เสวี่ยจื้อเจี๋ยอุ้มหลานสาวพลางร้องเรียกหลานชายว่า "ไม่ต้องไปตามผู้ใหญ่บ้านหรอก พ่อกับแม่เ้าอยู่ที่ไหน ไปเรียกพวกเขากลับมาเสียก่อน มีลุงใหญ่คนนี้อยู่ที่นี่ จะไม่มีเื่อะไรแน่นอน!"
ในครอบครัวของสะใภ้ใหญ่ ก็มีเพียงลุงใหญ่คนนี้ที่พอพึ่งพาได้ เสวี่ยเจี้ยนหลินชำเลืองมองน้องสาวอีกครั้ง เมื่อรู้ว่านางไม่ได้สลบไปจริง ๆ ในใจก็ไม่ลนลานเหมือนตอนแรก เขากำชับลุงใหญ่ว่าต้องดูแลน้องสาวให้ดี จากนั้นเสวี่ยเจี้ยนหลินก็รีบวิ่งออกไปข้างนอกอย่างรวดเร็ว
"พี่ใหญ่ ท่านอย่าโดนยัยเด็กนี่หลอกเลย ก่อนท่านจะมา นางยังปากเก่งพูดไม่หยุด ข้าว่านางแกล้งทำ!" เสวี่ยจื้อเกายื่นมือไปสะกิดแขนหลานสาว แต่เด็กหญิงตัวน้อยไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ เลย
"ท่านแม่มีอคติต่ออาสะใภ้รอง ทั้งสองคนทะเลาะกันมาทั้งชีวิต แยกไม่ออกหรอกว่าใครถูกใครผิด เ้ากับชิวเยี่ยนไม่ช่วยกันเกลี้ยกล่อม รู้จักแต่สร้างความวุ่นวาย" เสวี่ยจื้อเจี๋ยเองก็ไม่ชอบเติ้งอาเหลียน ผู้หญิงคนนั้นเป็หนามยอกอกในใจท่านแม่ และเป็บ่อเกิดแห่งความทุกข์ของนาง
ทว่าเื่นี้จะโทษอีกฝ่ายได้ทั้งหมดหรือ? หากปีนั้นท่านพ่อคัดค้านอย่างเด็ดขาด และผู้นำตระกูลเสวี่ยไม่บีบบังคับท่านพ่อกับอาสะใภ้รอง ก็คงไม่มีคดีความที่ฟ้องร้องกันไม่จบไม่สิ้นเช่นตอนนี้
เสวี่ยจื้อหยงก็เป็พี่น้องแท้ ๆ ของพวกเขา เหตุใดจึงไม่อดทนเห็นใจกัน และอยู่ร่วมกันอย่างสันติเล่า?
"ท่านแม่ให้ข้ามาทวงเงิน เื่ที่ยัยเด็กนี่าเ็กับเื่ของชิวเยี่ยน ข้าไม่รู้จริง ๆ นะ! จะว่าไปก็แปลกนะ ทำไมฟันของชิวเยี่ยนถึงหลุดไปสองซี่อย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย? แล้วยังเอวของท่านแม่ด้วย แต่ที่ข้ารู้สึกแปลกที่สุดคือยัยเด็กนี่ เปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนโดยสิ้นเชิง พี่ ท่านว่านางถูกสิ่งไม่สะอาดอะไรเข้าสิงหรือเปล่า!"
"คำพูดเหล่านี้เป็สิ่งที่เ้าในฐานะอาควรพูดหรือ? ประเดี๋ยวพอจื้อหยงกลับมา และเด็กตื่นแล้วพวกเราจะไป ไม่ต้องพูดถึงเื่เมื่อวานอีก!"
"แต่ว่า..." หากไม่พูดถึง แล้วจะกลับไปรายงานท่านแม่อย่างไรเล่า!
"หากเ้าไม่ฟังคำเตือน ข้าจะไปก่อนแล้ว เ้าก็อยู่ที่นี่คนเดียวเถอะ อย่าหาว่าพวกข้าไม่เตือน เ้าก็รู้ว่าอาสะใภ้รองกับลูกสะใภ้ของนางอารมณ์เป็อย่างไร หากเกิดการปะทะกันขึ้นมา เ้าอาจจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของสองแม่ลูกนั่นจริง ๆ !"
อีกอย่าง ท่านแม่กับอาสะใภ้รองทะเลาะกันนั้นพอทำได้ แต่หากน้องชายลงมือล่ะก็ มันจะไม่ใช่เื่เดียวกัน!
"ท่านมาได้อย่างไร?" เสวี่ยจื้อเกาถาม
"ก็ท่านพ่อ..." ตาแก่ตามไปถึงที่ว่าการแล้ว จะกล้าไม่มาได้อย่างไร?
พูดไปพูดมา ท่านพ่อก็ลำเอียง ที่บอกว่าไม่ชอบอยู่ในตัวอำเภอและอยากอยู่ที่หมู่บ้านสือหลิ่งเพื่อทำไร่ไถนาล้วนเป็ข้ออ้าง ท่านแค่อยากใช้ชีวิตอยู่กับเติ้งอาเหลียนและไม่อยากอยู่กับท่านแม่ เสวี่ยจื้อเกาถูกจ้าวรั่วจือล้างสมองมาหลายปี จึงมีความไม่พอใจต่อบ้านรองและบิดาแท้ ๆ อย่างมาก
เสวี่ยจื้อเจี๋ยเรียกหลานสาวทุก ๆ ระยะ เมื่อเห็นว่านางยังคงหลับตาอยู่ จึงคิดจะพานางเข้าไปในห้องเพื่อตามท่านหมอ แต่ก็เกรงว่าหากน้องชายเกิดบ้าเืขึ้นมา แล้วอาศัยจังหวะที่ตนไม่อยู่ลงมือทำร้ายนาง เขาเหลือบเห็นผ้าพันแผลบนศีรษะหลานสาวแล้วถอนหายใจ
ชิวเยี่ยนช่างทำเกินไปจริง ๆ หากถึงขั้นมีคนตาย นางยังอยากจะมีชีวิตอยู่อีกหรือ? ด้วยระดับความสำคัญที่ครอบครัวอาสะใภ้รองมีต่อเด็กคนนี้ หากไม่ยกพวกไปถล่มบ้านน้องชายในตัวอำเภอให้ราบคาบก็คงแปลก
จะว่าไป พอมีลมพัดเบา ๆ และมีคนอุ้มอยู่ เสวี่ยฮุ่ยก็เริ่มเคลิ้มจนเกือบจะหลับ ลุงใหญ่คนนี้ไม่เลวเลย ดีกว่าอาสามตั้งเยอะ อย่างน้อยก็ไม่วิกลจริตเหมือนสามแม่ลูกนั่น!
เติ้งอาเหลียนซึ่งไปสอบถามเื่แลกไข่ไก่ที่บ้านตระกูลหลี่ ไม่สบายใจที่ปล่อยเด็กสองคนไว้ที่บ้าน หลังจากผ่านไปครู่หนึ่งนางก็รีบเร่งฝีเท้ากลับมา พอเข้าบ้านมาก็ต้องชะงัก คนจากบ้านใหญ่มาทำอะไรที่นี่อีก?
เมื่อก้มลงเห็นเด็กในอ้อมกอดของเสวี่ยจื้อเจี๋ย เติ้งอาเหลียนก็โผเข้าไปทันที "ฮุ่ยฮุ่ย นางเป็อะไรไป!"
เสวี่ยจื้อเจี๋ยอุ้มเด็กยืนขึ้น "อาสะใภ้รองท่านกลับมาแล้ว ท่านอุ้มฮุ่ยฮุ่ยเถิด ข้าจะไปเชิญท่านหมอมาตรวจดูอาการเด็ก!"
"ข้าถามพวกเ้าว่าฮุ่ยฮุ่ยเป็อะไร! พูดมาสิ!" เติ้งอาเหลียนตบโต๊ะเสียงดังปัง!
"อาสะใภ้รอง ข้าไม่ได้ตีนางนะ แค่อยากขู่ให้นางยอมบอกว่าท่านแม่กับชิวเยี่ยนาเ็ได้อย่างไร เสี่ยวหลินจื่อบ้านท่านพุ่งเข้ามาทั้งเตะทั้งกัด ดูรอยฟันที่แขนข้านี่สิ ตอนนี้ก็ยังมีอยู่เลย!"
"ข้าถามอีกครั้ง ฮุ่ยฮุ่ยทำไมถึงหลับตาไม่ตื่น อย่าบอกข้านะว่านางจู่ ๆ ก็เป็ลมไปเอง ข้าไม่เชื่อ!"
"จู่ ๆ นางก็เป็ลมไปเองจริง ๆ นี่แหละ!" ทำเอาเขาใแทบแย่ จะไปหาใครให้ความเป็ธรรมได้ เสวี่ยจื้อเกาไม่มีท่าทีรู้สึกผิดแม้แต่น้อย
"เ้ากล้าสาบานไหมว่าไม่ได้แตะต้องฮุ่ยฮุ่ยของข้า และไม่ได้ตีนาง?" เติ้งอาเหลียนกัดฟันถาม
"ข้า... ข้าแค่หิ้วคอเสื้อนางเท่านั้น จริง ๆ ไม่ได้..."
ขณะที่เสวี่ยจื้อเกากำลังแก้ตัว เติ้งอาเหลียนก็พุ่งเข้าไปตบฉาดใหญ่เข้าที่ใบหน้า เสียงตบดังสนั่นจนเสวี่ยฮุ่ยรู้สึกเจ็บแทน... เจ็บแทนมือของท่านย่า
"อาสะใภ้รอง ทำไมท่านถึงลงมือตีคน!" เสวี่ยจื้อเกาลืมไปแล้วว่าตนเองไม่ได้ถูกตีมาหลายปีเพียงใด ฝ่ามือนี้ทำให้เขาถึงกับมึนงง
"ข้าจะบอกเ้าไว้ หากฮุ่ยฮุ่ยไม่เป็อะไร ข้าจะถือเสียว่ามีสุนัขบ้าหลุดเข้ามาในบ้าน กัดมั่วซั่วแล้วถูกไล่ตะเพิดไป แต่ถ้าหลานสาวข้าเป็อะไรไปแม้แต่นิดเดียว ข้าจะถือคบไฟบุกไปที่ตัวอำเภอ ในเมื่อบ้านข้าอยู่ไม่เป็สุข พวกเ้าก็อย่าหวังว่าจะได้อยู่อย่างสงบ!" เติ้งอาเหลียนคิดเช่นนั้นจริง ๆ
ในบ้านมีลูกชายแล้ว และมีหลานชายเพิ่มอีกสองคน นางจึงปรารถนาอยากมีหลานสาวเป็พิเศษ ลูกสะใภ้ก็เก่ง ตั้งครรภ์ครั้งที่สามก็มอบเด็กหญิงตัวน้อยที่ขาวสะอาดและน่ารักให้แก่ครอบครัว จนถึงตอนนี้เติ้งอาเหลียนยังจำความรู้สึกตอนอุ้มหลานสาวที่เพิ่งเกิดได้ นางรู้สึกราวกับจะบินขึ้น์ได้เลยทีเดียว
เด็กคนนี้เป็แก้วตาดวงใจของบ้าน ปกติหากไม่ใช่่ยุ่งจัดอย่างการปลูกพืชฤดูใบไม้ผลิหรือเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วง ในบ้านจะมีคนคอยอยู่เป็เพื่อนนางเสมอ ของอร่อยหรือของดีอะไรในบ้าน ทุกคนจะยกให้นางก่อนเสมอ
คนบ้านใหญ่คอยทิ่มแทงใจพวกเขาตลอด เื่ที่ผลักเด็กตกขอบบ่อน้ำเมื่อวันก่อนยังไม่ถือสา แต่กลับได้ใจกล้าทำซ้ำแล้วซ้ำเล่า คิดจะรังแกหลานสาวของนาง ช่างเป็กลุ่มคนที่ไร้ยางอายเสียจริง
เติ้งอาเหลียนรับหลานสาวมาอุ้มเข้าไปในห้อง วางลงบนเตียง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า "ฮุ่ยฮุ่ยไม่ต้องกลัวนะ ย่าจะไปตามท่านหมอมาให้ เ้าต้องไม่เป็อะไรแน่นอน!"
เสวี่ยฮุ่ยลืมตาขึ้นเพียงเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าพี่น้องสองคนนั้นไม่ได้ตามเข้ามา นางจึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ในขณะที่เติ้งอาเหลียนกำลังจะอุทานด้วยความใ เสวี่ยฮุ่ยก็ใช้มือน้อย ๆ ปิดปากนางไว้ และใช้อีกมือหนึ่งยกขึ้นแตะริมฝีปากพร้อมส่งเสียง "ชู่ว" เบา ๆ
เด็กคนนี้ ทำเอาเกือบจะใตาย เติ้งอาเหลียนอยากจะตีหลานสาวสักทีแต่ก็ไม่กล้าลงมือ สุดท้ายจึงใช้นิ้วจิ้มหน้าผากนางเบา ๆ เสวี่ยฮุ่ยดึงท่านย่ามาใกล้ ๆ แล้วกระซิบที่ข้างหูว่า
"เสวี่ยจื้อเกาคนนั้นมาทวงค่าหยูกยา ท่านก็ใช้เื่ที่ข้าเป็ลมไล่พวกเขาไปเสีย บอกพวกเขาว่าหากกล้ามาสร้างเื่อีก จะไปแจ้งที่ว่าการว่าเสวี่ยชิวเยี่ยนคิดฆ่าหลานสาวแท้ ๆ อย่าได้ลงมือตีอีกเลย แค่ไล่พวกเขาไปก็พอ!" อย่าให้พวกเขาหาเื่ผูกมัดเราได้อีก!
เติ้งอาเหลียนใช้นิ้วจิ้มหน้าผากหลานสาวเบา ๆ อีกครั้ง เด็กคนนี้ฉลาดขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก และกล้าพูดแล้วด้วย ยัยจ้าวรั่วจือนั่นเอาแต่คุยโวว่าลูกสาวตนรู้ความ หลานชายเรียนเก่ง ให้ข้าพูดเถอะ เด็กทุกคนในบ้านนางรวมกันยังไม่ฉลาดเท่าหลานสาวข้าคนเดียวเลย
เติ้งอาเหลียนจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยแล้วเดินออกไป เสวี่ยจื้อเจี๋ยคิดจะไปตามท่านหมอแต่เติ้งอาเหลียนพูดด้วยน้ำเสียงเ็าว่า
"พวกเราไม่กล้าใช้เงินของบ้านใหญ่ ประเดี๋ยวพอจื้อหยงกลับมา ข้าจะให้เขาไปตามท่านหมอเอง บอกมาเถอะว่าวันนี้พวกเ้ามาทำไม!"
397
