เวลาตอนนี้เป็เวลาเย็นจนกิลด์ใกล้จะปิดทำการแต่ยังคงมีนักพจญภัยบางส่วนเดินทางมายังกิลด์เพื่อรายงานภารกิจ
เมฆกลับมายังกิลด์ผจญภัยเพื่อรายงานภารกิจ
เขาไปยังเคาน์เตอร์ที่นกนั่งประจำอยู่ด้วยสภาพเนื้อตัวที่มอมแมม
นกที่เห็นสภาพเมฆที่เป็แบบนั้นเลยร้อนรนยิงคำถามใส่เป็ชุดด้วยความเป็ห่วงแต่เมฆก็บอกไปตามตรงว่าแค่ไปกำจัดวัชพืชให้กับท่านเอดก้ามาตัวเขาเองยังคงปกติดีทุกอย่าง เธอจึงโล่งใจ
“ค่อยยังชั่วหน่อย นึกว่าจะเธอจะเป็อะไรไปซะอีก”นกบ่นออกมาพร้อมกุมมือไว้ที่อก
“ทำไมล่ะครับ?”
“พี่ได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับท่านเอดก้ามานิดหน่อยน่ะ แต่เธอปลอดภัยก็ดีแล้วล่ะจ่ะพี่คงจะคิดมากไปเองว่าเธอจะถูกจับไปทดลองน่ะ เขาคงเป็คนดีกว่าที่คิดสินะ”
ที่จริงเขาก็ถูกทดลองมาจริงๆนั่นล่ะแค่ไม่ได้ถูกจับ แต่โดนเล่นทีเผลอ
จากมุมมองของเมฆก็ไม่ได้คิดว่าตาแก่คนนั้นเป็คนนิสัยไม่ดีอะไรแต่การถูกทดลองโดยพลการแบบนี้มันเกินไปหน่อย ของที่ได้รับมาก็เป็อะไรที่เขารับได้เพราะยังไงซะเขาก็ยังปลอดภัยดีอยู่ ต่อให้ไม่ได้รู้สึกดีใจก็ตามที
...แต่มาคิดอีกทีถ้าการทดลองนี้ผิดพลาดขึ้นมาแล้วเขาเป็อะไรไปละก็ มันก็ไม่คุ้มอยู่ดีนี่นา
“ถ้าไม่นับว่าโดนให้เป็หนูทดลองโดยไม่บอกก่อน ก็คงเป็คนดีล่ะมั้งครับ”
“อะไรนะ! แน่ใจหรอว่าเธอไม่เป็อะไรน่ะ?เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?”นกส่งเสียงดังลั่นด้วยความใทันทีที่ได้ยินเมฆพูดแบบนั้น พร้อมลุกขึ้นยื่นหน้าเข้ามาใกล้เมฆเพื่อดูให้แน่ชัด
เมฆต้องถอยหนีห่างออกมานิดหน่อยเพราะนกยื่นหน้ามาจนจะเกือบชนหน้าเขาอยู่แล้ว
เขาเข้าใจดีว่านกชอบเป็ห่วงคนอื่นเสมอไม่ได้เป็ห่วงแค่เพียงเขาคนเดียว แต่ปฏิกิริยาขนาดนี้ก็เป็ห่วงกันเกินเหตุไปหน่อยหรือเปล่านะ
“ผมสบายดี แต่พี่ไม่เสียงดังไปหน่อยหรอ? คนเขามองกันหมดแล้วนะ” เมฆมองไปรอบตัว
เสียงที่ดังขนาดนั้นทำให้คนอื่นที่อยู่ภายในกิลด์ต่างหันมามองนกเป็ตาเดียวกัน
นกที่เพิ่งรู้สึกตัวว่าส่งเสียงดังเกินไปหน่อยก็กลับมานั่งลงด้วยอาการเขินอายเธอกระแอมเล็กน้อยเพื่อแก้เขิน
“อะแฮ่ม...งั้นพี่จะลงรายงานบันทึกรายละเอียดภารกิจนะ นอกจากการถูกทดลองโดยพลการแล้วเธอมีอะไรอยากเสริมรายละเอียดอีกไหม?”
เมื่อนักพจญภัยมารายงานภารกิจ พนักงานกิลด์จะต้องลงบันทึกรายละเอียดไว้เพื่อประกอบการจัดการกับภารกิจในอนาคตยิ่งเป็ภารกิจของท่านเอดก้าที่ดูจะมีอะไรแปลกๆ คงจะต้องละเอียดหน่อย
“มีเท่านั้นครับ ถ้าท่านเอดก้ามาส่งคำร้องอีกระวังให้ดีเลยนะครับ ไม่สิเอาเป็ขึ้นบัญชีดำไปเลยครับ”
เมฆถึงกับพูดขนาดนี้ ทำให้นกยิ้มแหยๆ
“ทั้งๆ ที่พี่คิดว่าแอบเก็บภารกิจที่คิดว่าเหมาะที่สุดไว้ให้แล้วเชียวนะ” นกคอตก พูดกับตัวเองเสียงเบาหวิว
“อะไรนะครับ?” เมฆไม่ค่อยได้ยินว่านกพูดอะไร
“ปะ...เปล่าจ่ะ นี่ค่าตอบแทนของภารกิจนะ รักษาไว้ให้ดีล่ะ” นกใรีบแก้ตัว แล้วหันไปหยิบเงินรางวัลที่ถูกเตรียมไว้เป็ค่าตอบแทนของภารกิจยื่นให้กับเมฆ
“ขอบคุณครับ งั้นผมขอตัวนะ ไว้เจอกันครับ”
“จ้า~”
นกโบกมือให้กับเมฆขณะที่เมฆเดินออกจากตึกไป
พอเมฆออกไปแล้วเธอถึงกับถอนหายใจแล้วฟุบลงกับโต๊ะด้วยความเหนื่อย
“เฮ้อ...เหนื่อยจัง ในที่สุดก็จบสักที”
“ฮั่นแน่! เหนื่อยหรอจ๊ะ”
“ว้าย! โถ่~ อีกแล้วนะซิลฟี่!” นกบ่นเพื่อนร่วมงานของเธอที่ทำเธอใอีกแล้ว
29K
