะฟ้อง...”
ด้วยไม่รู้ว่าจะเอ่ยชื่อใครมาอ้างดี ถึงจะทำให้เขาเกรงกลัวบ้าง วันนี้ดุจดาริกาเลยรู้สึกเหมือนเป็รองทุกย่างก้าว เมื่อมาอยู่ในห้องนี้ ที่เปรียบเสมือนเป็อาณาจักรของเขา
ผิดกับตอนอยู่บ้านที่มียายกับพ่อแม่อยู่ด้วยคนละเื่ และคิดเอาไว้แล้วว่า ถึงเวลานั้นจะแกล้งให้อ่วมเลย ส่วนตอนนี้คงทำแค่เงียบแล้วทำงานไปก่อน
คนเป็เ้าของอาณาจักรให้ชอบใจไม่น้อย ที่นานทีปีหนจะเอาคุณหนูเล็กของบ้านอยู่สักครั้ง อดชมตัวเองในใจไม่ได้ ที่ฉลาดเลือกหยิบยกเอาข้อนี้มาขู่ไว้ ไม่งั้นคงได้เหนื่อยมากกว่านี้แน่
=======================
E-Book พร้อมโหลดแล้วค่ะ
****** ขออนุญาตแจ้งอีกทีนะคะ ว่านิยายทุกเื่จะลงให้อ่านได้ราว 70% เท่านั้นค่ะ ต้องขอโทษด้วยนะคะถ้าทำให้ค้างคา แต่กันเกราเชื่อว่านักอ่านที่น่ารักทุกท่านจะเป็กำลังใจต่อให้ด้วยการตามหาหนังสือมาไว้ในอยู่แล้วค่ะ ******
ยิ้มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม
และหนึ่งคอมเม้นต์ของท่าน คือหนึ่งแรกผลักดันและกำลังใจของคนเขียนนะคะ แต่ก็ยินดีต้อนรับและขอบคุณนักอ่านเงาทุกท่านด้วยค่ะ
รู้งี้แล้วอย่าลืมเม้นท์ให้เค๊าหลังอ่านด้วยนะตะเอง
========================
ตามเพจด้านล่างนี้เลยนะคะ
ยินดีต้อนรับทุกๆ ท่านค่ะ และยินดีรับฟังทุกความคิดเห็นค่ะ
สงวนลิขสิทธิ์ตามกฎหมาย
สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. ๒๕๓๗
ห้ามหยิบยก คัดลอก หรือดัดแปลงส่วนใดส่วนหนึ่งของหนังสือเล่มนี้ รวมทั้งถ่ายทอด ถ่ายเอกสาร สแกน ในรูปแบบใดๆ ทั้งสิ้น เว้นเสียแต่จะได้รับอนุญาตจากผู้ประพันธ์เป็ลายลักษณ์อักษร ยกเว้นเพื่อการประชาสัมพันธ์อันเป็ประโยชน์แก่หนังสือเล่มนี้เท่านั้น
========================
ใต้ร่มสกุณี [Shadiness]กันเกราwww.mebmarket.comน้ำจิ้มพอแสบๆ คันๆ มันส์ๆ เสียวๆ“ดูคุณจะเหนื่อยจังเลยนะ ไปทำอะไรมาเหรอ ถึงได้กลับบ้านดึกๆ ดื่นๆ ทุกคืนอย่างนี้”
6K
