ตอนที่ 5.1
แต่งงาน
หนึ่งเดือนต่อมา
คฤหาสน์อัครไพศาลเปิดประตูใหญ่ต้อนรับขบวนขันหมากของเ้าบ่าวที่แห่มาเพื่อสู่ขอลูกสาวคนโตของบ้านอย่างครึกครื้น เ้าบ่าวถูกจับแต่งตัวให้อยู่ในชุดไทยโบราณ สวมเสื้อราชปะแตนสีขาวกับโจงกระเบนทำจากไหมคุณภาพดี คาดด้วยผ้าผูกเอวและเข็มขัดเงิน รอยยิ้มทรงเสน่ห์ของชายหนุ่มทำให้แขกผู้หญิงในงานต่างอิจฉาเ้าสาวในวันนี้ไปตาม ๆ กัน
เธอคนนั้นทำบุญด้วยอะไรถึงได้เทพบุตรคนนี้ไปครอง
เสียงโห่ร้องเพลงในขบวนเงียบลงเมื่อเ้าบ่าวยืนอยู่เบื้องหน้าผู้กั้นประตูเงินประตูทองคู่แรก
“ประตูนี้ไม่ต้องมีพิธีรีตอง ขอซองรัว ๆ ก็พอค่า”
คุณอ้อมเลขาของอิงฟ้าและจำปีหัวหน้าแม่บ้านรับหน้าที่เป็ด่านหน้าแรกของประตู ทั้งสองลงความเห็นเป็เสียงเดียวกันว่าถ้าจะผ่านประตูนี้ได้ขอซองหนา ๆ เป็พอ
ตะวันยิ้มให้กับคนทั้งสองแล้วยื่นซองเงินที่เตรียมมาให้กับผู้กั้นประตู เขาเพิ่มให้เป็พิเศษอีกหลายซองเหมือนกลัวว่าจะไม่ได้เข้าไปข้างในจนคนได้รับส่งเสียงกรี๊ดกร๊าดถูกใจกลับมายอมเปิดทางให้เ้าบ่าวสายเปย์และเหล่าขบวนขันหมากเดินผ่านเข้ามาได้อย่างง่ายดาย
เสียงกลองยาวบรรเลงต่อทันทีเมื่อเ้าบ่าวจ่ายค่าผ่านทางเรียบร้อย บรรดาสาวน้อยสาวใหญ่ต่างเริ่มตั้งวงรำกันต่ออย่างสนุกสนานตลอดทางที่เดินเข้ามายังตัวบ้าน เมื่อขบวนขันหมากขึ้นมาจนถึงบันไดขั้นสุดท้ายก็ต้องเจอกับด่านที่สอง ด่านนี้อาจจะยากเสียหน่อยเพราะเ้าของประตูเป็คนสนิทของเ้าสาวทั้งคู่ มะปรางสาวใช้ประจำตัวของคุณหนูอิงฟ้ายิ้มหน้าบานเมื่อพบกับเ้าบ่าวสุดหล่อของนายที่รัก ได้ยินมาว่าเขารวยมากจะผิดไหมถ้าเธอหวังตั้งตัวได้จากงานนี้เชียวล่ะ
“ของปรางขอเป็ซองหนา ๆ เหมือนประตูหน้าเลยนะคะ” สาวฝั่งซ้ายบอกด้วยน้ำเสียงร่าเริง สองตาจับจ้องซองสีทองปึกหนาอย่างไม่ยอมละไปไหน ตะวันไม่รอช้าเขายกซองทั้งหมดในมือให้กับสาวใช้ เพื่อเป็รางวัลตอบแทนที่คอยรับใช้อิงฟ้ามานาน
“กรี๊ด ๆ ขอบคุณค่าคุณตะวัน” มะปรางะโโลดเต้นอย่างดีใจรีบรับซองมากอดแนบอก จนลืมสาวอีกคนที่ยืนถือสายกั้นคู่กับเธอ
“เฮ้ย! ให้หมดอย่างนี้แล้วด่านสุดท้ายจะให้อะไรวะซัน”
ั์ที่วันนี้รับหน้าที่เป็เพื่อนเ้าบ่าวกระซิบข้างหูคนใจป้ำเมื่อเห็นว่าเพื่อนยกซองทั้งหมดไม่นับกว่ายี่สิบซองให้กับสาวใช้ ของกำนัลหมดเสียั้แ่ด่านที่สองแล้วยัยตัวแสบที่รออยู่ด้านในจะยอมให้มันเข้าไปได้หรือ
“อ้าว ไม่ได้มีไว้อีกปึกเหรอ” ตะวันหน้าเหวอเมื่อโดนเพื่อนทัก เขามองหาซองเงินอีกปึกจากเหนือและั์ คิดว่าฝากพวกมันเก็บไว้ให้เสียอีก จำได้ว่าเมื่อเช้าเห็นมีปึกใหญ่อีกปึกหนึ่งนี่
“ไม่มีแล้ว ไอ้เหนือมันลืมหยิบอีกปึกมาด้วย” ั์กระซิบตอบ
ซวยแล้ว...
“อ่ะแฮ่ม” สาวอีกคนที่มีตำแหน่งเป็ถึงหนึ่งในเพื่อนสนิทของเ้าสาวเอ่ยถาม แกล้งทำสีหน้าโกรธใส่ทั้งสามหนุ่ม “แล้วของไหมล่ะคะ”
“เอ่อ...” ตะวันและเพื่อนทั้งสองมองหน้ากันเลิ่กลั่ก
“ถ้าซองหมด ขอเป็เช็คก็ได้นะคะ ไหมไม่ติด” ยิ้มให้อย่างคนใจกว้างทั้งที่แอบหวังว่าต้องได้เยอะกว่าในซองแน่ ๆ
“ได้ ๆ เดี๋ยวพี่เซ็นให้เลย”
เขารับสมุดเช็คจากเหนือที่หามาจากไหนไม่รู้ มาเขียนจำนวนเงินก้อนหนึ่งแล้วรีบยื่นให้หญิงสาว ความสามัคคีของเ้าบ่าวและเพื่อนทำให้สาวทั้งสองยอมให้ผ่านไปโดยสวัสดิภาพ เหลือเพียงประตูคู่สุดท้ายที่ตะวันต้องผ่านไปให้ได้เพื่อเจอกับเ้าสาวของเขา สองเท้าก้าวเดินตรงไปยังตำแหน่งห้องนอนของหญิงสาว ชายหนุ่มอาจเปิดประตูเข้าไปได้เลยหากไม่มีสายมาลัยดอกไม้สดที่ทำหน้าที่เป็ประตูเงินประตูทองขวางไว้เสียพอดี
ชายหนุ่มส่งยิ้มที่ใครต่างบอกว่าทำให้ผู้หญิงทุกคนใจละลายได้นั้นไปให้ผู้กั้นประตูสองคนสุดท้าย ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้สาวทั้งสองหุบยิ้มไปตามกัน
“เอ่อ...ซองพี่หมดแล้วน่ะ”
“ได้ไง! ...เค้ากับพู่ยืนรอตั้งนานนะ ไม่รู้ล่ะ เงินไม่มา งานไม่เดิน!”
ลิต้าญาติผู้น้องของเ้าบ่าวและเพื่อนรักของเ้าสาวยื่นคำขาดกับพี่ชายอย่างเอาเื่ พร้อมกับดึงสายมาลัยให้ตึงขึ้นกว่าเดิมเพื่อบอกว่าจะไม่ยอมให้ไปง่าย ๆ เด็ดขาด เช่นเดียวกับชมพู่เพื่อนอีกคนที่ร่วมมือด้วยอย่างแข็งขัน อุตส่าห์เป็ถึงประตูสุดท้ายจะไม่ได้อะไรเลยก็เสียชื่อหมดสิ
“อ่ะนี่ รีบเซ็นซะ ฉันอยากเห็นเ้าสาวแกจะแย่แล้ว” ั์กับเหนือรู้หน้าที่เป็อย่างดี คนหนึ่งยื่นสมุดเช็ค อีกคนยื่นปากกาให้เพื่อนรัก ฝ่ายเ้าบ่าวก็รีบเขียนตัวเลขยิก ๆ พร้อมเปย์เพื่อนเ้าสาวหมดตัว
“ฮ่า ๆ ๆ พู่ล้อเล่นค่ะ ไม่เอาหรอก เดี๋ยวไปปล้นจากยัยไหมเอาก็ได้”
“ใช่ค่ะ เป็ถึงด่านสุดท้ายจะเปย์เงินให้มันง่ายไปมั้ยคุณเ้าบ่าว”
พอตะวันจะยื่นเช็คให้สองสาวก็ปฏิเสธขอไม่รับเงินจากคนหล่อใจดี พวกเธอรีบดันเช็คออกห่างให้ไกล ไม่กล้าเหลือบมองตัวเลขที่อีกฝ่ายเขียนเพราะกลัวจะมือลั่นเปิดประตูให้เ้าบ่าวก่อนจะได้ทำหน้าที่อันยิ่งใหญ่ พวกเธอเป็ถึงเพื่อนรัก เพื่อนสนิทของอิงฟ้า จะยอมให้ผ่านไปง่าย ๆ ได้ไงกัน เงินซื้อเพื่อนแบบเธอไม่ได้หรอก...ถ้าไม่มากพอ
“แล้วเราอยากได้อะไรล่ะ”
“อะไรดีน้า...”
ลิต้าแกล้งทำท่าครุ่นคิด ก่อนจะทวนความทรงจำของพี่ชายด้วยสีหน้าจริงจัง “ตัวจำคำพูดที่เค้าบอกในวันเกิดคุณป้าฉัตรฉายได้มั้ย”
หญิงสาวหมายถึงงานวันที่ตะวันถูกบังคับให้เลือกผู้หญิงสักคนมาเป็เ้าสาว ในวันนั้นเธอเข้าไปให้กำลังใจพี่ชาย แต่พอเห็นใบหน้าเศร้า ๆ ของพี่เมื่อรู้ว่าต้องตัดใจจากอิงฟ้า ลิต้าก็อดสงสารไม่ได้ จากที่ตั้งใจว่าจะกันพี่ซันให้ออกห่างจากเพื่อนจึงกลายเป็ไส้ศึกของเพื่อนแทน หากใครยังสงสัยว่าคนที่บอกความลับเื่ที่อิงฟ้าโสด โสดสนิท ไม่มีแฟน ไม่มีคนคุย ไม่มีคนที่ชอบ นั้นว่าเป็ใคร ก็ให้มองมาที่หญิงสาวหน้าหวานตากลมบ้องแบ๊วคนนี้ได้เลย เป็เธอเองอย่างไม่ต้องสงสัย!
“พี่จำได้” ตะวันตอบน้องสาว มุมปากยกยิ้มเมื่อคิดว่าน้องรักเพื่อนคนนี้มาก เป็เพราะลิต้ายอมสารภาพความจริงกับเขาว่าอิงฟ้าไม่ได้มีคนรักอย่างที่เคยบอกไป จึงทำให้ตะวันกล้าเดินหน้าต่อและขออิงฟ้าแต่งงาน หากไม่มียัยตัวแสบคนนี้ ตะวันคงไม่กล้าบอกให้แม่มาขอผู้หญิงที่มีเ้าของแล้วเป็อันขาด และเขาคงไม่มีวันนี้กับเธอแน่นอน
แต่น้องรักไม่ได้ให้ความลับสำคัญนี้กับตะวันเพียงอย่างเดียว เธอยังมอบคำขู่มาให้กับพี่ชายด้วย ลิต้าสบตาเ้าบ่าวของเพื่อนรักแล้วทวนประโยคนั้นอีกครั้ง
“เค้าจะไม่ยอมให้อิงฟ้าต้องเสียน้ำตาเพราะผู้ชายคนไหนเด็ดขาด” ในฐานะน้องสาว ลิต้าให้โอกาสพี่ชายพิสูจน์ความรักครั้งนี้ แต่ในฐานะเพื่อน ลิต้าจะคอยปกป้องอิงฟ้าอย่างถึงที่สุดถ้าเพื่อนต้องเ็ป
“ต่อให้ผู้ชายคนนั้นเป็พี่ตะวันถ้าทำให้อิงฟ้าร้องไห้เมื่อไร่ เตรียมตัวพบกับความเจ็บช้ำที่สุดในชีวิตได้เลย!”
ใบหน้าหวานที่มักจะยิ้มเสมอไม่ได้มีแววล้อเล่นอยู่ในนั้นเลย ทำให้ฝั่งคนได้ยินแอบลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ขนาดั์ไม่ใช่คนโดนขู่ยังนึกกลัวหญิงสาวตรงหน้าแล้วไอ้ตี๋เพื่อนเขาล่ะจะแอบหวั่นยัยตัวแสบบ้างมั้ย เพื่อนเ้าบ่าวทั้งสองเริ่มกลัวคำขู่ของเพื่อนเ้าสาวผิดกับเ้าบ่าวที่ไม่นึกกลัวน้องสาวเลย เพราะเขามั่นใจว่าจะไม่มีวันทำให้นางฟ้าของเขาเสียใจเด็ดขาด
แต่ตะวันคงไม่รู้ว่าพิบูลย์ก็เคยพูดประโยคนี้กับแม่ของเ้าสาวมาก่อน พิบูลย์ในวันนั้นก็รู้สึกไม่ต่างจากตะวันในวันนี้ แต่สุดท้ายเขาก็ทำให้เธอมีน้ำตาอย่างนับไม่ถ้วน
ความมั่นใจของเขาไม่มากพอจะทลายกำแพงของอิงฟ้าได้...
“พู่ไม่รู้นะคะว่าพี่กับฟ้าต้องแต่งงานกันเพราะอะไร” ชมพู่พูดขึ้นเสียงเรียบ
ด้วยนิสัยพูดตรงของเธอทำให้เ้าบ่าวและเพื่อน ๆ ที่ได้ยินนั้นเงียบกริบ ทุกคนต่างรู้ดีอยู่แก่ใจว่าการแต่งงานนี้ไม่ได้เกิดมาจากความรักเพราะทั้งสองเพิ่งจะได้รู้กันไม่นาน ชมพู่มองตะวันด้วยแววตาจริงจังก่อนจะเอ่ยประโยคสำคัญ
“แต่ถ้าพี่ซันไม่มั่นใจว่าจะรักฟ้าได้เพียงคนเดียวตลอดไป อย่าบังอาจแตะต้องหัวใจของฟ้าเด็ดขาด”
ชมพู่รู้ดีว่าเพื่อนเธอเป็คนอย่างไร เธอไม่กังวลหากเพื่อนจะอยู่โดยไม่มีคนรักไปตลอดชีวิต แต่สิ่งที่กังวลคือถ้าวันหนึ่งมีใครสามารถทำให้อิงฟ้าก้าวออกมาจากกำแพงที่สร้างไว้ได้แล้วทิ้งเพื่อนเธอไว้กลางทาง เพื่อนเธอจะอยู่อย่างไร เพราะฉะนั้นชมพู่จึง้าคำยืนยันจากชายหนุ่มว่าจะไม่ทำแบบนั้นกับอิงฟ้า
“ครับ พี่สัญญา” ตะวันให้คำมั่นหนักแน่น
“ถ้างั้น...เชิญค่ะ”
สายมาลัยดอกไม้สดที่ขวางกั้นทางเข้าประตูถูกหนึ่งในสองสาวปล่อยลงสู่พื้น เพื่อเปิดทางให้ชายหนุ่มเปิดประตูเข้าไปพบกับเ้าสาวที่ทุกคนต่างรอคอย ภาพหญิงสาวนั่งรออยู่ด้านในตัดสลับไปมากับภาพหญิงสาวสวยที่เขาเคยแอบมองเงียบ ๆ ในร้านอาหารบนดาดฟ้าเป็ประจำ เขาไม่คิดเลยว่าเธอคนนั้นจะกลายมาเป็เ้าสาวของเขาในวันนี้
ตะวันไม่สามารถละสายตาไปจากเ้าสาวได้เลย เขามองเธออย่างชื่นชมและรักใคร่ตลอดงาน นภาสินีสวมชุดไทยห่มศิวาลัยสีขาวล้วน ตัวผ้าทำจากไหมทอมือสีขาวงาช้าง เสื้อตัวในเป็เสื้อแขนยาวคอกลมพาดด้วยสไบสีเดียวกัน ยาวระพื้น ทั้งชุดเป็ลายผ้าไทยโบราณปักด้วยคริสตัลระยิบระยับไปทั่วงาน ประกอบกับเหล่าเครื่องประดับเพชรนิลจินดามากมายบนตัวเ้าสาวช่วยเสริมให้เธองดงาม สง่าและอ่อนหวานอย่างไม่มีที่ใดติ ภาพในวันนี้ยิ่งทำให้ตะวันแน่ใจว่าอิงฟ้า นภาสินี อัครไพศาลคือนางฟ้าแปลงกายมาจาก์จริง ๆ
ถ้าไม่ติดว่าใบหน้าแสนสวยของเธอนั้นไม่ได้มีรอยยิ้มมอบให้ผู้ใดเลย
สีหน้าเรียบเฉยของเธอทำให้เขานึกถึงเื่เมื่อหนึ่งเดือนก่อน วันที่ได้รู้ว่าเธอตกลงแต่งงานกับเขา ก่อนที่คุณหญิงฉัตรฉายจะเข้าไปคุยกับผู้ใหญ่ของริสาอย่างเป็เื่เป็ราวเพื่อสู่ขอเธอนั้น คุณลุงพิบูลย์ได้ติดต่อมาบอกว่าเขายินดีจะยกลูกสาวให้กับทางรัตนศักดิ์ ตอนนั้นแม้ตะวันจะดีใจมากแต่ยังคงเป็กังวลว่าเธอจะถูกบังคับจากผู้เป็พ่อ จึงไปที่บ้านของหญิงสาวในกลางดึก ขอเบอร์ส่วนตัวของเธอจากลิต้าแล้วขอร้องให้ลงมาคุยกับเขา อิงฟ้ารับสายและยอมออกมาพบชายหนุ่มหน้าบ้านเพราะเธอมีเื่อยากคุยกับเขาเช่นกัน
‘แม่ผมบอกว่าคุณตกลงจะแต่งงานด้วย’ ตะวันเป็ฝ่ายถามก่อน
‘ใช่ค่ะ’
‘คุณถูกพ่อบังคับหรือเปล่า บอกผมได้นะถ้าคุณไม่อยากแต่งผมจะเป็คนไปคุยกับพ่อคุณให้เอง’ ตะวันเอ่ยอย่างเป็ห่วง เขาไม่อยากให้เธอต้องฝืนใจแต่งงานกับเขา หญิงสาวฟังแล้วรู้สึกซาบซึ้งใจในความช่วยเหลือของเขา เพียงแต่เธอรู้ดีว่าถึงแม้ตะวันจะเป็ฝ่ายปฏิเสธการแต่งงานก่อน แต่พ่อจะไม่หยุดการแต่งงานครั้งนี้แน่ เขาอาจจะหาผู้ชายคนอื่นมาแต่งงานแทนด้วยซ้ำ
เมื่อคิดได้ดังนั้นอิงฟ้าจึงส่ายหน้าเพื่อเป็คำตอบ ‘ถึงคุณไม่แต่งกับฉัน ยังไงฉันก็ต้องแต่งงานอยู่ดี’
‘...’
‘พ่อฉันไม่ใช่พ่อที่ดีสักเท่าไหร่ค่ะ ท่านอยากให้ฉันแต่งงานกับใครก็ได้สักคนและบังเอิญว่าคุณเข้ามาพอดี เราเลยต้องแต่งงานกัน แต่ถ้าคุณไม่อยากแต่งกับฉันไม่เป็ไรค่ะ ฉันจะแต่งกับคนอื่นแทน’ เธอรู้ว่าการถูกบังคับมันเป็อย่างไรจึงไม่อยากให้เขาถูกบังคับด้วยอีกคน
‘ผมยินดีแต่งงานกับคุณ แต่ผมไม่อยากฝืนใจคุณ’ ตะวันรีบอธิบาย
‘ถ้าคุณไม่อยากฝืนใจฉัน งั้นเราทำให้การแต่งงานครั้งนี้เป็แค่ในนามดีมั้ยคะ เราแต่งงานเหมือนคนทั่วไปแต่ต่างฝ่ายต่างใช้ชีวิตของตัวเอง ฉันให้อิสระคุณ คุณให้อิสระฉัน อยู่กันแบบเพื่อนที่ดีต่อกัน’
อิงฟ้าคิดว่ามันเป็ทางที่จะทำให้เรามีความสุขด้วยกันทั้งสองฝ่าย เธอไม่ได้้าความซื่อสัตย์หรือความรัก ขอแค่ให้เกียรติและอยู่กันเหมือนเพื่อนก็พอ ส่วนตะวันก็สามารถเป็ตัวของตัวเองได้ไม่ต้องห่วงว่าจะทำให้เธอเสียใจถ้าจะไปมีคนอื่น
แต่ตะวันไม่คิดเช่นนั้น เขาอยากให้ชีวิตแต่งงานเป็การเริ่มต้นของความรักระหว่างเขากับเธอ
“ถ้าเราจะแต่งงานกัน ทำไมเราไม่ลองมารักกันล่ะ ผมอยากให้เราอยู่กันด้วยความรักและความรู้สึกที่ดีต่อกัน คุณจะให้โอกาสผมได้มั้ย” ชายหนุ่มกุมมือบอบบางของหญิงสาวอย่างอ่อนโยน เขาอยากส่งความอบอุ่นนี้ไปให้ถึงใจเธอ อยากบอกว่าเขาพร้อมจะดูแลหัวใจดวงนี้ให้ดีที่สุด เพียงแค่เธอให้โอกาส
แต่ความทรงจำร้าย ๆ ที่อิงฟ้ายังจดจำไว้อยู่เสมอนั้นย้ำเตือนให้เธอสร้างกำแพงขึ้นมาเพื่อปกป้องตัวเอง เธอบอกกับตัวเองในใจว่าอย่าออกมาจากกำแพงนี้เด็ดขาด ถ้าเธอยังอยู่ในนี้จะไม่มีใครทำร้ายเธอได้ เธอจะไม่เป็ไร เธอจะไม่เจ็บอีกอิงฟ้า...อย่าออกไป อย่าก้าวออกไป
“ไม่ได้ค่ะ ฉันจะไม่รักกับคุณ คุณสามารถรักผู้หญิงทุกคนบนโลกได้แต่ต้องไม่ใช่ฉัน”
เธอพอแล้วสำหรับความเ็ปที่ต้องรับมาตลอด
“ทำไม”
“เพราะความรักของคนเรามันมีวันหมดอายุ พอเรารักกันแล้วนานไปคุณหมดรักอยากเปลี่ยนใจไปรักคนใหม่ ใครจะรับผิดชอบความรู้สึกของฉันหลังจากนั้นล่ะคะ ได้โปรดอย่าลากฉันเข้าไปในวังวนความรักพวกนั้นเลย ฉันขออยู่อย่างคนไม่มีความรักแบบนี้ดีกว่า เราจะแต่งงานกันอย่างคนไม่รักกันแบบนี้ต่อไป”
เธอไม่อยากเอาหัวใจไปผูกกับใครเหมือนแม่
บทเรียนจากแม่คือการเชื่อว่าความรักจะอยู่ตลอดไป แม่เชื่อคำว่ารักจากผู้ชายคนนั้นจนยกทั้งหัวใจให้กับเขา แต่เขากลับรักแม่น้อยลงเรื่อย ๆ แล้วเปลี่ยนใจไปรักคนอื่น ทิ้งให้แม่ตกอยู่ในหลุมของความรักเพียงคนเดียวอย่างไม่รู้วิธีจะปีนขึ้นมา เธอไม่อยากเป็แบบนั้น ไม่อยากถูกทิ้งไว้ในหลุมนั้นในวันที่เขาหมดรักเธอแล้ว เพราะกลัวเหลือเกินว่าจะหาทางออกมาไม่ได้
ด้วยเพราะเหตุผลทั้งหมดของอิงฟ้า พวกเขาจึงตกลงจะอยู่ด้วยกันเหมือนเพื่อนที่ดีต่อกัน ไม่มีใครก้าวก่ายชีวิตของใคร ต่างคนต่างใช้ชีวิตในแบบที่ตนเอง้า ตะวันสามารถคบกับผู้หญิงคนอื่นได้เหมือนเดิม ตราบใดที่ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่อิงฟ้า
แต่ชายหนุ่มบอกกับตัวเองอย่างแน่วแน่ เขาจะทำทุกวิถีทางเพื่อเข้าไปถึงหัวใจของเธอที่หลบอยู่หลังกำแพงหนานี้ในสักวัน
................................................
ถึงแม้อิงฟ้าจะไม่ได้รับความรักจากพ่อแต่น้องก็มีเพื่อนที่พร้อมจะช่วยเหลือเสมอนะคะ ไม่รู้มีใครลืมฤดีไปหรือยัง ถ้าลืมตอนหน้ารอเจอนางได้เลยนะคะ นางจะกลับมาแล้วค่า
92
