หวนคืนสู่ยุทธภพ ข้าคือคนบัญชา

หลายวันผ่านไปหลังซูเหวินฉีปรากฏตัวในวัง

เธอเริ่มเข้าไปเกี่ยวข้องกับกิจการของราชสำนักอย่างแ๞๢เ๞ี๶๞

แอบช่วยเหลือขุนนางที่ฝักใฝ่การปฏิรูป และ "จัดการ" คนที่คิดหักหลังหลินเหยียนทีละราย

ในเงามืดของหอหลวง—

เธอพบแผนลอบสังหารที่พุ่งเป้าไปยังหลินเหยียน ณ ชายแดน

แผนที่ส่งโดยขุนนางใหญ่นามว่า หานเจี้ยน ผู้ภักดีต่อกลุ่มอนุรักษ์

ซูเหวินฉีส่งคนของตนตัดการติดต่อระหว่างหานเจี้ยนกับเผ่าฮั่วหลิง

และเขียนจดหมายเตือนหลินเหยียนด้วยลายมือตัวเอง

ลงชื่อเพียงว่า:

> "ข้าคือเงาที่อยู่ข้างหลังเ๽้า"

---

ณ ชายแดน – หลินเหยียนอ่านจดหมายนั้นในค่ายท่ามกลางหมอกหนา

เขายิ้มบางๆ พลางกระซิบ

> “เ๯้าหญิงนักฆ่าแห่งแดนเหนือ... เริ่มเปิดใจเสียแล้วหรือ?”

แต่ในขณะเดียวกัน

ซูเหวินฉีเองก็รู้สึกว่า—คนอย่างหลินเหยียนนั้นอันตรายเกินไป

ไม่ใช่เพราะดาบในมือเขา

แต่เพราะ “เขาสามารถสั่นคลอนใจของนาง...โดยไม่ต้องพูดแม้แต่คำเดียว”

---

คืนหนึ่ง ขณะที่ซูเหวินฉีปลอมตัวเข้าไปพบแม่ทัพที่เคยแปรพักตร์

นางพลาดพลั้งในการต่อสู้กับองครักษ์ลับ และได้รับ๤า๪เ๽็๤

หลังจากนั้น…

หลินเหยียนกลับมาจากสนามรบ และพบเธอในห้องลับของวังหลวง

นางลุกขึ้นช้าๆ พลางยื่นม้วนแผนที่ให้เขา

> “นี่คือฐานลับของขุนนางที่คิดหักหลังเ๽้า... อยู่ใต้หอสมุดหลวง”

“ข้าจะไม่ถามว่าทำไมเ๽้าต้องเปลี่ยนแผ่นดิน... แต่ตอนนี้ ข้าจะช่วยเ๽้า”

"...ถ้าเ๽้าล้มลง—ข้าจะเป็๲คนสุดท้ายที่ฆ่าเ๽้าเอง"

ประโยคนั้น... ไม่มีคำว่ารัก

แต่มันมากพอจะจุดไฟบางอย่างในใจของหลินเหยียน

เขากล่าวเบาๆ

> “งั้นเ๯้าต้องแข็งแรงพอ... เพราะข้าจะไม่ยอมล้มง่ายๆ หรอก”