เมื่อถูกเจียวถิงดูถูกบ่อยครั้ง เยี่ยนหลงน้อยใจนักพยายามจะสร้างผลงานเพื่อเป็การกู้หน้า กู้ชื่อเสียงกลับคืนมา
กระทั่งวันหนึ่ง ณ เมืองเสิ่นหยาง ภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีน
เหล่าั์ และ จอมมารหมัวหวาง ลอยตัวกลางอากาศเหนือใจกลางเมือง
“ครั้งนี้ข้าจะเล่นสนุกกับพวกเทพเซียนดูสิว่ามันจะมาช่วยคนในเมืองนี้อย่างไร ฮ่าฮ่า”
จอมปีศาจประกาศเสียงก้องฟ้า ก่อนจะสาปให้ชาวเมืองสูญเสียบุตรคนสุดท้องแล้วแม่ของเด็กก็หัวเราะไม่หยุดจนตาย เพราะพักกินข้าวไม่ได้
เสียงร้องไห้ของญาติเด็ก ระคนกับเสียงหัวเราะของแม่ผู้สูญเสียลูกเปลี่ยนเมืองใหญ่แห่งนี้ให้กลายเป็นรกบนดิน
เสียงเหล่าปีศาจหัวเราะอย่างบ้าคลั่งดังกึกก้องไปทั้งเมือง
“ ฮ่าฮ่า ลูกตาย แม่หัวเราะ ช่างสนุกจริงโว้ย”
เทพารักษ์ผู้รักษาเมืองทนดูความทุเรศนี้ไม่ได้ก็ไปร้องทุกข์ต่อ์
อีกมุมหนึ่ง ณ เมืองเอ้อร์หลี่โถว 二里頭ตะวันตกของเหอหนาน
ทั้งที่เป็หน้าแล้ง แต่เหล่าั์เนฟิลิมกลับบันดาลให้แม่น้ำเหลืองบ้าคลั่งกระแสน้ำไหลหลากล้นตลิ่งเข้าถล่มเมืองริมฝั่งหวงเหอนี้อย่างรวดเร็ว
ประชากรในเมืองไม่ทันได้เตรียมตัว ต่างแหวกว่ายลอยคอในความสูงของน้ำกว่าสิบเชี้ยะบ้างก็จมหายไปในความเชี่ยวกรากของสายนที
ขุนพลเจิ้งฝูและเซิ่งหมู่ได้รับรายงานเหตุร้ายก็รีบรุดมายังที่เกิดเหตุ
ทั้งคู่ใช้เทพฤทธิ์หยุดยั้งกระแสน้ำให้เบี่ยงเบนออกไปนอกตัวเมือง
เหล่าั์ร้ายก็ล้อมวงเข้าหมายจะจับสองขุนพล
แต่จือชางใช้ง้าวไล่ฟันคอพวกอสูรล้มตายจำนวนมาก
เซียวชิงหลิงก็ใช้กระบี่คู่ร่ายเวทย์ให้อาวุธพุ่งไปสังหารฝูงั์ล้มลงนับร้อย
ส่วนั์ที่เหลือราวห้าสิบตนก็พากันหลบหนีไป
ย้อนไปที่เมืองเสิ่นหยาง
เซียวเยี่ยนหลง ได้รับคำสั่งให้ไประงับเหตุร้าย
เขาไปถึงเห็นสภาพแม่ลูกอ่อนผู้สูญเสียบุตรคนสุดท้องกลายเป็คนบ้าหัวเราะไม่หยุด ก็อนาจใจนัก
โอรส์ร่ายเทพมนตร์ปกคลุมทั่วเมืองแต่คำสาปของหมัวหวางร้ายกาจเกินกว่าอำนาจเซียนจะลบล้างได้
ทันใด หมัวหวางจอมมารก็ปรากฏกายต่อหน้าเขา
“ฤทธิ์เซียนของเ้าแค่ของเล่นเด็กน้อยทำอะไรคำสาปของข้ามิได้หรอก ตามกลับไปรับใช้ข้าเสียดีกว่า เ้าชายน้อย”
เยี่ยนหลง : “ ให้ยอมรับใช้ ข้าขอตายเสียดีกว่าไม่ต้องพูดมาก ตายซะ”
ว่าแล้วเจี้ยนหลงหวางจื่อก็พุ่งทวนในมือหมายปักอกจอมอสูร
แต่อาวุธกระทบได้เพียงอากาศที่ว่างเปล่าเมื่อหมัวหวางหายตัว แล้วเนรมิตตาข่ายปีศาจสีดำคลุมร่างของนักรบ์ไว้
เยี่ยนหลงยิ่งดิ้น ตาข่ายก็ยิ่งรัดรึงแน่นเข้า
“เอาตัวมันกลับไปตำหนักเรา”หมัวหวางสั่งสมุนรับใช้
ทางด้านเมืองลั่วหยาง แคว้นเหอหนาน
เจียวถิง หรือหนี่หวงอิ๊นได้รับรายงานปีศาจรุกรานชาวเมือง ถูกครอบงำ ให้เห็นภาพลางร้ายจนไม่มีจิตใจจะทำมาหากินนักพรตหมดกำลังใจบำเพ็ญเพียร
แต่นักรบหญิงทัพ์กลับถูกอำนาจปีศาจทำให้เห็นภาพหลอนเห็นว่าจือชางกับชิงหลิงกำลังเข้าพิธีวิวาห์ หล่อนเศร้าเสียใจอย่างนักนั่งร้องไห้ไม่หยุด
ปีศาจประจำตอนนี้ ปีศาจเงามืดแห่งอนาคต (宿命影魔)
พลังพิเศษ: แสดงภาพเหตุการณ์เลวร้ายที่สุดในอนาคตของเทพเซียนให้เห็นอย่างชัดเจนทำให้เกิดความท้อแท้ สิ้นหวัง และสูญเสียกำลังใจในการต่อสู้
จุดอ่อน: การยึดมั่นในปัจจุบันและการกระทำที่เปลี่ยนชะตากรรมได้รวมถึงพลังแห่งความเชื่อมั่นในตนเอง
ณ ตำหนักมารหมัวหวาง
เซียวเยี่ยนหลงถูกจับมัดติดกับเสาหินต้นใหญ่กลางถ้ำ
“จะฆ่าก็ฆ่าเลย ไม่ต้องเสียเวลาเกลี้ยกล่อมข้าหรอก”
หมัวหวางหัวเราะก่อนจะกล่าว
“ถ้ารีบฆ่าเ้าก็ไม่สนุกน่ะสิข้าจะทำให้เ้ากลายเป็จอมมารเหมือนอย่างข้า แล้วเ้าจะได้ทุกสิ่ง”
จอมอสูรกล่าวแล้วก็ยกมือปล่อยพลังสีม่วงเข้าซึมซาบทั่วร่างของเ้าชายเยี่ยนหลงดิ้นรนได้ชั่วครู่ก็สงบนิ่งลง
ชุดแต่งกายของเขาแปรเปลี่ยนเป็สีดำ
ใบหน้ามีลวดลายเป็เส้นโค้งคล้ายรอยสัก
เขาลืมตาขึ้น ั์มีประกายสีม่วง
ปากชายหนุ่มเอ่ยขึ้น
“ข้าน้อยขอนอบน้อม จื้อจุนหมัวหวาง จอมมารจงเจริญ”
จอมอสูรหัวเราะชอบใจ
“ดีมาก ต่อแต่นี้ เ้าจะได้ชื่อว่าจื๋อเสว่หมัวจวิน จอมมารเืม่วง
ข้ามีงานแรกจะให้เ้าทำ จงไปชิงเอามณีนักษัตรขาล มาให้ข้ามันเก็บไว้ที่ถ้ำริมทะเลสาบต้งถิง หูหนาน
หัวหน้าชนเผ่าเหยา ชื่อเหลียงเหยา
จงเจรจาโดยดีก่อน หากมันไม่ยอม ค่อยลงมือเอาชีวิต”
“น้อมรับคำสั่งครับ”
กลับไปที่เมืองลั่วหยาง
จือชางกับชิงหลิงได้รับรายงานจากเทพารักษ์ประจำเมือง
ทั้งสองรีบเหาะไปช่วยเจียวถิง
เมื่อยืนเบื้องหน้านักรบหญิง
องค์หญิงชิงหลิงใช้เทพฤทธิแฝงเข้าไปในจิตใต้สำนึกของเจียวถิง
“เจียวถิง เ้าคือยอดนักรบหญิงของแดน์จะมาพ่ายแพ้ต่อพลังปีศาจอย่างง่ายดายเช่นนี้ได้หรือ
จงลุกขึ้นสู้กับมันเถิด เ้าต้องชนะมันได้ข้าเชื่อมั่นในตัวเ้า”
จิติญญาของเจียวถิงได้ฟังก็เกิดความเชื่อมั่นขึ้นกระแทกม่านคำสาปของปีศาจ ภาพการสมรสของจือชางกับชิงหลิงก็หายไป
หล่อนกลับคืนสู่สภาพปกติ
ปีศาจเงามืดก็สลายร่างไป
ภายในถ้ำมืดของตำหนักหมัวหวาง
เยี่ยนหลงไปซุ่มฝึกวิชาในถ้ำอู่หลงตามที่หมัวหวางถ่ายทอดวิชาให้
เขานิมิตเห็นม่อเทียนหลงสมัยยังมีชีวิตอยู่ต่อสู้กับเทพเซียน
กระทั่งถูกแทงด้วยกระบี่เทพมหายุทธ
“นี่ข้าประสาทหลอนไปหรือจอมมารผู้นั้นมาอยู่ในนิมิตของข้าได้อย่างไร”
เขาพึมพำกับตนเอง
หลายวันต่อมา ณพระราชวังเทียนกง
หลังจากเลิกประชุมสภา์
เจียวถิงเดินออกมากับชิงหลิงก็กล่าวกับขุนพลหญิง
“องค์หญิงเพคะข้ามีเื่สำคัญ คิดว่าท่านต้องสนใจ ท่านยินดีรับฟังหรือไม่ มันเกี่ยวข้องกับพี่จือชาง”
ธิดาเง็กเซียนทำหน้างุนงงเล็กน้อยก็ตอบ
“เื่อะไรหรือลองว่ามาสิ”
“หลายเดือนมานี้ข้าสังเกตเห็นพี่จือชาง มักใช้เวลาว่างจากการรบกับปีศาจ แวะไปหาหญิงสาวชาวป่าเมืองซูโจวที่ชื่อว่า ชุนฮวา เป็ประจำ ข้าเกรงว่าพวกเขาจะมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งเกินงาม ข้าเป็ห่วงท่านจึงอยากพาท่านไปซักถามความจริงกับนางคนนั้น ท่านว่าดีไหมเพคะ”
ขุนพลหญิงนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบ
“อันที่จริงข้ายังมิได้เป็ภรรยาของพี่จือชาง เื่ส่วนตัวของเขา ข้ามิอาจไปก้าวล่วงแต่ข้าก็อยากรู้จักกับหญิงคนนั้นเช่นกัน อยากรู้ว่านางเป็คนดีหรือไม่อย่างไรอย่างน้อย ก็ช่วยคัดกรองคนที่จะคบกับพี่จือชางนะ”
“เช่นนั้นเราไปกันเถิดเพคะ” เจียวถิงยิ้มอย่างมีเลศนัย
“ไปสิ”
ณ ชายป่าเมืองซูโจว ห่างจากกระท่อมของชุนฮวาราวร้อยจั้ง
( หรือราวสามร้อยเมตร, 1 จั้ง (丈) = 10 ฉื่อ = 3.33 เมตร )
ชิงหลิงกับเจียวถิงเหาะลงมายืนในท่ามกลางพงไพรแล้วองค์หญิงก็กล่าว
“ข้าว่าเราควรปลอมแปลงกายเข้าไปดีกว่าหากเข้าไปแบบสภาพปกติ แล้วนางเอาความไปบอกพี่จือชาง คงเกิดเื่ใหญ่แน่
ข้าจะปลอมเป็ยายแก่หมอดูส่วนเ้าแปลงเป็เด็กหญิงก็แล้วกัน”
แล้วทั้งคู่ก็เนรมิตกายตามที่วางแผนไว้ก่อนจะเดินไปหาชุนฮวา
“มีใครอยู่หรือไม่เ้าคะ”เสียงเจียวถิงร้องเรียกจากหน้ารั้วกระท่อม
สาวน้อยใสซื่อเดินออกมาจากกระท่อม
คราแรกที่ชิงหลิงในคราบยายแก่ได้เห็นชุนฮวาก็ตกตะลึงในความงามบริสุทธิ์ของนาง
"ท่านยายเรียกข้ามีอะไรให้ช่วยหรือเปล่าคะ” เ้าของกระท่อมถาม
“ยายกับหลานเดินทางผ่านมารู้สึกกระหายน้ำ จึงอยากจะขอน้ำจากหนูดื่มสักหน่อย จะกรุณาเราได้ไหม”
ชุนฮวาได้ฟังก็ยิ้มกล่าวตอบยาย
“อ๋อนึกว่าอะไร ได้สิจ๊ะ รอประเดี๋ยวนะ นั่งรอสักครู่ ข้าจะไปนำมาให้”
สองยายหลานนั่งเก้าอี้ไม้หน้ากระท่อมแล้วมองสำรวจไปรอบบริเวณ
สักครู่ชุนฮวาก็ยกน้ำชามาให้สองชาม
“ข้ามีชากุ้ยฮวาหอมกรุ่นจึงอยากให้ท่านได้ดื่มแก้กระหาย เชิญดื่มนะคะ”
ยายหมอดูดื่มน้ำชาแล้วก็เอ่ยชม
“หลานสาวช่างใจดีแท้เราไม่เคยรู้จักกันมาก่อน แต่เ้าก็มีน้ำใจต่อเราสองคน เอาอย่างนี้สิ ยายเป็หมอดูรับจ้างดูดวงทั่วไป ยายจะดูให้หนูโดยไม่คิดมูลค่า เพื่อเป็การตอบแทนหนู”
ชุนฮวายิ้มแล้วกล่าว“ไม่เป็ไรหรอกค่ะ ยายไม่ต้องเกรงใจค่ะ”
ยายหมอดู : “ เอาเหอะน่ะ ถือว่าช่วยให้ยายสบายใจ ยื่นมือมาสิยายจะดูลายมือให้”
ชุนฮวาจึงแบมือออกให้ดู
ยายนิ่งพินิจสักพักก็ทำนาย
“ดูจากดวงแล้วระยะนี้หนูกำลังมีความรัก มีชายหนุ่มมาติดพันใช่ไหมจ๊ะ แหมเป็ทหารรูปหล่อเสียด้วย”
ชุนฮวาได้ฟังก็ใถามไป “ทำไมยายทายเกือบถูกละคะ แต่เขาไม่ใช่คนรักของหนูหรอกค่ะ เราเป็เพียงสหายที่ชอบพูดคุยกันให้ความห่วงใยกันโดยไม่มีอย่างอื่นแอบแฝง”
เด็กสาวที่มาด้วยก็ถามแทนยาย“จริงหรือที่ว่าไม่ใช่คนรัก พี่สาวไม่ต้องอายหรอก ท่านโตเป็สาวสะสวยเช่นนี้ย่อมต้องคู่กับชายหนุ่มเป็ธรรมดา แล้วเขามาหาท่านบ่อยไหมล่ะ”
ชุนฮวา : “ ข้ามิได้ปดท่าน เขานานทีจะมาสักครั้งด้วยเขาเป็ขุนพลของ์ มีหน้าที่ไปปราบปีศาจทั่วแผ่นดินข้าเป็เพียงสาวชาวบ้าน มิกล้ายกตนไปทัดเทียมกับเทพเซียนหรอกค่ะ”
ยายหมอดูเห็นว่าสาวชาวป่ายืนยันมั่นเหมาะเช่นนั้นจึงไม่คาดคั้นอะไรอีก ได้แต่ขอตัวลา
“ยายมารบกวนหลานนานเกินไปแล้วเห็นจะต้องขอตัวลาก่อน เราจะเดินทางไปทำมาหากินต่อไป โชคดีนะหนู”
ชุนฮวา : “ ขอบคุณท่านยายที่ดูดวงให้ขอให้เดินทางปลอดภัยเช่นกันนะคะ” หล่อนเดินตามมาส่งถึงหน้าประตูรั้ว
ครั้นห่างออกมาจากกระท่อมนั้นแล้ว
ขณะเหาะขึ้น์พร้อมกันชิงหลิงเอ่ยชมชุนฮวาให้หนี่หวงอิ๊นฟัง
“นางดูบริสุทธิ์ใสซื่อ ไร้มารยา และยังมีน้ำใจเอื้ออารีต่อทุกคน ข้าว่าหากพี่จือชางจะหลงรักนางก็ไม่ใช่เื่แปลก ขนาดข้ายังชื่นชอบเลย”
เจียวถิงได้ฟังก็แอบขุ่นเคืองใจเพราะเดิมนาง้ายืมมือชิงหลิง “เขี่ย” ชุนฮวาออกไปจากจือชาง แต่ผลกลับตาลปัตร
“ข้าก็ว่าอย่างนั้นแหละ”นักรบสาวแสร้งพูดคล้อยตาม
ณพระราชวังเทียนกง
บน์เกิดความโกลาหลวุ่นวายเนื่องจากการหายตัวไปของเซียวเยี่ยนหลง
ผู้ที่ร้อนใจที่สุดคือเจียงลี่ซือ ผู้เป็มารดาขององค์ชาย
“ลูกชายของข้าหายตัวไปไหนนะลองใช้กระจกส่องิญญาหาดู ก็ไร้ร่องรอย หรือว่าจะโดนปีศาจจับตัวไป”
ซีหวางหมู่ : “ หากโดนปีศาจจับไปจริง ข้าคิดว่าพวกมันก็คงไม่สังหารเขาหรอกอาจจะจับเป็ตัวประกัน หรือเอาตัวไว้ใช้งานมากกว่า”
เง็กเซียน : “ ถ้าพวกมัน้าใช้เยี่ยนหลงเป็เครื่องมือจริงไม่นานมันคงนำมาเปิดเผยให้เราเห็น ลื่ซือเ้าทุกข์ร้อน ข้าก็เข้าใจดีเพราะข้าก็เป็พ่อของเขาเช่นกัน ใช่จะไม่ห่วงใยเสียเมื่อไหร่”
“เ้าแม่มิต้องกังวลข้าจะออกตามหาองค์ชายมาให้จงได้” จือชางรับรอง
“ใช่ค่ะท่านน้าโปรดวางใจ หนูจะช่วยตามหาเยี่ยนหลงมาให้ได้เช่นกัน” ชิงหลิงเสริมความมั่นใจ
“หม่อมฉันก็เช่นกันเพคะ”หนี่หวงอิ๊นยืนยัน
เจียงลี่ซือ: “ ขอบใจพวกเ้ามาก ขอให้ประสบโชคดี”
ณ ถ้ำริมทะเลสาบต้งถิง หูหนาน
สตรีและเด็กถูกจับมัดไว้เตรียมเผาทั้งเป็
เซียนเยี่ยนหลงหรือบัดนี้คือจอมมารเืม่วง ข่มขู่หัวหน้าเผ่าเหยาที่ยืนตัวสั่นด้วยความเป็ห่วงครอบครัว
“มอบมณีนักษัตรปีขาลมาเดี๋ยวนี้ถ้าไม่อยากให้ลูกเมียแกโดนเผาทั้งเป็”
“ข้ายอมแล้วปล่อยพวกเขาไปเถอะ จะเอาชีวิตข้า ข้าก็ยอม”
ว่าแล้วหัวหน้าเผ่าเหยาก็เอื้อมมือไปหมุนกลไกในถ้ำให้ประตูลับเปิดออก ก่อนจะนำกล่องใส่มณีนักษัตรออกมามอบให้จอมอสูรน้อย
มารเืม่วงได้รับสิ่งของตามภารกิจแล้วก็หายวับไปท่ามกลางประกายแสงสีม่วง
จบตอนที่ 4
(แต่งจบตอนวันที่6 ก.ค.68 )
3.84M
![[จบ] เจ้าสำนักสาวไลฟ์สดปลดล็อกพลังสวรรค์](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1705485338_89764610.webp)
