ตอนที่ 9 — เหยื่อล่อในม่านพราง
บรรยากาศภายในห้องควบคุมระบบรักษาความปลอดภัยส่วนตัวของคลับริเวอร์ฟร้อนท์เต็มไปด้วยความเงียบสงบระคนกดดัน แสงสีฟ้าและขาวจากหน้าจอมอนิเตอร์ความละเอียดสูงนับสิบจอฉายภาพมุมต่าง ๆ ของคลับหรูและบริเวณท่าเรือน้ำลึกริมแม่น้ำเ้าพระยาอย่างละเอียดละออ ณิชารินทร์ทรุดตัวลงนั่งหน้าเครื่องคอมพิวเตอร์หลัก รัวนิ้วเรียวสวยลงบนคีย์บอร์ดเพื่อดักจับสัญญาณรับส่งข้อมูลระบบไร้สายอย่างสุขุมลุ่มลึก โดยมีคิรินทร์ยืนกอดอกกว้างอยู่เื้ั สายตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่จอหลักซึ่งแชร์สัญญาณสตรีมสดมุมกล้องสายลับในห้องเลานจ์พิเศษ VIP ที่ประดับด้วยเฟอร์นิเจอร์โอ๊คราคาแพงลิบลิ่วและโซฟาหนังอิตาลีสีน้ำตาลเข้ม
หมากแรกของแผนล่อหนอนเริ่มต้นขึ้นตามดีลร่วมมือ ทั้งคู่จงใจเดินเข้าสู่ห้องเลานจ์พิเศษ VIP ต่อหน้าพนักงานทั่วไป แสร้งถกเถียงเื่เอกสารคัดค้านการโอนที่ดินศิริกุลวานิชมูลค่าสองพันล้านบาทซึ่งฝ่ายกฎหมายกำลังเตรียมยื่นต่อศาล พวกเขาปล่อยข่าวลวงว่าเอกสารยังขาดลายมือชื่อรับรองของทายาทสาว และหากฝ่ายธวัชชัยรู้ก่อนเที่ยงวันพรุ่งนี้ก็อาจเร่งยื่นคำร้องคัดค้านหรือเคลื่อนย้ายเอกสารในเครือข่ายนอมินีได้ทัน ก่อนจงใจวางแฟ้มปกหนังสีแดงเข้มไว้บนโต๊ะหินอ่อนกลางห้องแล้วเดินออกไปต้อนรับหุ้นส่วนธุรกิจ
แฟ้มตรงหน้าเป็เพียงเหยื่อ ทุกหน้าประทับลายน้ำดิจิทัลคนละชุดกับเอกสารจริง ตัวเลขบัญชีและรหัสอ้างอิงถูกสร้างขึ้นเฉพาะปฏิบัติการคืนนี้ หากภาพหน้าใดถูกส่งออก ระบบเฝ้าระวังจะบอกได้ทันทีว่าข้อมูลหลุดจากมุมไหนและไปถึงปลายทางใด เอกสารจริงอยู่กับฝ่ายกฎหมายภายนอกคลับ ไม่มีใครในอาคารนี้แตะต้องได้แม้แผนจะพลาด
“พอร์ตสัญญาณของกล้องต้องสงสัยมีการรับส่งข้อมูลถี่ขึ้นแล้วค่ะ...” ณิชารินทร์บอกเสียงเรียบนุ่ม ดวงตากลมโตจับจ้องกราฟคลื่นวิทยุไร้สาย “ปลายทางกำลังดึงภาพความละเอียดสูงจากเลานจ์ แต่เรายังยืนยันไม่ได้ว่าใครนั่งอยู่หลังจอ ถ้าเขา้าหน้าที่กล้องอ่านไม่ชัด หนอนในคลับคงต้องเข้ามาเปิดแฟ้มเอง”
เ้าของคลับเอ่ยเสียงทุ้มต่ำปนเ็า แววตาคมปลาบจับจ้องใบหน้าสวยสง่าที่สะท้อนแสงไฟจากจอคอมพิวเตอร์ “ระบบความปลอดภัยของฉันจะไม่ยอมปล่อยให้หนอนตัวไหนเล็ดลอดออกไปได้หลังจากดีลนี้จบ พายุ... เตรียมพร้อมกำลังพลหรือยัง”
พายุซึ่งถืออุปกรณ์ดักสัญญาณอยู่หน้าแผงควบคุม ค้อมศีรษะลงเล็กน้อย “การ์ดสิบคนกระจายตามวงนอกครับบอส สี่คนอยู่โถงบริการ สองคนคุมครัว อีกสี่คนเฝ้าลิฟต์กับทางหนีไฟ ทุกจุดได้รับคำสั่งให้เปิดช่องให้ผู้ต้องสงสัยเดินเข้าไปถึงแฟ้มก่อน ระบบจะล็อกเฉพาะประตูเลานจ์เมื่อผมยืนยันการบันทึกภาพ ส่วนทางหนีไฟยังปลดจากห้องควบคุมได้ครับ”
ทุกคนกลั้นหายใจเฝ้าดูการเคลื่อนไหวผ่านหน้าจอ เสียงเครื่องปรับอากาศครางต่ำยิ่งขับความเงียบให้ตึงขึ้น หญิงสาวจดจ้องรหัสที่วิ่งสลับบนจอ มือซ้ายประคองแท็บเล็ตซึ่งเชื่อมกับแผ่นรับสัญญาณใต้ตัวล็อกกำไล อุปกรณ์ชิ้นเล็กที่เธอซ่อนไว้เมื่อคืนไม่ได้แตะเครือข่ายหลักของเ้าของพื้นที่ มันเพียงฟังลายเซ็นคลื่นรอบตัวและส่งข้อมูลเข้าช่องบันทึกซึ่งหัวหน้าฝ่ายรักษาความปลอดภัยเปิดให้ชั่วคราว หากแผนพลาด ศัตรูจะไม่เพียงระวังตัวมากขึ้น แต่อาจรู้ด้วยว่าฝ่ายใดกำลังตามรอยมันอยู่
สิบนาทีถัดมา เสียงสัญญาณแจ้งเตือนดังเบา ๆ `ปี๊บ—` หน้าจอเผยร่างสันทัดของหัวหน้าผู้ดูแลเลานจ์ VIP เปิดประตูเข้ามา เขาหันมองทางเดินสองครั้งก่อนตรงไปยังโต๊ะรับแขก หยิบโทรศัพท์ขึ้นถ่ายเอกสารทีละหน้า แล้วใช้นิ้วปรับมุมกล้องจิ๋วซึ่งซ่อนอยู่ในกรอบกระจกไม้แกะสลักเพื่อให้เห็นลายน้ำตรงสันแฟ้มชัดขึ้น
แถบข้อมูลบนหน้าจอขยับพร้อมภาพแต่ละใบซึ่งถูกส่งออก ระบบสำรองแพ็กเก็ต เวลา หมายเลขอุปกรณ์ และปลายทางชั่วคราวไว้ในเซิร์ฟเวอร์แยกโดยอัตโนมัติ เธอแตะเก็บค่าแฮชของข้อมูลต้นฉบับทันที ไม่แก้ ไม่เปิด และไม่ทิ้งรอยนิ้วมือของตนลงบนหลักฐานซึ่งยังต้องผ่านผู้เชี่ยวชาญนิติวิทยาศาสตร์ดิจิทัล
“เป้าหมายขยับตัวจับแฟ้มและเริ่มบันทึกภาพแล้วครับบอส” คนสนิทรายงานผ่านเครื่องสื่อสารไร้สาย
“ลงมือได้!” คำสั่งเฉียบขาดดังขึ้นทันที
ระบบล็อกส่งเสียง `คลิก—` ประตูกระจกเลานจ์ปิดสนิท พนักงานคนนั้นสะดุ้งทำโทรศัพท์ร่วงบนพรมหน้าโต๊ะ การ์ดสี่คนของอัศวภาคินทร์ กรุ๊ปซึ่งรออยู่หลังผนังบริการเปิดประตูสำรองเข้าชาร์จตัว คนหนึ่งใช้ถุงเก็บหลักฐานใสครอบโทรศัพท์ไว้ตรงจุดตก อีกสองคนล็อกแขนผู้ต้องสงสัยโดยไม่แตะหน้าจอหรือช่องใส่ซิม ส่วนคนสุดท้ายบันทึกภาพเวลาและสภาพของกลางต่อเนื่องั้แ่วินาทีแรก
เ้าของคลับจูงมือภรรยาเดินตรงเข้าไปในห้องเลานจ์ VIP ทันที แววตาคมดุจ้องพนักงานผู้ทรยศซึ่งตัวสั่นระริก ใบหน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัวจนเหงื่อไหลโทรมกาย
“ใครสั่งแก” เขาถามเสียงเรียบต่ำ ปลายรองเท้าหยุดห่างถุงหลักฐานเพียงคืบเดียว ความเงียบในน้ำเสียงน่ากลัวยิ่งกว่าการทำลายของชิ้นใด “คิดให้ดีก่อนตอบ โทรศัพท์เครื่องนั้นจะพูดแทนแกทุกอย่างอยู่แล้ว”
“ผมแค่ทำตามคำสั่งครับบอส ผมไม่รู้ว่าใครอยู่ปลายทาง” พนักงานคนนั้นตอบทั้งที่ริมฝีปากซีด “เขาส่งเงินผ่านคนกลาง บอกให้เปิดระบบทำความสะอาดห้องหลังแขกออก ผมไม่เคยพบเขา”
คนสนิทชูหน้าจอขึ้น ลายน้ำจากแฟ้มเหยื่อปรากฏอยู่ในห้องสนทนาซึ่งระบบเพิ่งสำรองได้ “หมายเลขที่ส่งคำสั่งใช้บัญชีซึ่งเคยติดต่อสำนักงานของทนายธวัชชัย และเงินก้อนล่าสุดผ่านบริษัทนอมินีที่อัครพลใช้ชำระค่าบริการรักษาความปลอดภัยครับ หลักฐานยังยืนยันตัวผู้สั่งไม่ได้ทั้งหมด แต่พอให้เราเดินต่อโดยไม่ต้องเชื่อคำสารภาพของเขา”
แววตาของผู้ต้องสงสัยไหววูบ เขาก้มหน้าหลบ “ผมติดหนี้พนัน... คนของคุณอัครพลบอกว่าถ้าไม่ทำ ครอบครัวผมจะรู้ทุกอย่าง เงินหนึ่งล้านยังอยู่ในบัญชี ผมไม่ได้แตะครับ”
ทายาทสาวมองอุปกรณ์ในกรอบกระจกโดยไม่ยื่นมือแตะ “ถ้าถอดตอนนี้ เราอาจเสียข้อมูลตำแหน่งเดิมค่ะ ควรถ่ายสภาพสายไฟ เก็บหมายเลขอุปกรณ์ แล้วทำสำเนาข้อมูลแบบอ่านอย่างเดียวก่อนปิดสัญญาณ เรายังต้องพิสูจน์เส้นทางเงินกับผู้บัญชีให้ครบ”
พายุตรวจค่าบนหน้าจออีกครั้ง ก่อนหันไปสั่งเ้าหน้าที่สองคน “ทีมหลักฐาน ทำตามวิธีนั้น บันทึกทุกขั้นตอนั้แ่วินาทีนี้ แล้วเรียกฝ่ายกฎหมายขึ้นมา เราจะส่งสำเนาให้พนักงานสอบสวนก่อน หากเส้นทางเงินเข้าหลักเกณฑ์คดีพิเศษ ค่อยประสานหน่วยงานที่รับผิดชอบต่อไป”
หมากแรกให้ผลมากพอจะเปิดทางเดินต่อ แต่ยังไม่ใช่ชัยชนะ เ้าของกำไลกุมแก้วน้ำชาเงียบ รอยยิ้มบางเพิ่งขยับตรงมุมปาก สัญญาณจากแผ่นรับคลื่นใต้ข้อมือก็กระตุกถี่ผิดจังหวะ ตามด้วยเสียงเตือนจากระบบรักษาความปลอดภัยของคลับ
`ปี๊บ— ปี๊บ— ปี๊บ—`
หญิงสาวดึงหน้าต่างตรวจสอบขึ้นมา แผนผังเครือข่ายแสดงกล้องลานจอดรถสามตัวหลุดจากระบบตามลำดับ ไม่ใช่ดับพร้อมกันเหมือนไฟขัดข้อง “คุณคิรินทร์คะ มีคนกำลังตัดกล้องวงนอกทีละจุดค่ะ สัญญาณรบกวนไล่จากทางเข้าหลักเข้าหาอาคาร และกำไลจับคลื่นวิทยุระยะสั้นหลายชุดที่ไม่อยู่ในทะเบียนของคลับได้”
หัวหน้าฝ่ายรักษาความปลอดภัยเดินพรวดกลับเข้ามา “บอสครับ รถตู้สองคันซึ่งจอดรออยู่ในโกดังฝั่งตรงข้ามั้แ่ก่อนเริ่มงานเคลื่อนเข้ามาพร้อมกัน ฝ่ายเฝ้าระวังตรวจทะเบียนได้ว่าเป็บริษัทนอมินีในเครืออัครพล คนของเรานับอาวุธยาวได้อย่างน้อยหกกระบอก” เขาแตะภาพจากกล้องริมแม่น้ำ รถคันที่สามจอดขวางทางขึ้นลานหลัก “พวกมันไม่ได้เพิ่งระดมกำลังครับ มันเตรียมทีมสำรองไว้แล้ว สัญญาณจากกล้องสายลับขาดหายคงเป็คำสั่งให้ลงมือ”
“เป้าหมายคือช่วยหนอนหรือชิงตัวฉัน” เธอถาม
“ยังยืนยันไม่ได้ครับ แต่ตำแหน่งรถปิดเส้นทางซึ่งขบวนคุณใช้ประจำมากกว่าทางพาตัวผู้ต้องสงสัยออก”
ความตึงเครียดของาชีวิตจริงปะทุขึ้นฉับพลัน รอยยิ้มพญาหงส์มลายหายไปชั่วขณะ ร่างบางสั่นน้อย ๆ เมื่อรับรู้ถึงอาวุธปืนซึ่งซ่อนอยู่ในความมืดนอกอาคาร ความกลัวไม่ได้มาจากคำขู่หรือหน้าจออีกต่อไป หากอยู่ห่างออกไปเพียงกำแพงกั้น
เ้าของคลับเห็นประกายสั่นไหวในดวงตาคู่สวย เข้ามาโอบบ่าบางแล้วดึงเธอแนบอก ความอุ่นจากฝ่ามือไม่ได้ลบความกลัว เพียงหยุดไม่ให้มันแย่งการตัดสินใจไป ก่อนชายหนุ่มจะออกคำสั่งเสียงเด็ดขาด
“การ์ดห้าคนคุ้มกันภรรยาฉัน ถ้าเห็นอาวุธหรือมีใครฝ่าแนวเข้ามา ให้หยุดภัยตามระดับกำลัง ห้ามไล่ยิงออกนอกพื้นที่” เขาสั่ง “พายุ ส่งรถหุ้มเกราะคันเปล่าออกทางลาดหลัก เปิดไฟขบวนให้ครบ แล้วนำรถจริงเข้าช่องบริการริมแม่น้ำ ปิดตำแหน่งจากระบบกลาง ใช้การสื่อสารผ่านสายภายในเท่านั้น”
“ช่องบริการแคบกว่าตัวรถสิบเอ็ดเิเครับบอส”
“พับกระจกข้าง”
ดวงตาคู่สวยกวาดแผนผังอย่างรวดเร็ว ปลายนิ้วแตะเส้นสีเทาซึ่งทอดจากครัวไปยังท่าเทียบเรือ “ถ้าพวกมันเฝ้าทางรถ ริมน้ำอาจยังเป็จุดบอดค่ะ ถ้าปล่อยเรือเปล่าออกไปพร้อมรถลวง เราอาจบังคับให้พวกมันแบ่งกำลังได้”
พายุกวาดตามองเส้นทาง “เป็ไปได้ครับ แต่ต้องตัดสัญญาณเรือออกจากระบบหลักก่อน”
สายตาคมเลื่อนมาหยุดบนใบหน้าเธอเพียงชั่วลมหายใจ “ทำ รถหนึ่ง เรือหนึ่ง ขบวนจริงออกทางบริการ”
ไฟบนจอแสดงขบวนรถลวงเคลื่อนออกจากชั้นใต้ดินหลัก รถตู้ฝั่งตรงข้ามสองคันติดเครื่องแทบพร้อมกัน ขณะเดียวกันเรือยนต์ไร้ผู้โดยสารแล่นออกจากท่าไปทางเหนือ แถวจุดสัญญาณสีแดงแตกออกเป็สองกลุ่มดังที่เธอคาด
คนสนิทส่งเ้าหน้าที่ฝ่ายกฎหมายกับผู้ต้องสงสัยไปยังห้องนิรภัยชั้นในแทนการเคลื่อนย้ายออกจากอาคาร หลักฐานทุกชิ้นยังอยู่ในพื้นที่ซึ่งกล้องบันทึกต่อเนื่อง ส่วนการ์ดวงนอกถอยจากตำแหน่งซุ่มเข้าปิดประตูเหล็กและกันแขกของคลับออกจากแนวปะทะ ไม่มีใครยิงก่อน ไม่มีเสียงปืนสักนัด มีเพียงเสียงเครื่องยนต์จากทางลาดซึ่งลากความสนใจของคนร้ายให้ไกลจากช่องบริการทีละเมตร
ชายหนุ่มประคองภรรยาเข้าลิฟต์ขนส่ง ประตูเหล็กปิดลงพร้อมแสงจากห้องควบคุมที่หดเหลือเส้นบาง ร่างของเธอยังสั่นน้อย ๆ ความกลัวไม่ได้หายไป เพียงถูกกักไว้หลังฟันที่ขบกันแน่นและมือซึ่งยังถือแท็บเล็ตมั่นคง
“เส้นทางโล่งสิบห้าวินาทีครับ” เสียงคนสนิทดังจากเครื่องสื่อสารแบบมีสายเหนือประตู “รถจริงพร้อมแล้ว”
ลิฟต์เปิดสู่ทางบริการซึ่งมีกลิ่นน้ำมันเครื่องเจือกลิ่นแม่น้ำ รถลีมูซีนหุ้มเกราะจอดชิดกำแพงจนแทบไม่มีช่องให้คนแทรก การ์ดเปิดประตูหลังและสร้างแนวบัง เ้าของคลับดันหญิงสาวเข้าไปก่อนแล้วตามขึ้นนั่งข้างเธอ ประตูปิดหนักแน่นในจังหวะเดียวกับที่รถค่อย ๆ ลอดช่องแคบออกสู่ถนนเลียบแม่น้ำ
บนหน้าจอแท็บเล็ต จุดสีแดงสองกลุ่มยังไล่ตามรถกับเรือลวงผิดทาง ทางออกจริงด้านหลังพวกเขาดับมืดไร้สัญญาณ เธอผ่อนลมหายใจออกครั้งแรก แต่ปลายนิ้วยังเย็นจัดเมื่อััขอบเครื่อง
คนข้างกายเหลือบมองมือซึ่งสั่นอยู่บนตัก ก่อนเลื่อนฝ่ามือมาปิดทับโดยไม่เอ่ยปลอบโยน
รถหุ้มเกราะเร่งความเร็วพาทั้งคู่เข้าสู่ราตรี ขณะที่เหยื่อในแฟ้มสีแดงเริ่มลากเส้นจากหนอนตัวเล็กไปหาคนซึ่งซ่อนอยู่หลังม่าน และศัตรูเพิ่งประกาศให้รู้ว่ามันพร้อมใช้ะุปิดปากความจริงก่อนรุ่งเช้า
5K
