ดาบสังหาร (Sword of Annihilation)

.....หุบเขาเทียนกวง อยู่ท่ามกลางภูเขาสูงชัน สองฝั่งเขาสูงเสียดฟ้า ดุจกำแพงธรรมชาติ กั้นลมและเสียงจากโลกภายนอก

กลางหุบเขาเป็น ลานประลองวงกลมขนาดใหญ่ พื้นหินสีขาวอมเทา แกะสลักเป็นลวดลาย มังกรพยัคฆ์คู่ สัญลักษณ์แห่งความแข็งแกร่งและความสมดุล

น้ำใสจากลำธารเล็ก ๆ ไหลผ่านลานด้านข้าง สะท้อนแสงแดดเป็นประกายระยับราวกับดวงดาว

ด้านเหนือของลาน มีแท่นหินสูงชื่อแท่นประจักษ์ฟ้า เป็นที่ประทับของปรมาจารย์ยุทธภพที่ตัดสินการประลอง

มุมหนึ่งของแท่นมีต้นพลัมขาวเก่าแก่ ทิ้งดอกสีขาวราวปุยเมฆ เป็นสัญลักษณ์ของความบริสุทธิ์และความยุติธรรม

วันนี้เป็นงานประลองทุก 10 ปีที่เหล่าจอมยุทธมากมายเดินทางมารวมตัวกันที่นี่

"หลิงหลิง เจ้าดูนั่นสิ สำนักดังๆทั้งนั้นเลย" เลี่ยหยางตื่นเต้นมาก เขาไม่เคยเจอจอมยุทธมากมายขนาดนี้ในคราเดียวสักที แต่เยว่หลิงนั้นกลับยืนนิ่งด้วยใบหน้าเย็นชา

"ดูนั่นสิ ไม่ผิดแน่ คุณชายชุดขาวหน้าตาหล่อราวเทพเซียนแบบนี้ เขาคือราชบุตรเขยไป๋เยว่หลิง" 

"เขาได้ยินข่าวลือว่าวิชากระบี่จันทรานั่นฟันตำหนักขาดครึ่งได้เชียวนะ!" เริ่มมีเสียงซุบซิบและหลายสายตามองมาทางคุณชายชุดขาว

เลี่ยหยางงอน ไม่มีใครพูดถึงเขาเลย เขารีบเอามือกุมมือเยว่หลิงไว้ ซึ่งเยว่หลิงก็ไม่ขัด

สักพักจอมยุทธมากันแน่นไปหมด บางสายตาจับจ้องเพื่อนร่วมสำนัก บางสายตาจับจ้องศัตรูเก่าที่อาจเคยพ่ายแพ้ บางสายตาเพียงเงียบสงบรอคอยที่จะขึ้นประลองฝีมือ

เมื่อน่าจะมากันครบแล้ว จอมยุทธนับพัน ทุกคนยืนสงบนิ่ง รอคอยนาทีสำคัญ

ทันใดนั้น เสียงฆ้องหยกหนึ่งดังสนั่น สะท้อนก้องไปทั่วหุบเขา ....ดังก้องจนเหมือนฟ้าผ่าผ่านผนังหินทั้งสองฝั่ง

จอมยุทธทุกสายตาจับจ้องไปยังแท่นประจักษ์ฟ้า ปรากฏปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ สวมชุดยาวสีขาวประดับลายสวยงาม สายตาเยือกเย็นและสง่างาม

เขาลอยลงมายืนนิ่ง เมื่อขาเขาแตะพื้นพลังยุทธของเขาทำให้ทุกคนรู้สึกว่าพื้นดินสั่นสะเทือน

“ขอบคุณทุกๆท่านทุกๆสำนักที่มา ข้าเป็นเพียงชายชราใกล้ฝั่ง มาเพื่อสืบทอดเจตนารมณ์แลกเปลี่ยนกระชับมิตร ณ ที่แห่งนี้"

"ข้าขอเริ่มงานประลองยุทธ!”

เสียงฆ้องดังกังวานขึ้นอีกที บางคนก้มศีรษะเคารพ บางคนยืนนิ่งประเมินศัตรู บางคน… มือจับด้ามกระบี่แน่น

แล้วก็มีชายถือดาบใหญ่คนหนึ่งกระโดดขึ้นบนลาน แม้ตัวเขาจะใหญ่ แต่การกระโดของเขานั้นช่างเบานุ่มดังฟุยฝ้าย ดาบใหญ่นั่นไม่ธรรมดาเลย มันสามารถฟันคนขาดครึ่ง หรือฆ่าหมีได้

แล้วก็มีจอมยุทธผอมบางคนหนึ่งกระโดดขึ้นมา ในมือถือกระบี่บางเบา 

ไม่พูดไม่จา ทั้งคู่ตั้งกระบวนท่าใส่กัน 

ดาบใหญ่ฟาดลงแรงเต็มที่ กระบี่บางเบาหลบไปด้านข้างเรียบง่าย ฟันสวนออกรวดเร็วราวสายลม

ดาบใหญ่ปัดป้องทุกแรงฟัน ประกายโลหะระยิบระยับกระจายไปทั่วลาน กระบี่พุ่งฟันอีกครั้ง ชายใหญ่หมุนดาบป้องกันทันเวลา

แรงปะทะทำให้ฝุ่นหินฟุ้งกระจาย ดาบใหญ่ฟาดลงซ้ำ กระบี่บางเบาหลบได้แบบลื่นไหลราวน้ำไหลผ่านก้อนหิน

ชายใหญ่ฟาดดาบสุดแรง กระบี่บางเบาหลบได้เพียงเสี้ยวหนึ่ง แรงฟันกระแทกโดนไหล่เล็กน้อย จอมยุทธผอมบางทรุดลงพื้น 

ชายถือดาบใหญ่ยืนสง่างามเป็นผู้ชนะ เขาลงจากลานประลองด้วยท่าทางองอาจ

การกระลองเป็นไปเรื่อยๆ บ้างใช้กระบี่สู้กัน บ้างทวนกับดาบ บ้างมือเปล่าก็มี บางคนก็มาแปลกใช้พัดใช้พิณสู้ ช่างเป็นการเปิดหูเปิดตาเลี่ยหยางยิ่งนัก เขาตื่นเต้นทุกคู่ ราวกับเด็ก

จนเยว่หลิงต้องหยิบขนมที่ซื้อไว้ป้อนให้เขากินไปด้วยดูไปด้วย ส่วนเยว่หลิงจิบชานั่งเก้าอี้ดูอย่างใจเย็นที่ร้านขายขนม,น้ำชาเฉพาะกิจที่มาตั้งในงาน

และแล้วสำนักใหญ่ก็ขึ้นลานประลอง จอมยุทธที่ขึ้นสง่าผ่าเผย กระบี่ในมือวาววับ ดูจากท่าทางแล้วเขาไม่ธรรมดาแน่นอน

ไม่มีใครกล้าขึ้นไปสู้ด้วย เพราะชื่อเสียงที่สั่งสมมาแต่ยาวนานของสำนัก และแววตาท่าทางจอมยุทธท่านนี้ ทุกคนได้แต่หลบหน้ากันไปมา

เขายืนอยู่สักพัก เมื่อไม่เห็นใครขึ้นมา เขาชี้กระบี่มาที่คุณชายชุดขาว

"ข้าขอบังอาจเชิญท่านขึ้นมาประฝีมือกันสักครั้ง คุณชายไป๋ ไม่สิ! ท่านราชบุตรเขย"

แล้วทุกคนก็หันหน้าไปทางไป๋เยว่หลิงซึ่งจิบชาอย่างใจเย็น

เลี่ยหยางเข้ามากระซิบข้างหูเยว่หลิง "ไปเหอะๆ นานๆที" เยว่หลิงยังนั่งนิ่ง ทุกคนทั้งลานประลองต่างรอคอยคำตอบเขา

"นะ นะ นะ" เลี่ยหยางมองด้วยสายตาออดอ้อน จนเยว่หลิงถอนหายใจ

แล้วเขาก็ขว้างถ้วยน้ำชาขึ้นไปบนลานประลอง และใช้วิชาตัวเบากระโดดขึ้นไปเหยียบถ้วยน้ำชาที่ตนขว้างไปนั้น และขึ้นบนลานประลอง

ทุกคนร้องหู้ว! กันใหญ่ วิชาตัวเบาคุณชายชุดขาวนี่คือสุดยอด แม้แต่ท่านปรมาจารย์ชรายังยิ้มและปรบมือให้

ชายผู้ยืนรอคำนับขอบคุณ เยว่หลิงมองเขาด้วยสายตาเย็นชา ทำความเคารพตอบ และทั้งคู่ก็ชักกระบี่ออก

ไป๋เยว่หลิงพุ่งเข้าก่อน มือจับกระบี่บางเบา ร่างเพรียว กระบวนท่างดงามราวจันทรา

ชายคู่ต่อสู้จับกระบี่ด้ามลายมังกรของเขามั่น ตั้งท่ารับ

แล้วกระบี่เยว่หลิงก็ฟาดลงอย่างรวดเร็ว แรงกระแทกทำให้ฝุ่นฟุ้ง ดวงตาผู้ชมพร่ามัวไปกับประกายโลหะ

ชายคู่ต่อสู้โต้ตอบบ้าง เขาหมุนตัวกลางอากาศ กระบี่สั่นราวน้ำไหลผ่านหิน ฟันสวน 

แรงปะทะทำให้ลมหมุนราวพายุ ชายสำนักใหญ่ฟันรัวเหมือนมังกรคลั่ง

ไป๋เยว่หลิงหลบแบบลื่นไหล แต่ก็เฉียดฉิว บางคมดาบทำปลายเส้นผมเขาขาด กระบี่กระทบกันเกิดประกายระยิบระยับ

กระบี่ฟันสวนกันไปมา อย่างรวดเร็ว การเคลื่อนตัวทั้งสองคนนั้นรวดเร็วมาก หมุนตัวไปมาจนฝุ่นฟุ้งไปหมด

ฝุ่นหมอกหมุนวนเป็นวงกลมรอบคู่ต่อสู้ สายตาผู้ชมทุกคนจับทุกท่วงท่าไม่กระพริบ

แล้วทั้งคู่เหาะขึ้นกลางอากาศ ฟันกันบนอากาศ ประกายโลหะระยิบระยับเหมือนดวงดาวชนกัน ลมหมุนรอบตัวทำให้เสื้อพริ้วไปกับสายลม ราวกับนางฟ้าสวรรค์ร่ายรำบนฟ้า

เมื่อเท้าลงแตะพื้น ทั้งคู่ยืนห่างกัน ทุกคนทั่วลานประลองโห่ร้องปรบมือกันใหญ่

"สุดยอด!" บ้างตะโกนเชียร์ไป๋เยว่หลิง(ซึ่งส่วนมากเป็นจอมยุทธหญิง) บ้างก็เชียร์จอมยุทธสำนักใหญ่

ปรมาจารย์ที่นั่งข้างผู้อาวุโสคนอื่นๆกระซิบกระซอบคุยกันต่างชื่นชมคนหนุ่มทั้งสอง

ชายสำนักใหญ่ยิ้มดีใจที่เจอคู่ต่อสู้ที่คู่ควรแก่เขา 

"คุณชายไป๋ กระบี่ต่อไปเรามาใช้ไม้ตายสู้กันเถอะ"

แล้วชายคู่ต่อสู้ก็จับกระบี่มั่นก่อนจะโยนขึ้นฟ้า กระบี่ขึ้นไปลอยหยุดนิ่งบนฟ้าได้อย่าน่าอัศจรรย์ใจ

"นี่คือวิชาปราณกระบี่ของข้า"

แล้วกระบี่ก็พุ่งเข้าไปหาไป๋เยว่หลิง

เยว่หลิงใช้ท่ากระบี่จันทราทันที เขาจับดาบมือขวาและให้มันลอยไปทางซ้าย แสงกระบี่ต้องอาทิตย์ วาววับ ค่อยๆหมุนคว้างเป็นวง ช่างดูงดงามเหลือเกิน ผู้คนด้านล่างมองดูจนเคลิบเคลิ้ม

เมื่อกระบี่มาถึงมือซ้ายแล้ว เขาตวัดกระบี่ พลังปราณกระบี่นั่นปะทะกระบี่ปราณที่พุ่งมา

ตู้ม!

ลานหินมีรอยขาดครึ่ง กระบี่ปราณไม่หัก แต่กระเด็นกระดอนพุ่งลงไปตกต่อหน้าเจ้าของๆมัน

ปรมาจารย์และผู้อาวุโสสำนักใหญ่ต่างๆถึงกับลุกขึ้น

"นี่มันกระบี่อะไรกัน!"

ผู้อาวุโสคนหนึ่งพูดขึ้นมา "ข้าเคยเห็นมาแล้ว คุณชายไป๋คนนี้เคยใช้ในงานประลองที่เมืองหลวง และเขาชนะเลิศ"

"มันคือกระบี่จันทรา วิชาที่เขาคิดค้นขึ้นมาเอง"

"ยอดเยี่ยม" ผู้อาวุโสหลายคนปรบมือ ทำให้ทั่วทั้งลานประลองต่างปรบมือ

จอมยุทธสำนักดังยอมรับความพ่ายแพ้ เขาก้าวลงจากเวที มีศิษย์น้องและอาจารย์เข้ามารอรับเพื่อปลอบใจ 

ทันใดนั้นก็มีเสียงหัวเราะลั่น

"ฮ่าๆ วิทยายุทธภาคกลางของพวกเจ้าช่างกระจอกเสียจริง!" เสียงจากชายร่างอ้วนด้านหลังดังไปทั่ว

ทุกคนหันกลังไปมอง เป็นชาวทุ่งหญ้า 3 คน ผู้ที่นำมาเป็นชายสูงสง่าถือพัดสวยงามราคาแพง ดูท่าทางแล้วเขาไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน 

"พวกข้าขอเล่นสนุกกับพวกเจ้าได้หรือไม่?" ชายสูงสง่าทุ่งหญ้ากล่าวไปทางปรมาจารย์

"ได้สิ" ท่านปรมาจารย์กล่าวด้วยเสียงอันดัง

"เจ้าขึ้นไป" เขามองไปทางชายร่างอ้วนทางซ้าย ซึ่งยิ้มเยาะ และกระโดดขึ้นลานไป

ชายร่างอ้วนไม่นำอาวุธใดขึ้นมา แต่เมื่อเขาตั้งกระบวนท่า...

"ฝ่ามือยมฑูต!" ผู้อาวุโสตกใจลุกขึ้นตะโกนเสียงดัง

"เจ้าจะฆ่าเขาหรือไง?"

"ฮ่าๆ พวกเจ้าเปราะบางกันขนาดนี้เชียวรึ จะสู้หรือจะยอมคลานออกไปดูดนมแม่" จอมยุทธทั้งลานทำสีหน้าโกรธเคือง

ไป๋เยว่หลิงตั้งท่ากระบี่ สายตายังเย็นชาอยู่ แต่เริ่มมีหายใจหอบ การต่อสู้เมื่อสักครู่เขาใช้แรงไปมาก ไม่คิดว่าจะต้องสู้ต่ออีกรอบเช่นนี้

"แย่ล่ะ! เจ้าหลิงหลิงเริ่มเหนื่อยแล้ว" เลี่ยหยางมองเยว่หลิงด้วยความเป็นห่วง

ชายร่างอ้วนไม่ธรรมดาจริงๆ เขาก้าวขาเป็นจังหวะ หนักแน่นจนพื้นปริ แต่รวดเร็ว ฝ่ามือยมฑูตนั้นถ้าโดนแค่ทีเดียวพลังไอเย็นเข้าสู่ร่างกาย เจ็บหนักได้เลย

เยว่หลิงหมุนตัวหลบไปมา ชายอ้วนจับไม่ได้สักทีจึงโมโห ขว้างฝุนอะไรสักอย่างใส่เยว่หลิงจนแสบตาไปหมด แล้วพุ่งเข้าไปใช้ฝ่ามือหมายทำร้ายเยว่หลิง

แต่เยว่หลิงใช้กระบี่รับฝ่ามือนั้นทัน กระบี่สั่นแรงมาก จนตัวเขาถอยหลังไปเหลือแค่ครึ่งก้าวก็จะตกเวที

"ขี้โกง!" จอมยุทธหญิงคนหนึ่งตะโกนขึ้นมาด้วยความเจ็บแค้นแทนคุณชายไป๋ แล้วเหล่าจอมยุททั้งหมดก็โห่เสียงดัง

ไป๋เยว่หลิงยังอยู่ในสภาพที่แสบตามองไม่เห็น ต้องหลับตาไว้ แต่มือเขาถือกระบี่ไว้แน่น....

.

.

.

.

.

(ท้ายตอน)

"ถ้าเลี่ยหยางไม่อยู่ที่นี่นะ ตาข้ามองไม่เห็นแบบนี้ ข้าคงใช้ดาบเทพร่ายเพลงดาบจันทราเต็มดวงฆ่าให้หมด...."