Beloved จับยัยเมียตัวแสบมาเป็นเมีย (มีอีบุ๊คแล้ว)

        พอจัดการกับสภาพโทรมๆ ของตัวเองเสร็จแล้วก็เดินออกมาจากห้องน้ำ พอออกมาปุ๊บก็รู้สึกเหมือนมีใครจ้อง จะใครที่ไหนน่ะก็พี่บูม สามีที่มาแบบไม่ทันตั้งตัวไง อย่าจ้องนานได้ไหมอายเหมือนกันนะ ฉันแต่งตัวตลกไปไหมนะ เสื้อแขนยาวก็ตัวใหญ่กางเกงก็ตัวใหญ่ได้ใช้ยางรัดไม่ให้มันหลุด รับสภาพตัวเองไม่ได้เหมือนเด็กน้อยที่เอาเสื้อผ้าของพ่อมาใส่เลย ชุดเก่าก็มีแต่กลิ่นเหล้า กลิ่นแรงมากคงกลับไปใส่ชุดเดิมไม่ได้ อดทนใส่ชุดแบบนี้ไปก่อนนะค่อยไปเปลี่ยนที่ห้องก็ได้

        "ใส่ชุดนี้ก็น่ารักดีนะเนี่ย หิวยังเดี๋ยวโทรสั่งข้าวให้" พี่บูมจ้องทั่วร่างกายของฉันเหมือนตัวเองเปลือยเสื้อผ้าต่อหน้าพี่บูมเลย มีมองแล้วกลั้นขำด้วย ถ้าไม่จำเป็๞ฉันจะไม่มีทางใส่อะไรแบบนี้หรอกนะ โคตรตลกตัวเองเลยวะ

        "พีชหิวแล้ว หิวแทบจะกินช้างได้ทั้งตัวแล้ว" ฉันหาอะไรพูดกลบเกลื่อนความอายของตัวเองด้วยท่าทางที่ลูบท้อง นี่คือการแสดงจริงไม่ได้แกล้งเล่นละครหิวจริงๆ วันนี้ยังไม่มีข้าวตกถึงท้องเลย หาอะไรกินเผ็ดๆ แก้เมาค้างดีกว่าจะได้สร่างเมา พูดแล้วอยากกินมาม่าเผ็ดเกาหลีกับต๊อกบกกีขึ้นมาทันทีเลย เฮ้อ พยายามจะห้ามตัวเองแล้วอย่าเห็นแต่กินแต่ทำไม่ได้ หิวจนท้องร้องละ

        "กินพี่รองท้องก่อนได้นะ" อันที่พี่บูมพูดออกมาก็เป็๞ความคิดที่ดีนะ ใจไม่ดีเลยแพ้คนหน้าตาดี อย่าตบะแตกนะก็แค่ผู้ชายอ่อยเอง

        "ไม่เอา มันไม่อิ่ม" ไม่หลงกลง่ายๆ หรอก อย่าหวังจะได้แอ้มอีก เมื่อคืนก็ที่ใจง่ายก็เพราะเมาเหล้า ถ้าทำให้รักถึงจะยอม แค่เผลอไปนิดเดียวเองดีนะกู้คืนสติตัวเองขึ้นมาก่อนไม่งั้นได้หมดกันความเรียบร้อย จริงๆ ภาพความเรียบร้อยมันก็ไม่เหลือละ ตอนเมาไม่นับนะตอนนั้นไม่มีสติ

        "อยากกินอะไร" พี่บูมพูดออกมาแล้วหยิบกระเป๋าตังออกมาด้วยการสื่อว่าจะเลี้ยงเอง งั้นไม่เกรงใจแล้วนะ ดีจังตังอยู่ครบ กินอะไรดีน้า

        "อาหารเกาหลีได้ปะ" ฉันถามอย่างลุ้นคำตอบในหัวก็มีแต่ภาพอาหารเต็มหัวไปหมด บอกเลยไม่ได้เห็นแก่อาหารเลยก็แค่หิว

        "ได้ๆ เดี๋ยวสั่งให้" ฉันบอกชื่ออาหารที่ตัวเองจะกินให้พี่บูมกดสั่งในโทรศัพท์มาส่งที่ห้องบอกเสร็จแล้วตัวเองก็ออกไปข้างนอกดีกว่าอยู่ในห้องไม่ค่อยปลอดภัยสักเท่าไหร่ ทั้งเหนื่อยทั้งหิว ไม่มีแรงเดินแล้วขาก็สั่น เดินแต่ละทีก็เจ็บแต่ก็ต้องฝืนเดินออกไปนั่งเล่นที่ห้องรับแขกเพราะไม่อยากอยู่ด้วยกันสองคนในห้องนอนมันไม่ปลอดภัยต่อร่างกายกับใจฉัน กลัวว่าตัวเองจะเผลอกินพี่บูมแทนอาหาร

        โอ๊ย หกล้มจนได้ เพราะพี่บูมแท้ๆ เลย รู้ว่าครั้งแรกยังไม่คิดจะถนอมกันหน่อย คนอะไรทั้งหื่น ปากหมา กวนทีน น่าต่อย ยิ่งหน้านิ่งๆ ยิ่งน่าหมั่นไส้ ชาตินี้เคยยิ้มรึเปล่าก็ไม่รู้ แต่เห็นว่าหล่อนะทำร้ายไม่ลง ลูกพีชแพ้คนหล่อ แอร้ยยย ไม่ได้ดีด๊าอะไรขนาดนั้นนะก็แค่ชมเฉยๆ ไม่มีอะไรกอไผ่ แก้ยากจังเลยนิสัยที่แพ้คนหน้าตาดี

        "ดื้อ ไม่ไหวยังฝืนอีก เดินขาถ่างแล้วยังจะอวดดีอีก แค่ขอให้อุ้มไม่เห็นจะยากเลย ยัยบื้อ" อยู่ๆ พี่บูมก็อุ้มฉันจนได้ ไม่ได้อยากจะอวดดีหรอกนะ มันก็ต้องมีอายๆ กันบ้างแหละ ใครจะไปกล้าขอให้อุ้มละไม่เป็๞ฉันไม่เข้าใจหรอกนะว่าความรู้สึกนี้เป็๞ยังไง เราก็พึ่งรู้จักกันเมื่อคืนเอง ยังเป็๞คนแปลกหน้าอยู่เลย เห็นแบบนี้ฉันก็อายนะ ณตอนนั้นฉันยังไม่กล้าสบตาเลยฉันอายเ๹ื่๪๫เมื่อคนอยู่ แต่ก็ทำเป็๞เก่งไปงั้นแหละ ไม่ชอบให้มองว่าอ่อนแอ คิดเหรอว่าฉันร้องไห้ ฉันไม่ใช่นางเอกในละครน้ำเน่านะ ถามว่าเสียใจไหมก็เสียใจอยู่แต่ในเมื่อเป็๞ความผิดของตัวเองก็ต้องยอมรับมันให้ได้ ในเมื่อกลับไปแก้ไขไม่ได้ก็ต้องจดจำไว้เป็๞บทเรียน

        "ข้าวน่ะกินบ้างไหม ผอมแล้วยังนมแบนอีก" ปากหมา คนบ้าตาบอดรึไง ก็ไม่เห็นจะแบนนะมันก็เต็มไม้เต็มมืออยู่นะจะไม่ชมคนปากหมาอีกแล้วขอเอาคำชมคืนละกัน เมื่อกี้ก็แค่หลงผิดขอเอาคำชมคืนละกัน พูดดีไม่ทันไรก็พูดกวนละ

        "แบบนี้ยังแบนอยู่เหรอ" เอาหน้าอกเบียดซิกแพคแม่งเลยอยากว่าแบนดีนัก กินข้าวไปเลี้ยงหน้าอกอยู่ทุกวันไอ้บ้านี้ยังจะกล้าว่าอีก เป็๞ไงละถึงกับหูแดง ไม่รู้ว่าเขินหรือโมโหกันแน่ เดี๋ยวเจอดีแน่จะอ่อยทุกวันเลยแต่จะไม่ให้กินหรอกนะ ง่ายแค่ครั้งเดียวพอ ครั้งต่อไปก็แล้วแต่อารมณ์ละกัน

        "อย่าลืมกินยานะถ้ายังไม่อยากท้อง ถ้าอยากป่อง พี่ยินดีรับผิดชอบนะ"

        "อื้อ" พอจะทำใจได้แล้วละ หลักฐานขนาดนั้นใครจะดูไม่ออกละ ไม่ได้โง่ที่จะดูไม่ออกนะ และก็ไม่โง่ที่จะไม่กินยาหรอก ไม่งั้นชีวิตพังแน่ ยิ่งเรียนยังไม่จบ ถ้าพร้อมกว่านี้ก็ว่าไปอย่าง ยังไงฉันก็ชอบเด็กอยู่แล้ว

        "นั่งอยู่โซฟาก่อนนะ อย่าลุกไปไหนนะ ถ้าดื้อเดี๋ยวจับเด็กดื้อปล้ำ หึหึ" รอให้มีแรงก่อนเหอะเดี๋ยวจะเอาคืนให้เข็ด ชอบสั่งดีนัก ไอ้คนเผด็จการ ยอมไปก่อนก็ได้ ครั้งต่อไปฉันจะไม่ยอมแล้ว คอยดูฉันจะปราบคนเผด็จการให้ได้ ฉันต้องทำให้จากเสือกลายเป็๲แมวให้ได้