“เธอคือบทเรียนที่ผมยอมผิดศีล”

พี่กรเดินออกจากห้อง ตรงมาหาแพรทันที ไม่สนสายตาเพื่อนร่วมงาน

“แพร... เสร็จแล้วครับ พี่จัดการเรื่องงานกับอ.วิภาเรียบร้อยแล้ว  

เย็นนี้พี่พาหนูไปกินข้าวนะครับ"

แพรยิ้มกว้างให้พี่กร แล้วพยักหน้าอย่างมั่นใจ

"ค่ะพี่กร... หนูอยากอยู่กับพี่ทั้งคืนเลย”

พี่กรยิ้มตอบ ดวงตาเป็นประกายชัดเจนขึ้นทันที  

พี่จับมือแพรแน่น แล้วพาเดินไปขึ้นรถ SUV สีเทาเข้ม  

ระหว่างทาง พี่กรเปิดเพลงช้า ๆ เบา ๆ แล้วหันมาบอก  

“วันนี้พี่จะไม่ให้ใครมารบกวนเราเลยนะครับ ร้านที่พี่จองไว้เป็นร้านส่วนตัว แถวสยาม มีห้องส่วนตัวด้วย พี่เลือกโต๊ะมุมในสุดไว้แล้ว อาหารอร่อยมาก หนูชอบกินอะไรคะ สั่งได้เต็มที่เลย”

แพรยิ้มเขิน ๆ แล้วพยักหน้า  

“หนูกินอะไรก็ได้ค่ะ... ขอแค่ได้อยู่กับพี่สองคนก็พอแล้ว”

รถมาถึงร้านอาหารญี่ปุ่นสไตล์เรียบหรู แสงไฟนวล ๆ บรรยากาศสงบ  

พี่กรจอดรถ แล้วพาแพรเดินเข้าไป  

พนักงานพาทั้งคู่ไปห้องส่วนตัวมุมในสุด 

หน้าต่างบานใหญ่เปิดรับวิวเมืองยามบ่ายแก่ ๆ  

โต๊ะไม้ต่ำ มีเบาะนั่งสบาย พี่กรช่วยแพรนั่ง แล้วนั่งลงข้าง ๆ (ใกล้จนแพรได้กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ จากตัวพี่กร)

พี่กรเปิดเมนูให้แพรดู แล้วสั่งอาหารที่แพรชอบ (ซูชิเซ็ต สลัดทูน่า ปลาหมึกย่าง เทมปุระกุ้ง และมิโซะซุป)  

อาหารมาเสิร์ฟเร็วมาก 

พี่กรตักซูชิชิ้นหนึ่งยื่นให้แพร แล้วยิ้ม  

“ลองชิมสิครับ อร่อยมากเลย พี่อยากเห็นหนูกินเยอะ ๆ”

แพรยิ้ม แล้วอ้าปากให้พี่กรป้อน  

แต่ยังไม่ทันได้กินคำที่สอง  

โทรศัพท์ของพี่กรที่วางอยู่ข้างโต๊ะสั่นขึ้นทันที  

หน้าจอขึ้นชื่อ “อ.วิภา” อีกแล้ว

พี่กรชะงัก มองหน้าจอ แล้วหันมามองแพรด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดทันที  

“พี่ขอโทษนะครับ... เดี๋ยวพี่รับแป๊บนึง”

พี่กรกดรับสาย แล้วยกขึ้นหู

“ครับอาจารย์วิภา... มีอะไรเหรอครับ”

เสียงอ.วิภาดังออกมาจากลำโพง (พอให้แพรได้ยินชัดเจน)

“อาจารย์ธนากรคะ! ขอโทษที่โทรมาอีกนะคะ แต่เมื่อกี้อ.อาวุธ (อาจารย์อาวุธ อีกท่านในคณะที่เป็นที่ปรึกษาวิจัยของพี่กร) โทรมาหาฉันค่ะ ท่านบอกว่าอยากชวนอาจารย์ธนากรไปดื่มด้วยกันเย็นนี้ค่ะ ท่านบอกว่ามีเรื่องวิจัยอยากคุยเพิ่ม แล้วก็อยากฉลองที่โครงการผ่านรอบแรก ท่านให้ฉันชวนอาจารย์ไปด้วยกันค่ะ  

ท่านรออยู่ที่ร้านเดิมแถวสยามนะคะ ท่านบอกว่าอาจารย์ธนากรเป็นคนที่ท่านชื่นชอบมาก อยากให้ไปเป็นเพื่อนดื่มด้วยกันค่ะ”

พี่กรชะงัก มองหน้าแพรที่กำลังนั่งนิ่งอยู่ข้าง ๆ  

สีหน้าพี่กรตอนนี้เต็มไปด้วยความลำบากใจชัดเจน  

พี่กรหันกลับไปตอบอ.วิภาเสียงสุภาพแต่หนักแน่น

“ครับอาจารย์วิภา... ผมเข้าใจแล้วครับ แต่คืนนี้ผมมีนัดส่วนตัวที่สำคัญมากเลยครับ ผมไปไม่ได้จริง ๆ  

ฝาก ขอโทษ อ.อาวุธให้หน่อยนะครับ พรุ่งนี้เช้าผมจะเข้าไปหาท่านที่ห้องทำงานเลยครับ แล้วเราค่อยคุยเรื่องวิจัยกันให้ชัดเจน”

อ.วิภาดูงงนิดหนึ่ง แต่ก็ตอบกลับ  

“โอเคค่ะอาจารย์... ฉันจะบอกท่านให้ ท่านคงเสียดายนะคะ เพราะท่านชอบคุณมากเลย แต่ไม่เป็นไรค่ะ พรุ่งนี้เจอกันนะคะ”

สายตัด  

พี่กรวางโทรศัพท์ลง แล้วหันมามองแพรทันที  

สีหน้าพี่กรตอนนี้เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและจริงจัง  

พี่กรจับมือแพรแน่น แล้วพูดเสียงต่ำ

“แพร... พี่ขอโทษอีกครั้งนะครับ  

พี่ไม่ได้ตั้งใจให้เรื่องงานมารบกวนเราแบบนี้ พี่บอกอ.วิภาแล้วว่าพี่มีนัดกับหนู แล้วพี่ก็ปฏิเสธ อ.อาวุธไปแล้ว  

พี่ไม่อยากให้หนูรู้สึกว่าพี่ให้ความสำคัญกับงานมากกว่าหนู พี่เลือกหนูก่อนเสมอครับ  

วันนี้เราจะกินข้าวกันสองคนให้จบเลยนะครับ ไม่มีใครมารบกวนอีก พี่สัญญา”

พี่กรยกมือแพรขึ้นมาจูบหลังมือเบา ๆ แล้วมองตาแพรตรง ๆ  

“หนูยังอยากกินต่อไหมครับ หรือหนูอยากให้พี่พากลับบ้านแล้วค่อยคุยกันที่บ้าน พี่ตามใจหนูทุกอย่างเลยครับ”

แพรยังไม่ทันอ้าปากตอบ โทรศัพท์ของพี่กรก็ดังขึ้นอีกครั้ง  

หน้าจอขึ้นชื่อ “อ.อาวุธ” (อาจารย์อาวุธ ท่านที่เป็นที่ปรึกษาโครงการวิจัยของพี่กร และมีอิทธิพลในคณะมาก เพราะเป็นผู้ใหญ่ที่ทุกคนเคารพนับถือ)

พี่กรมองหน้าจอ แล้วถอนหายใจเบา ๆ หันมามองแพรด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความลำบากใจชัดเจน  

พี่กรยกโทรศัพท์ขึ้นหู กดรับสายแบบลำโพงออก (เพื่อให้แพรได้ยินทุกคำเหมือนเดิม)

“สวัสดีครับท่านอาจารย์อาวุธ... มีอะไรครับ”

เสียงอ.อาวุธดังออกมาจากลำโพง ชัดเจนและมีน้ำเสียงอบอุ่นแต่หนักแน่น (แบบผู้ใหญ่ที่ชวนแบบไม่ให้ปฏิเสธง่าย ๆ)

“ธนากร... คืนนี้ว่างไหม ผมอยากชวนไปดื่มด้วยกันสักหน่อย มีเรื่องวิจัยอยากคุยเพิ่ม แล้วก็..อยากฉลองที่โครงการผ่านรอบแรกน่ะ วิภาโทรบอกว่า คุณบอกว่ามีนัดส่วนตัว แต่ถ้าคุณว่างได้ก็ดีนะ ผมอยากคุยกับคุณโดยตรงสักหน่อย มาด้วยกันเถอะ..! ผมรออยู่ที่ร้านเดิมแถวสยาม มานะ..!”

พี่กรเงียบไปครู่หนึ่ง มองหน้าแพรที่กำลังนั่งนิ่งอยู่ข้าง ๆ  

แพรเห็นชัดเลยว่าพี่กรลังเลมาก สายตาพี่กรเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและกังวล  

พี่กรหันกลับไปตอบเสียงสุภาพแต่หนักแน่น

“ครับท่าน... วันนี้ผมมีนัดส่วนตัวจริง ๆ ครับ แต่ถ้าท่านอยากคุยเรื่องวิจัยด่วนขนาดนั้น ผมจะรีบไปให้ได้ครับ แต่ผมขอไปช้าหน่อยได้ไหมครับ เดี๋ยวผมรีบจัดการเรื่องส่วนตัวให้เสร็จก่อน แล้วจะรีบไปหาเลยครับ”

อ.อาวุธหัวเราะเบา ๆ แล้วพูดต่อ  

“ได้ๆๆ.. ผมเข้าใจ ผมรอคุณนะ มาช้าได้ แต่มาด้วยนะ ผมอยากคุยกับเจ้าคุณโดยตรงจริง ๆ”

สายตัด  

พี่กรวางโทรศัพท์ลง แล้วหันมามองแพร

สีหน้าพี่กรตอนนี้เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดจนแทบจะน้ำตาคลอ (แต่พี่กรยังกลั้นไว้)

“แพร... พี่ขอโทษจริง ๆ นะครับ  

ท่านอาจารย์อาวุธเป็นที่ปรึกษาโครงการวิจัยของพี่ ท่านให้คำแนะนำพี่มาตั้งแต่สมัยเรียนปริญญาเอก พี่ปฏิเสธท่านไม่ได้ง่าย ๆ เลยครับ  

พี่จำใจต้องไปจริง ๆ แต่พี่สัญญาว่าจะไปแค่แป๊บเดียว คุยเรื่องงานให้เสร็จ แล้วรีบกลับมาหาหนูทันทีเลยครับ  

พี่จะไม่ดื่มเยอะ ไม่นั่งนาน พี่จะบอกท่านว่ามีนัดสำคัญ แล้วรีบกลับมา พี่จะไม่ปล่อยให้หนูต้องรอคนเดียวอีก”

พี่กรจับมือแพรแน่น แล้วก้มลงมองตาแพร  

“หนู... อยากให้พี่ทำยังไงดีครับ พี่ไปแป๊บเดียวแล้วรีบกลับมา หรือหนูอยากให้พี่ปฏิเสธท่าน แล้วอยู่กับหนูคืนนี้ พี่เลือกหนูก่อนเสมอครับ บอกพี่มาเลยนะ พี่จะทำตามที่หนูสบายใจที่สุด”

แพรยิ้มอ่อน ๆ แล้วพูดเบา ๆ แต่ชัดเจน

“เรากินข้าวเสร็จแล้วพี่ค่อยไปก็ได้ค่ะ... หนูไม่เป็นไร หนูเข้าใจว่าพี่ต้องไปหาท่านอาจารย์อาวุธจริง ๆ  

หนูกินเสร็จแล้วพี่ไปเลยนะคะ หนูกลับบ้านเองได้ พรุ่งนี้เจอกันที่ทำงานก็ได้ค่ะ”

พี่กรมองหน้าแพรนานนิดนึง สายตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและลังเล แต่สุดท้ายก็พยักหน้าเบา ๆ  

“...ครับ แพร พี่ขอโทษอีกครั้งนะครับ พี่จะรีบไปรีบกลับให้เร็วที่สุดเลย พี่จะไม่ดื่มเยอะ แล้วพี่จะโทรหาหนูทันทีที่เสร็จ พี่สัญญา  

หนูดูแลตัวเองดี ๆ นะครับ พี่รักหนูมากเลย”

พี่กรจูบหน้าผากแพรเบา ๆ 

หลังทานมื้อเย็นไปได้ครู่เดียวแล้ว พี่กรลุกขึ้นจากโต๊ะ เรียกพนักงานมาจ่ายเงิน ก่อนบอกลาแพรและเดินออกจากห้องส่วนตัวไป  

แพรนั่งมองตามหลังพี่กรจนลับตา แล้วค่อย ๆ ก้มหน้าก้มตากินอาหารที่เหลือต่อเงียบ ๆ  

แต่กินได้ไม่กี่คำ แพรก็หมดอารมณ์ เรียกพนักงานมาขอห่อกลับ แล้วเดินออกจากร้านคนเดียว

**คืนนั้น**

แพรกลับถึงบ้านคนเดียวอีกครั้ง  

เปิดไฟห้องนั่งเล่นแค่ดวงเดียว นั่งกอดเข่าบนโซฟา รอสายจากพี่กร  

แต่โทรศัพท์ยังเงียบอยู่  

ตีหนึ่ง ตีสอง ตีสาม... ยังไม่มีสายเข้า ไม่มีข้อความ  

แพรเริ่มง่วง แต่ก็ยังนั่งรอ จนหลับไปบนโซฟาแบบไม่รู้ตัว

เช้ามืดประมาณตีสี่กว่า ๆ  

เสียงโทรศัพท์ที่สั่นเตือนในเวลาที่ฟ้ายังไม่สางทำให้แพรที่กึ่งหลับกึ่งตื่นบนโซฟา สะดุ้งสุดตัว หัวใจที่ล้าจากการรอคอยเต้นระรัวด้วยความหวัง

แพรหยิบขึ้นมาดู เป็นสายจากพี่กร  

แพรกดรับทันที

“แพร...”  

เสียงพี่กรแหบพร่า หอบเล็กน้อย ฟังดูเมานิด ๆ แต่ยังรู้ตัวอยู่  

“พี่... พี่ขอโทษครับ พี่เพิ่งกลับถึงคอนโดเมื่อกี้  

ที่ร้าน... ท่านอาจารย์อาวุธชวนดื่มเยอะจริง ๆ พี่พยายามบอกว่าต้องกลับ แต่ท่านไม่ยอมให้กลับเลย พี่เลยต้องนั่งจนจบ แล้วอ.วิภาเธอก็เมาหนักมาก พี่เลยต้องไปส่งเธอที่หอพัก เพราะเธอเมาจนไม่รู้เรื่องเลยครับ  

พี่... พี่ไม่ได้ตั้งใจเลยนะแพร แต่ระหว่างไปส่ง... เธอเมาแล้วเผลอ... พี่ก็เผลอ... เรามีอะไรกันครับ แพร พี่ขอโทษจริง ๆ พี่ไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรลงไป พี่เมาแล้วจำได้ไม่ค่อยชัด แต่พี่รู้ว่าพี่ผิด พี่ผิดมากจริง ๆ”

เสียงพี่กรสั่นจนแทบร้องไห้  

“พี่... พี่ไม่กล้าบอกหนูเลย แต่พี่ไม่อยากโกหกหนู พี่รักหนูคนเดียวจริง ๆ พี่ไม่ได้ตั้งใจ พี่เมาแล้วเสียสติ พี่ขอโทษครับแพร... พี่ขอโทษจริง ๆ  

หนู... หนูเกลียดพี่แล้วใช่ไหมครับ”

​คำสารภาพนั้นสั้น แต่ทรงพลังพอที่จะหยุดลมหายใจของแพรไปชั่วขณะ 

โลกทั้งใบที่แพรพยายามประคับประคองมาตลอดคืน พังครืนลงมาต่อหน้า แสงสลัวจากไฟดวงเดียวในห้องนั่งเล่นสะท้อนน้ำตาที่ไหลอาบแก้มอย่างไร้เสียง

​ความเจ็บปวดครั้งนี้มันต่างจากตอน อ.วิภา มาแทรกเรื่องงาน เพราะครั้งนี้มันคือ "ความทรยศ" > 'พี่บอกว่ารักหนู... พี่บอกว่าเลือกหนูหน้าห้องทำงานต่อหน้าทุกคน แต่สุดท้ายพี่ก็กลับไปหาเขา พี่ไปนอนกับเขาในวันที่หนูนั่งรอพี่จนเช้า' 

ความคิดนี้วนเวียนอยู่ในหัวแพรเหมือนค้อนที่ทุบลงบนใจซ้ำๆ

​เสียงพี่กรที่สั่นเครือและคำขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่ได้ทำให้แพรรู้สึกดีขึ้นเลย แต่มันกลับทำให้เธอรู้สึกสมเพชตัวเอง ที่เชื่อในคำสัญญาเหล่านั้น 

เธอนึกถึงภาพ อ.วิภา ที่เมามายในอ้อมกอดของพี่กร... ภาพที่พี่กรบอกว่าเผลอ แต่มันคือการทำลายชีวิตของแพรทั้งเป็น

​

แพรไม่ได้กรีดร้อง ไม่ได้ด่าทอสายที่โทรมา เธอเพียงแค่ถือโทรศัพท์ค้างไว้ด้วยมือที่เย็นเฉียบ น้ำตาหยดลงบนหลังมือที่พี่กรเคยจูบเมื่อเย็นวาน... รอยจูบที่ตอนนี้ดูสกปรกจนเธออยากจะขูดมันทิ้ง