“เงื่อนไข!!!!....”
ชีคซาเรสหรี่ตาเพ่งมองใบหน้าสวยหวาน ที่เชิดอยู่ตรงหน้า อย่างประเมินค่า
“ปกติแล้วไม่มีใครกล้าที่จะมาต่อรองหรือเสนอเงื่อนไขใดๆ กับผมหรอกนะ แต่เอาเถอะ คุณลองเสนอมาก็แล้วกัน หากผมเห็นว่าให้ได้ผมก็จะให้”
ซึ่งก็อย่างที่ชายหนุ่มว่านั่นแหละ เขาเป็ถึงชีคผู้ทรงอิทธิพล และมีอำนาจล้นหลามอยู่ในมือ เป็ถึงผู้ครองนครอันกว้างใหญ่ ใครไหนเลยจะกล้าต่อกร ต่อรอง หรือแม้กระทั่งเสนอเงื่อนไขล่ะ หากมีใครกล้าอย่าง ผกากาญจน์ คงได้หายไปอย่างไร้ร่องรอยตอนไหนก็ไม่รู้
“คุณต้องเอาเงินเข้าบัญชีให้ฉันหนึ่งล้านบาท และฉันจะอยู่เป็ผู้หญิงของคุณในระยะเวลาหนึ่งปี หากหลังจากพ้นหนึ่งปีไปแล้ว ฉันต้องได้รับอิสรภาพในทันที”
ผกากาญจน์คิดว่าหากจะต้องไปเป็ผู้หญิงของเขาแล้วล่ะก็ เธอก็ต้องปลดภาระหนี้สินให้กับทางบ้าน และให้ทางบ้านได้อยู่กันอย่างสุขสบาย ไม่เดือดร้อน ดังนั้นเธอจึงยื่นเงื่อนไขเช่นนั้นออกไป
“หึหึ!! เื่แค่นี้เองสาวน้อย ผมตกลงตามเงื่อนไขของคุณเลย และจากวันนี้เป็ต้นไป คุณคือผู้หญิงของผม”
ชีคซาเรสว่าแล้วก็ยื่นมือใหญ่ไปดึงร่างบางเข้ามาหาตัว ร่างบางซึ่งไม่ทันระวังตัวก็เซถลาขึ้นมานั่งเกยอยู่บนตักแกร่งของเขาในทันที
“ดะ เดี๋ยวก่อนค่ะ คุณจะต้องทำเป็ลายลักษณ์อักษรด้วย และเมื่อมีหนังสือเป็ลายลักษณ์อักษรแล้วนั่นแหละ ฉันถึงจะเป็ผู้หญิงของคุณ”
ผกากาญจญ์เบิกตากว้างอย่างตื่นใ รีบยกมือเรียวเล็กขึ้นไปยันอกแกร่งของเขาไว้อย่างเร็วไว
เพื่อไม่ให้ตัวเธอใกล้ชิดกับเข้ามากไปกว่านี้ เพราะที่ใกล้ชิดอยู่ตอนนี้ ก็ทำให้เธอรับรู้ได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวเขา และรับรู้ได้ถึงกลิ่นน้ำหอมผู้ชายผสมกับกลิ่นน้ำโคโลน ซึ่งนั้นก็ทำให้จิตใจเธอไหวหวั่น และยิ่งเมื่อเธอได้ััถึงลมหายใจอุ่น ที่เป่ารดใบหน้าเธอด้วยแล้ว ยิ่งเกิดความรู้สึกประหม่า วาบหวามเข้าไปใหญ่
“เฮื่ออ!! คุณนี่ชักจะเยอะแล้วนะ”
ชีคซาเรสเริ่มรู้สึกไม่สบอารมณ์ขึ้นมาหน่อยๆ เมื่อถูกคนตัวเล็กในอ้อมแขนแกร่งดักคอไว้อย่างนั้น
“ไม่ได้เยอะสักหน่อยค่ะ เขาเรียกว่ารอบคอบต่างหากค่ะ”
ผกากาญจน์ กล่าวไปก็ใช้แรงยันหน้าอกแกร่งของเขาไปด้วย เพราะคนตัวโตพยายามกระชับอ้อมกอดให้แน่นเข้าไปอีก
“ได้โปรดเถอะนะคะ!! ฉันไม่หนีคุณไปไหนหรอก เพราะถึงฉันจะอยากหนีมากแค่ไหนก็ตาม ยังไงฉันก็หนีคุณไม่พ้นอยู่ดี ขอร้องนะคะ หากมีหนังสือนั้นแล้ว ฉันจะยอมคุณทุกอย่างเลย”
ผกากาญจน์กล่าวออดอ้อน ขอร้องอ้อนวอนให้คนตัวโต เห็นใจคนตัวเล็กๆ ที่ไม่มีทางสู้รบตบมือกับเขาได้แน่นอนอยู่แล้ว
“เอาล่ะตอนนี้ผมจะปล่อยคุณลงไปทำงานก่อนก็แล้วกัน แล้วเดี๋ยวตอนเย็นเราค่อยเจอกันใหม่อีกครั้ง และตอนนั้นเธอจะได้หนังสือที่เธอ้า”
ชีคซาเรสมองใบหน้าสวยหวานนั้นนิ่งอยู่สักพัก ก่อนจะตัดสินใจไปตามที่คนตัวเล็กร้องขอมา เพราะเขาก็ไม่อยากที่จะขืนใจเ้าหล่อนเหมือนกัน ซึ่งที่เขาทำอยู่นี้มันคงเป็การจู่โจมมากเกินไปสำหรับเธอคนนี้ก็เป็ได้
แต่โดยปกติแล้ว ผู้หญิงทุกคนที่เขา้า ไม่เคยมีใครสักคนเลยที่ทำท่าขัดขืนเขาอย่างนี้ ผู้หญิงพวกนั้นมีแต่จะปลาบปลื้มยินดีที่จะเป็ผู้หญิงของเขากันทั้งนั้น โดยไม่มีเงื่อนไขหรือข้อเสนอใดๆ เลยด้วยซ้ำ และเคสนี้เป็เคสที่เขาไม่เคยพบเจอเลยจริงๆ และนั้นก็เป็การท้าทายเขาเป็ยิ่งนัก
ชีคซาเรสยินยอมคลายอ้อมแขนแกร่ง และปล่อยร่างบางออกจากการโอบกอดนั้นแต่โดยดี แต่ภายในใจนั้นรู้สึกเสียดายอยู่เหมือนกัน เพราะเมื่อได้เข้าใกล้เ้าหล่อนอย่างนี้ ยิ่งรับรู้ได้ถึงกลิ่นหอมจางๆ ลอยออกมาจากร่างบางนั้นเด่นชัด ซึ่งกลิ่นนั้นเป็กลิ่นที่เขาชอบเอามากๆ เลยล่ะ และเขาก็คิดว่าไม่น่าจะใช่กลิ่นน้ำหอมด้วย
ผกากาญจน์รีบผละลุกขึ้นจากตักแกร่ง และก้าวออกห่างคนตัวโตนั้นอย่างเร็วไว ราวกับว่าโดนไฟร้อนๆ จี้อย่างนั้นแหละ
“งั้นฉันขอตัวนะคะ”
ผกากาญจน์กล่าวแบบรัวเร็ว รีบจ้ำเดินตรงไปยังประตูทางเข้าทันทีอย่างไม่คิดจะรั้งรออะไรอีก
๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖
232
![แรงอธิษฐาน แรงพยาบาท[จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1690086989_23603634.webp)
