ชินเดินนำไปยังจุดที่เขาเคยต่อสู้กับแมวป่าระดับ2 ย้อนกลับมาประมาณ200เมตรตรงจุดที่เขาคิดว่าเป็ไปได้มากที่สุด จากนั้นจึงเดินเลี้ยวเข้าไปในป่ารกที่มีต้นไม้ใหญ่ขึ้นล้อมรอบอยู่เป็จำนวนมากอย่างระมัดระวัง
ด้วยไฟสปอตไลท์ในมือของชินที่ได้มาจากพลวงพี่ จึงทำให้เขาพบเข้ากับสิ่งที่กำลังมองหาอยู่อย่างง่ายดาย ไฟสปอตไลท์ที่ส่องสว่างสาดไปด้านหน้าของกลุ่ม จนเผยให้เห็นร่างของศพจำนวนมากที่ถูกผูกมัดติดอยู่กับเถาวัลย์
"นี่ นี่มันเกิดอะไรขึ้น" น้ำเสียงสั่นของลุงชัยเอ๋ยขึ้นมาอย่างติดขัด พลางมองไปยังศพที่เหี่ยวแห้งจำนวนมากที่ถูกผูกติดอยู่กับเถาวัลย์ใต้ต้นไม้ใหญ่
"พวกโยม? โยมเหล่านี้เป็คนในหมู่บ้าน ที่มาขอเสบียงอาหารครั้งล่าสุดเมื่อวันก่อน ไม่คิดว่า..."
ถ้าหากไม่เกิดเหตุการณ์กลายพันธุ์ไวรัสจนทำให้ผู้คนบนโลกกลายเป็ซอมบี้ ฉากตรงหน้าของพวกเขาในตอนนี้ก็มากพอที่จะทำให้ใครก็ตามที่พบเห็นต้องหวาดกลัวจนแทบบ้าได้ไม่ยาก ชินสำรวจมองไปยังต้นไม้เถาวัลย์ตรงหน้านี้อย่างระมัดระวัง เหตุเพราะมันไม่ใช้ต้นไม้ธรรมดา
[ต้นขี้เถ้าิญญามรณะระดับ2]
ขี้เถ้า? ระดับ2? ชินรู้สึกมึนงงอีกครั้ง ขณะมองลงไปด้านล่างของโคนต้นไม้จากนั้นจึงเข้าใจได้ในทันที ซากขี้เถ้าและเศษเสื้อผ้าที่มีอยู่หลายจุดนั้นคือ เถ้าของศพที่เหี่ยวแห้ง ชินรู้สึกขนหัวลุกขึ้นมาอย่างเฉียบพลัน ตอนนี้เขาแน่ใจแล้วว่า นี้ไม่ใช้โลกใบเดิมที่เขาเคยรู้จักอีกต่อไปแล้ว
"นั้น ดนัยอยู่ตรงนั้น" ลุงชัยชี้นิ้วไปทางมุมนึงของต้นไม้ เขารีบเดินตรงไปในทันทีเพียงเพื่อจะได้นำร่างลูกชายของตนเองลงมา แต่ก่อนที่จะได้เข้าไปถึงตัวต้นไม้ เสียง ซืบ บางอย่างที่กำลังคลืบคลานเข้ามาจากทางด้านหลังด้วยความเร็วสูง
"พ่อคะ ระวัง!" ณรินกรีดร้องเตือนออกมาด้วยความใเมื่อเห็นปลายที่แหล่มคมของเถาวัลย์พุ่งขึ้นมาจากพื้นดินและโจมตีใส่ด้านหลังพ่อของเธอ
ฉับ
น้ำสีแดงคล้ายเืกระเด็นเปื้อนไปบนใบหน้าที่ซีดขาวของลุงชัย ตามมาด้วยเสียง ตุบ เบาๆของลากเถาวัลย์ น้ำสีแดงคล้ายเืก็คือยางไม้ของมันนั้นเอง ลากเถาวัลย์ดิ้นไปมาก่อนจะมุดดินหนีหายไป
"ชิน!" ณรินปิดปากด้วยมือทั้งสองขณะที่ครางชื่อชินออกมาเบาๆด้วยอาการใและสับสน
'เขาไปอยู่ตรงนั้นได้ยังไงกัน' ณรินมองชินด้วยแววตาที่ซับซ้อน เธอรู้สึกขอบคุณผู้ชายคนนี้เป็อย่างมากและเริ่มมีความประทับใจเล็กๆเกิดขึ้นในหัวใจลึกๆ ครั้งแรกคือเธอถูกช่วยโดยเขา ครั้งที่สองเขายังได้ช่วยชีวิตพ่อของเธอไว้อีก
"น้องชาย" ลุงชัยมองไปที่ชินด้วยใบหน้าที่ซีดขาว เขาที่คิดว่าไม่รอดแล้วในพริบตากลับถูกช่วยชีวิตไว้โดยชายหนุ่มคนนี้ พลางคิดในใจว่าเขาแกร่งขนาดไหนกันแน่ การเคลื่อนไหวที่น่าเหลือของชินเมื่อสักครู่นี้ เขาไม่สามารถตอบสนองได้เลยด้วยซ้ำ รู้สึกตัวอีกทีชินก็ตัดลากเถาวัลย์นั้นขาดกระเด็นไปแล้ว
"ขอบใจมากนะ น้องชาย"
"ไม่เป็ไรครับ ลุงถอยไปเถอะ ผมจัดการตรงนี้เอง"
"ถ้างั้นขอฝากด้วยนะน้องชาย แล้วก็ระวังตัวด้วย"
ชินทำเพียงพยักหน้าตอบเบาๆ เขาไม่ได้เป็คนใจดีอะไรขนาดนั้นหรอก ั้แ่เขาตัดสินใจแล้วว่าจะไม่เชื่อใจใครง่ายๆอีก เพราะจิตใจมนุษยํนั้นเป็สิ่งที่ชั่วร้ายที่สุด
แต่การที่ออกตัวรับทำหน้าที่นี้แทนนั้นก็เพราะ เขาได้บังเอิญเห็นบางสิ่งกำลังหลบซ่อนอยู่้าของต้นไม้นั้นต่างหาก มันหลบอยู่อย่างแเีจนแทบมองไม่เห็นเลย หากไม่มีสายตาที่ดีพอ
และถ้าเขาไม่ได้รับการยกระดับขึ้นมาที่ระดับ2 ก็คงยากที่จะมองเห็นเช่นกัน ชินเริ่มเดินไปยังต้นขี้เถ้าิญญามรณะระดับ2นี้อีกครั้ง ลากเถาวัลย์เริ่มโผล่ขี้นมาจากพื้นดินมากขึ้น และคร่าวนี้จำนวนก็เพิ่มขึ้นมาถึง5เส้น ฟุบ เสียงดังขึ้นมาตลอดทั่วทุกทิศทาง
ชินทำเพียงดีดตัวไปด้านหน้าด้วยแรงถีบจากฝ่าเท้าเพียงเล็กน้อย ร่างกายของเขามันดูเบามากราวกับขนนก เพียงพริบตาร่างของชินก็ปรากฏห่างออกไปด้านหน้าแล้วถึง3เมตร เขาตวัดดาบกลับมาด้านหลังด้วยท่าทางผ่อนคลาย ทว่ามันกับรวดเร็วจนเห็นเป็เพียงเส้นสีเงินเส้นนึงตัดผ่านลากเถาวัลล์ทั้งหมดจนขาดสบั้นลง
เหล่าคนที่วิวิฒนาการมองไปยังการเคลื่อนไหวนั้นอย่างพูดไม่ออก มันน่าเหลือเชื่อเป็อย่างมาก นี่คือการเคลื่อนไหวของมนุษย์ใช่ไหม? มันอยากมากที่จะพูดอะไรเกี่ยวกับมันออกมาได้อย่างเหมาะสม
"นายมองทันหรือเปล่าเมื่อกี่" แม็คเอ๋ยถามมาร์คที่ยืนมองตาเป็ประกายอยู่ด้านข้าง ด้วยเสียงที่แ่เบา
หลังจากที่ได้รับการวิวัฒนาการมาแล้วค่าสถานะทั้งหมดของมาร์คนั้นต่ำมาก ยกเว้นค่าความเร็วที่สูงมากถึง25แต้ม มาร์คจึงเป็คนที่เร็วที่สุดในทั้งสามคนเป็รองเพียงชินคนเดียวเท่านั้น เมื่อได้ยินคำถามนั้นมาร์คก็ทำเพียงสายหัวออกมาอย่างรวดเร็ว
ลุงชัยเหลือบสายตามองไปยังเหล่าคนรุ่นเยาว์ที่ยื่นอยู่ด้านข้าง ขณะมองไปที่ชินที่เดินกวัดแกว่งดาบไปมาท่ามกลางลากเถาวัลย์เ่าั้ที่ทำเอาเขาเกือบตายได้อย่างสบายใจ เขาทำได้เพียงหายใจออกมาด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย
'คนรุ่นเยาว์พวกนี้ช่างแข็งแกร่งจริงๆ'ลุงชัยคิดในใจพลางมองไปยังลูกสาวของตนด้วยประกายสายตาที่แปลกประหลาด
...
ชินเดินฝ่าดงลากเถาวัลย์มาจนถึง โค่นต้นของต้นขี้เถ้าิญญามรณะแล้ว เขาเงยขึ้นไปและจ้องตรงไปที่ดอกไม้สีเทาเล็กๆดอกนึง ชินรู้สึกถูกดึงดูดขณะที่เขาเริ่มมองมันได้ชัดขึ้นเลื่อยๆ และในที่สุดเขาก็มองเห็นมันได้อย่างชัดเจน
[ดอกขี้เถ้าิญญามรณะ]
ต้นขี้เถ้าิญญามรณะระดับ2คล้ายกับััได้ถึงภัยคุกคามถึงชีวิต ลำต้นเริ่มส่ายไปมาอย่างบ้าคลั่ง เถาวัลย์จำนวนนับร้อยเส้นเริ่มดิ้นไปมา มันคายซากศพทั้งหมดทิ้งลงบนพื้นก่อนที่จะพุ่งตรงไปยังตำแหน่งของชินด้วยความเร็วสูงสุด
...
901
