่บ่ายสองสามวันที่ต่อมา ผมเริ่มไปช่วยงานที่บ้านอาจารย์สมพงษ์บ่อยขึ้น โดยเฉพาะโครงการมุมนั่งเล่นเงียบๆ ด้านข้างบ้านที่อาจารย์ปู้า
อาจารย์สมพงษ์มักจะไปมหาวิทยาลัยหรือนั่งพักผ่อนในบ้านเพราะอายุมากแล้ว ทิ้งให้อาจารย์ปูกับผมทำงานกันสองคนบ่อยครั้ง
วันแรกที่เริ่มลงมือจริงจัง ผมกับอาจารย์ปูช่วยกันยกไม้และจัดพื้นที่
“เก่ง… ช่วยยกแผ่นไม้ตัวนี้หน่อยได้ไหมคะ” เธอพูดเสียงนุ่ม ยืนอยู่ตรงข้ามผม
ผมก้มลงจับแผ่นไม้ด้านหนึ่ง เธอจับอีกด้าน มือของเราัักันเบาๆ เป็ครั้งแรก ผิวเธอเนียนอุ่นเล็กน้อย อาจารย์ปูสะดุ้งเบาๆ แต่ไม่ได้ดึงมือออกทันที
“ขอบคุณค่ะ…” เธอยิ้มบางๆ ใบหน้าแดงระเรื่อเล็กน้อย
เรายืนทำงานใกล้กันมากขึ้นทุกวัน
บางครั้งเธอช่วยผมถือสายวัด ขณะที่ผมก้มวัดพื้น เธอโน้มตัวลงใกล้ๆ เพื่อดูตัวเลข เนินอกที่อวบอิ่มขึ้นจากฮอร์โมนตั้งครรภ์เบียดใกล้ไหล่ผม เนื้อผ้าเสื้อบางๆ ถูไถเบาๆ กับแขนผม กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเธอลอยมากระทบจมูก
“ตรงนี้… ควรกว้างประมาณนี้ไหมคะ?” เธอถามเสียงแ่ สายตาเลื่อนขึ้นมองหน้าผมใกล้ๆ ตาโตกลมที่เย้ายวนมองผมอยู่นานขึ้นเล็กน้อย
ผมหันหน้ามา สายตาเราสบกันห่างกันไม่ถึงหนึ่งศอก “ครับ… อาจารย์คิดถูกแล้ว”
อาจารย์ปูไม่ถอยหลังทันที เธอยังยืนใกล้แบบนั้นอยู่อีกสองสามวินาที ก่อนจะค่อยๆ ผงกหัวแล้วถอยออก
ความััเริ่มเกิดขึ้นบ่อยและนานขึ้น
วันที่สอง ผมกำลังยืนยกไม้กระดานหนักๆ เพื่อทำโครงเพิง เธอเดินเข้ามาช่วยประคองจากด้านข้าง มือเธอวางลงบนหลังมือผมเพื่อช่วยยก มือเนียนอุ่นของเธออยู่บนมือผมอยู่นานเกือบสิบวินาที