ภรรยาอัลฟ่าของท่านดยุกอีนิกม่าแห่งแดนเหนือ

บทส่งท้าย

สิบปีผ่านไปอย่างรวดเร็วดั่งฝันยามเช้า... ดินแดนเหนือแห่งกราเซียที่เคยเงียบขรึมและหนาวเย็นปัจจุบันน้อยลงกว่าเมื่อก่อนมากโขน บัดนี้เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความอบอุ่นของเด็ก ๆ ทายาทผู้ปกครองถึงห้าคน

เซเลสเชียล ฟอน ไอเซนเบิร์ก คือนามของบุตรชายคนโตวัยสิบขวบผู้สุขุมนุ่มลึกถอดแบบบิดามาไม่มีผิดเพี้ยน เรเนียล ฟอน ไอเซนเบิร์ก ท่านชายคนที่สองวัยแปดขวบผู้มีนิสัยซุกซนเฉียบแหลม เชอรีน และ ชาลีน ฟอน ไอเซนเบิร์ก ท่านหญิงฝาแฝดวัยหกขวบผู้เป็นแก้วตาดวงใจของคนทั้งคฤหาสน์ และท่านหญิงคนที่ห้าวัยสี่ขวบตัวน้อยที่ทุกคนต่างรุมรัก ไลลาเนีย ฟอน ไอเซนเบิร์กแต่ดูเหมือนว่าพันธนาการแห่งรักของดยุกอีนิกม่าและดัชเชสอัลฟ่าจะยังไม่หยุดลงเพียงแค่นั้น เมื่อยามนี้ดัชเชสเรนเดลกำลังตั้งครรภ์โอบอุ้มทายาทคนที่หกเอาไว้จนท้องนูนโตด้วยอายุครรภ์เกือบเก้าเดือนเต็ม

ยามค่ำคืนในห้องบรรทมอันอบอุ่นด้วยไฟจากเตาผิง...

“อ๊ะ!... เซริก... เบา หน่อย อึก...”

เสียงนุ่มหวานเอ่ยเอ่ยกระท่อนกระแท่นดังลอดออกมาจากเตียงกว้าง อัลฟ่ากึ่งโอเมก้าหนุ่มในวัยที่ยังคงความงดงามชดช้อย กำลังนอนทอดกายอยู่ใต้ร่างสูงใหญ่ทรงอำนาจของสามีอีนิกม่า ถึงแม้วัยจะล่วงเลยและตั้งครรภ์แก่จนครบกำหนดคลอดแล้ว แต่ความหลงใหลและเสน่หาที่เซริกมีต่อดัชเชสคู่ใจกลับไม่เคยลดน้อยลงเลยแม้แต่นิดเดียว มีแต่จะยิ่งลุ่มหลงเร่าร้อนมากขึ้นทุกวัน

“ข้าเบามือที่สุดแล้วยอดรัก...ช่องทางของท่านยังคงนุ่มและรัดตอดข้าแน่นเหลือเกิน” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบชิดใบหู พลางสูดดมกลิ่นดอกไลแลคที่ลำคอระหง

ฟีโรโมนแก่นไม้หอมเข้มข้นสอดประสานกับกลิ่นไลแลคหวานฟุ้งไปทั่วห้อง เซริกขยับสะโพกสอบสอดประสานเนิบนาบ ทว่าหนักแน่นแนบชิด ประคองเรือนร่างอุ้ยอ้ายของภรรยาไว้อย่างถนอมหลีกเลี่ยงไม่ให้กระทบกระเทือนถึงครรภ์โต

“อื้อ...ยอดรักของข้า... อ๊ะ!” เรนเดลเชิดหน้าขึ้น รสรักอันแสนหวานและเว้าวอนทำให้หัวใจหมุนเคว้ง ทว่าในตอนที่เซริกกำลังขยับกระแทกกระทั้นกายเข้าหาช่องทางนุ่มอย่างสุขสมนั้นเอง

กึก!

ความรู้สึกปวดเกร็งอย่างรุนแรงแล่นปราดมาจากหน้าท้องโต เรนเดลชะงัก นิ้วเรียวจิกเข้าที่ไหล่หนาของสามีแน่นจนเล็บแทบจมเนื้อ

“เซริก! หยุด... หยุดก่อน!”

“เรนเดล? เป็นอะไรไปยอดรัก ข้าทำท่านเจ็บหรือ...” อีนิกม่าหนุ่มชะงักกายในทันที ดวงตาสีอำพันส่องประกายตื่นตระหนก ฉายแววว้าวุ่นในอก

“ฮึก!...ข้า...ข้าปวดท้อง! จะคลอดแล้ว...อ๊ะ! ลูกจะออกมาแล้วเซริก!”

“หะ...หา? คลอดหรือ!”

พยัคฆ์ทมิฬผู้ไร้พ่ายแห่งแดนเหนือถึงกับสติหลุดไปชั่วขณะ เซริกรีบถอนแกนกายออกอย่างลนลาน คว้าเสื้อผ้ามาสวมให้อีกฝ่ายอย่างลุกลี้ลุกลน ก่อนจะช้อนอุ้มร่างอุ้ยอ้ายของดัชเชสแนบอก แล้วตะโกนสั่งการเสียงดังลั่นก้องไปทั่วคฤหาสน์ไวท์วอทช์ในยามวิกาล

“หมอ! ตามหมอทำคลอดเดี๋ยวนี้! ดัชเชสจะคลอดแล้ว!”

สิ้นเสียงประกาศของท่านดยุก คฤหาสน์ไวท์วอทช์ที่เคยสงบเงียบก็แทบแตก ความโกลาหลเกิดขึ้นในบัดดล เหล่าหมอ คนรับใช้ และอัศวินต่างวิ่งวุ่นกันชุลมุนวุ่นวายดั่งพายุลง ข้าราชบริพานวิ่งชนกันจนของตกกระจาย เป็นภาพเหตุการณ์วุ่นวายที่เกิดขึ้นเกือบทุก ๆ สองปีจนแทบกลายเป็นเรื่องธรรมดาของที่นี่ไปเสียแล้ว

ที่หน้าห้องคลอด...เอเดน ผู้เป็นน้องชายของดยุกแห่งกราเซียที่บัดนี้เติบโตเป็นหนุ่มวัยยี่สิบปีเต็ม เขามีเพศรองเป็นอีนิกม่าเช่นเดียวกันกับผู้เป็นพี่ชาย แต่ตอนนี้เขากำลังยืนอุ้มหลานสาวคนเล็กวัยสี่ขวบไว้ในอ้อมแขน เด็กหญิงตัวน้อยซบหน้าลงกับไหล่ท่านอาพลางขยี้ตาเพราะเจ้าหล่อนตื่นขึ้นมายามดึกจากเสียงอึกทึกที่ดังไปทั่วคฤหาสน์ เอเดนมองภาพพี่ชายผู้ยิ่งใหญ่แห่งแดนเหนือที่บัดนี้เดินผุดลุกผุดนั่ง โก่งคอตะโกนสั่งคนงานด้วยสภาพผมเผ้ากระเซิงและเสื้อผ้าหลุดลุ่ย

อีนิกม่าหนุ่มส่ายศีรษะเบา ๆ พลางถอนหายใจยาว ทำสีหน้าเอือมระอาขั้นสุดกับความคลั่งรักไม่เว้นวันและไม่เว้นวัยของพี่ชายและพี่เขยคู่นี้

“สิบปีแล้วนะ...ยังไม่เบาลงอีกหรืออย่างไร” เอเดนบ่นพึมพำกับหลานสาวในอ้อมแขน “พ่อกับแม่ของเจ้าเนี่ย... หาเรื่องให้คฤหาสน์โกลาหลได้ตลอดเวลาจริง ๆ” แก้วตาดวงใจตัวน้อยหัวเราะคิกคักกับท่าทางของท่านอา ก่อนที่เสียงแผดร้องอันก้องกังวานของทารกแรกเกิดจะดังสอดแทรกความวุ่นวายออกมาจากในห้องคลอด

“อุแว้! อุแว้!”

ความวุ่นวายพลันเงียบสงบลงแทนที่ด้วยรอยยิ้มอย่างโล่งใจ เซริกพุ่งตัวเข้าไปในห้องคลอดทันทีโดยไม่รอให้ใครอนุญาต เขาตรงเข้าไปประคองเรนเดลที่นอนเหงื่อท่วมใบหน้าด้วยความรักเต็มหัวใจ ก่อนที่หมอทำคลอดจะส่งห่อผ้าสีนวลให้แก่สองสามีภรรยา

“ยินดีด้วยขอรับท่านดยุก ท่านดัชเชส...เป็นท่านชายขอรับ แข็งแรงสมบูรณ์ยิ่งนัก” ท่านหมอเอ่ย

เซริกรับทายาทคนที่หกมาอุ้มไว้ข้างกายเรนเดล ชายหนุ่มโอบกอดดัชเชสและลูกน้อยไว้ในอ้อมแขน นัยน์ตาสีอำพันทอดมองใบหน้าหล่อเหลาแกมหวานของภรรยาที่ส่งรอยยิ้มงดงามมาให้

“ขอบคุณนะยอดรัก...ขอบคุณที่มอบครอบครัวอันแสนอบอุ่นนี้ให้ข้า” เซริกจูบซับหน้าผากเนียนของเรนเดลอย่างนุ่มนวลและเนิ่นนาน

“ข้าก็ขอบคุณท่าน...ดยุกของข้า”

เรนเดลเอ่ยตอบพลางซบหน้าลงกับอกแกร่ง...สายใยแห่งรัก สายเลือดแห่งกราเซีย และพันธนาการที่ผูกพันหัวใจของพวกเขาไว้ จะยังคงโอบอุ้มความสุขนี้ไว้ตลอดกาลชั่วชีวิต

จบบริบูรณ์อีกครั้ง ;)