เกิดใหม่ชาตินี้ ขอเป็นภรรยาชาวสวนผู้กล้าหาญ (จบแล้ว)

        เสียแต่ผู้เฒ่าหลี่ไม่คาดคิดว่าพละกำลังของนางหลิวจะเยอะขนาดนี้ เขาที่เป็นผู้ชายอยากจะดึงมือออกกลับไม่สำเร็จ

        เขาถูกนางหลิวบีบจนตาเหลือก

        "ท่านแม่ ท่านทำอะไร?” หลี่ไหลฝูที่อยากถามนางหลิวว่าหมอเซวียกลับมาทำไม เห็นภาพนี้แล้วรีบวิ่งไปผลักนางหลิวออกอย่างแรง "ท่านแม่ รีบปล่อย" ถ้าเขาไม่เข้ามา พ่อต้องถูกนางบีบคอตาย

        เมื่อนึกแล้วเขาถึงกับตัวสั่น เกิดอะไรขึ้นกันแน่?

        นางหลิวถูกหลี่ไหลฝูผลัก ผ่านไปครู่หนึ่งจึงได้สติว่าตนทำอะไรไป

        นางถลึงตาจ้องผู้เฒ่าหลี่ ยื่นมือไปจะจับ แต่ถูกผู้เฒ่าหลี่ปัดออก

        “ออกไป อย่ามาแตะต้องตัวข้า” ผู้เฒ่าหลี่จับคอและไอ ถ้าลูกชายไม่เข้ามา เขาคงถูกนังบ้าคนนี้บีบคอตายจริงๆ

        นังนี่บ้าไปแล้ว

        นางหลิวกุมมือที่สั่นเทา มองผู้เฒ่าหลี่อย่างประหม่า พูดอย่างรู้สึกผิด “ข้า... ข้าไม่ได้ตั้งใจทำ ข้าก็ไม่รู้ว่าทำไม..." นางโกรธผู้เฒ่าหลี่จริงๆ เลยเสียสติไปชั่ว

        นาง… นางไม่ได้ตั้งใจจริงๆ

        ผู้เฒ่าหลี่ไออยู่นาน หรี่ตามองนางหลิว ทำนางหลิวสั่นสะท้าน นางอ้าปากอยากอธิบาย แต่ไม่รู้ว่าจะเริ่มจากตรงไหน

        "นัง… คนร้ายกาจ ความเห็นไม่ตรงกันก็จะบีบคอข้าให้ตาย ข้าไม่เคยเห็นสตรีที่ร้ายกายแบบนี้มาก่อน!" ผู้เฒ่าหลี่พูดแล้วก็เริ่มไออีก เขาเจ็บคอจนพูดอย่างยากลำบาก “ไสหัวไป... ออกไปจากบ้านหลิว!" เขาไม่กล้าปล่อยคนร้ายกาจแบบนี้ไว้แล้ว เกิดทำให้ไม่พอใจ นางอาจบีบคอเขาตายจริงๆ

        เขาหวงแหนชีวิตมาก ยังไม่อยากตายเร็วขนาดนั้น!

        "ผู้เฒ่า ข้าผิดไปแล้ว ข้าผิดจริงๆ เมื่อกี้ข้าบ้าไปแล้ว ข้าไม่รู้อะไรเลย จะโทษข้าไม่ได้!" เมื่อเห็นว่าเฒ่าหลี่อยากหย่าร้างจริงๆ นางก็ตกใจจนน้ำตาน้ำมูกไหล คุกเข่าขอร้องให้เขายกโทษให้

        อายุมากขนาดนี้ นางหย่าแล้วจะไปไหนได้?

        พ่อแม่นางไม่อยู่แล้ว ความสัมพันธ์กับพี่น้องก็ไม่ค่อยดี พวกเขาจะไม่ยอมรับนางอย่างแน่นอน

        นางคงต้องตายแน่

        “ท่านพ่อ ท่านแม่ไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ยกโทษให้สักครั้งเถอะ!” หลี่ไหลฝูขอร้องแทนนางหลิว แม่เขาอายุมากแล้ว เขาคงไม่ยอมทนดูแม่หย่ากลับบ้านยายแน่ “ท่านแม่ก็อายุมากแล้ว ไล่ออกไปแล้วจะไปไหนได้”

        ปกติพ่อกับแม่เขาก็รักกันดี ทำไมวันนี้ถึงทะเลาะใหญ่โตขั้นนี้?

        เมื่อได้ยินลูกชายขอร้อง นางหลิวก็มั่นใจมากขึ้น นางจับมือของผู้เฒ่าหลี่พลางสะอึกสะอื้น "ผู้เฒ่า ข้าแต่งงานกับเจ้ามาหลายสิบปีแล้ว ข้าคลอดลูกให้เจ้าด้วย พวกเราผ่านความลำบากร่วมกันมา เจ้าจะใจร้ายไล่ข้าแบบนี้ได้อย่างไร” ครั้งนี้นางพลาดจริงๆ ไม่ได้ตั้งใจเลย "ผู้เฒ่า ยกโทษครั้งนี้เถอะนะ ครั้งหน้าข้าไม่กล้าแล้ว ยกโทษครั้งนี้เถอะนะ ได้ไหม?”

        “ท่านพ่อ ยกโทษให้ท่านแม่สักครั้งเถอะ เห็นแก่ข้าได้หรือไม่” หลี่ไหลฝูยื่นมือไปช่วยพยุงนางหลิว มองผู้เฒ่าหลี่อย่างจริงจัง หวังว่าเขาจะกลับคำ ไม่ไล่นางหลิวไป

        ถ้าแม่ไปแล้ว ใครจะจัดงานแต่งให้เขา

        ไม่ว่าจะอย่างไร การมีแม่อยู่ก็เป็นประโยชน์กว่ามาก

        คนโบราณว่าลูกมีแม่เป็นสมบัติ ลูกไม่มีแม่เป็นดั่งต้นหญ้าไม่ใช่หรือ?

        ถึงจะอายุมากแล้ว แต่เขาก็ไม่อยากเป็นต้นหญ้า!

        ผู้เฒ่าหลี่มองนางหลิว จากนั้นมองลูกชายคนโต ก่อนจะหลับตาลงอย่างช่วยไม่ได้ "แค่ครั้งนี้เท่านั้น ถ้าเกิดขึ้นอีก อย่ามาโทษว่าข้าใจร้าย" เมื่อครู่เขาก็พูดด้วยความโมโห เขาเองก็ไม่คิดจะหย่าจริงๆ

        อายุก็เท่านี้แล้ว ถ้าหย่ากับภรรยาคงเป็นที่หยามหยันแย่

        ทั้งเขาและตระกูลหลี่ไม่สามารถเสียหน้าได้

        สิ่งสำคัญที่สุดคือ หากเขาหย่ากับนางหลิว มันจะส่งผลต่อการแต่งงานของหลานๆ อย่างแน่นอน

        นี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาอยากเห็น ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงเลือกที่จะให้อภัย

        นางหลิวรีบพยักหน้า "ครั้งนี้มีพระเจ้าลงโทษให้ข้าทำพลาด คราวหน้าจะไม่เกิดขึ้นอีกแล้ว ผู้เฒ่า ไม่ต้องห่วงนะ” ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป นางต้องบูชาพระโพธิสัตว์ด้วยใจจริง ให้พระโพธิสัตว์ให้อภัย

        ผู้เฒ่าหลี่เหลือบมองนางหลิว ตะคอกอย่างเย็นชา หันหน้าหนี และหยิบยาสูบขึ้นมาสูบอีกครั้ง

        นางหลิวเห็นแล้วก็โล่งใจ ผู้เฒ่าหลี่เต็มใจให้อภัยก็พอ หลังผ่านไปได้เขาก็จะหายโกรธ

        หลี่ไหลฝูที่นั่งข้างนางหลิว ถามว่าหมอเซวียกลับมาทำไม

        “ข้าไม่ค่อยรู้เหมือนกัน ต้องถามพ่อเจ้า”

        หลี่ไหลฝูไม่มีทางเลือกนอกจากหันไปมองผู้เฒ่าหลี่และถามซ้ำ

        ผู้เฒ่าหลี่สูบอยู่นาน จึงกล่าวเสียงเรียบ "เสี่ยวหลิงแต่งงานไงล่ะ ครั้งนี้เขากลับมาเพราะเรื่องนี้" เขามองลูกชายคนโต รู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย "เอาละ เรื่องพวกนี้เข้าฟังไปก็ไม่มีประโยชน์ ไปทำสิ่งที่ควรทำเถอะ อย่ามารบกวนข้า ขอข้าอยู่เงียบๆ”

        เมื่อเห็นว่าผู้เฒ่าหลี่ไม่อยากคุย หลี่ไหลฝูก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องกลืนคำพูดที่มาถึงริมฝีปาก

        เขาส่งสายตาให้นางหลิว ลุกขึ้นบอกผู้เฒ่าหลี่ให้พักผ่อนแล้วจากไป

        นางหลิวยิ้มประจบ "ถ้าอย่างนั้น... เจ้าพักผ่อนเถอะ ข้าไม่รบกวนแล้ว" พูดจบก็รีบออกไป

        ทันทีที่ไปถึงประตูก็เห็นลูกชายรออยู่ นางจูงลูกกลับห้อง จากนั้นจึงพูดอย่างลึกลับว่าหมอเซวียเอาของกลับมาเยอะมาก ของมีค่าทั้งนั้น

        เมื่อคิดว่าไม่สามารถครอบครองสิ่งเหล่านั้นได้ นางก็รู้สึกเศร้าใจ

        ดวงตาของหลี่ไหลฝูเป็นประกาย เขาถามนางหลิวเสียงเบาว่ามีอะไรบ้าง ใช้เป็นสินสอดสำหรับหลี่ชิงหลิงหรือเปล่า

        สมเป็นแม่ลูกกันจริงๆ คิดไปทางเดียวกัน

        “ข้าแค่อยากจะดูว่ามีอะไรอยู่ในกล่อง ถึงได้โดนพ่อเจ้าด่า” หลิวกัดฟัน “เรื่องทั้งหมดต้องโทษเจ้าเด็กนั่น ถ้าไม่ใช่มันเสียงดัง ข้าคงเห็นแล้ว”

        นางอยากจะตีไอ้ตัวเล็กให้ตายจริงๆ

        หลี่ไหลฝูรู้สึกผิดหวัง เขาคิดว่าแม่เห็นแล้วเสียอีก

        “แล้วท่านแม่รู้ได้อย่างไรว่าสิ่งที่อยู่ข้างในมีค่า” บางทีมันอาจเป็นเพียงสิ่งของธรรมดาก็ได้ หลี่ไหลฝูถอนหายใจ “หมอเซวียบอกหรือว่าเป็นสินสอดของหลี่ชิงหลิง?”

        "ข้าถามหลี่ชิงหลิงแล้ว นางบอกว่าเป็นสัมภาระหมอเซวีย แต่ข้าไม่เชื่อ" สีหน้าของนางหลิวดูรังเกียจ นางไม่ชอบหลี่ชิงหลิงเลย “ลูกไม่เห็นน่ะสิ กล่องสวยประณีตขนาดนั้น ของในนั้นจะไม่มีค่าได้อย่างไร” นางคนหนึ่งที่ไม่เชื่อ

        นางเสียดายที่ไม่เห็นสิ่งที่อยู่ข้างใน

        เมื่อรู้ว่านางหลิวไม่พูดเช่นนี้โดยไม่มีเหตุผล หลี่ไหลฝูก็วางแผนให้นางหลิวหาโอกาสดูว่าของล้ำค่าเหล่านั้นคืออะไร?

        นางหลิวพูดอย่างหดหู่ว่า "จะง่ายขนาดนั้นได้หรือ กล่องคงย้ายเข้าไปเก็บในห้องของหลี่ชิงหลิงแล้วกระมัง?” นางไม่สามารถเข้าบ้านนางได้ จะดูได้อย่างไร

        ลูกชายพูดง่ายเกินไปจริงๆ

        ถ้านางดูได้ก็คงไปโดยไม่ต้องให้เขาขอแล้ว

        “แม่ไม่อยากเห็นจริงๆ หรือว่าเป็นอะไร คิดดูสิ ถ้ามีของพวกนั้น ครอบครัวเราก็จะมั่งคั่งขึ้น”

        หลี่ไหลฝูจับความคิดของนางหลิวและแนะนำนางทีละขั้นตอน ให้นางหาทางเข้าไปในห้องของหลี่ชิงหลิงและดูของในกล่อง

        หากมีของมีค่า เขาจะหาทางแย่งชิงอย่างเต็มที่

        เมื่อได้ยินเช่นนี้ นางหลิวก็หวั่นไหว การเงินครอบครัวค่อนข้างเบาบางลงแล้ว อย่างมากที่สุดก็แค่พอกิน ไม่มีเหลือใช้

        หากได้ของพวกนั้นมาได้จริงๆ คงร่ำรวย

        หัวใจของนางหลิวร้อนเป็นไฟ อยากรู้ว่าของด้านในมีอะไรเสียเดี๋ยวนี้

        เมื่อเห็นว่านางหลิวหวั่นไหว ดวงตาของหลี่ไหลฝูก็ฉายแววภาคภูมิ เขารู้ว่าแม่ของเขาจะต้องติดกับ

        “แล้วเจ้าคิดว่าข้าควรอย่างไร? เจ้าก็รู้ว่าแม่ไม่ได้มีปัญญาอะไรนัก ให้ข้าคิด ข้าคงคิดไม่ออก”

        “ต้องวางแผนอย่างละเอียด ข้าเองก็ยังคิดไม่ได้”

        หลี่ไหลฝูขมวดคิ้วนั่งลงบนเตียง คิดอย่างจริงจังว่าจะให้นางหลิวดูกล่องได้อย่างไร

        พลันนึกถึงลูกสาวคนโตของเขา หลี่เป่าจูซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องกับหลี่ชิงหลิง จะไปเล่นกับนางก็สมเหตุสมผล

        เขาตบมืออย่างมีความสุข นางหลิวเห็นแล้วก็รีบถามว่านึกแผนดีๆ ได้แล้วหรือ?

        "ท่านแม่ ให้เป่าจูไปเล่นกับหลี่ชิงหลิง จะได้มีโอกาสเข้าไปในห้องของชิงหลิง”

        นางหลิวฟังแล้วพยักหน้า คิดว่าความคิดนี้ไม่เลว

        หลี่ไหลฝูพูดแล้วทำจริง เขาให้นางหลิวเรียกหลี่เป่าจูมาคุย

        นางหลิวพยักหน้า ตะโกนเรียกชื่อหลี่เป่าจูเสียงดังโดยไม่ออกจากห้อง

        หลังจากนั้นไม่นาน หลี่เป่าจูก็ปรากฏตัวที่ประตู หัวเราะถามว่านางหลิวเรียกทำไม

        เมื่อนางหลิวและหลี่ไหลฝูเห็นสิ่งที่หลี่เป่าจูสวมบนหัว พวกเขาก็อ้าปากค้าง