เสียงปืนยิงกันสะนั่นอยู่ท่าเรือทางตะวันออกของกรุงเทพ ตำรวจกำลังปิดล้อมจับกุมการขนยาลงเรือเพื่อส่งไปส่งขายต่อยังยุโรป ถ้ายาบ้าล็อคนี้ส่งออกไปได้จะส่งผลกระทบต่อความเชื่อมั่นทางด้านความมั่นคงระหว่างประเทศทีมตำรวจที่ทำคดีได้รับความร่วมมือจากหลายหน่วยงานแม้กระทั้งดีเอสไอที่อเมริกาก็ส่งตำรวจมือดีหลายคนมาร่วมทำคดีนี้ด้วย
“เจด้า!อย่าเป็อะไรไปนะฉันยังไม่ได้บอกแกเลยว่าฉันชอบแกเกินคำว่าเพื่อนฟื้นสิวะ!” เสียงไอ้แฟรงค์เพื่อนรักที่ร่วมหัวจมท้ายั้แ่สมัครเรียนตำรวจจนมาทำงานร่วมกันเป็เวลา10กว่าปีร้องเรียกฉันจากที่ไกลๆฉันพยายามจะะโตอบมันว่าอย่ามาล้อเล่นเป็เพื่อนกันจนเห็นไส้เห็นพุงมาตั้งนานยังจะมาล้อเล่นว่าชอบฉันอีกแต่เหมือนตาก็หนักอึ้งจนไม่สามารถลืมตาขึ้นมาได้เสียงปืนยิงกระหน่ำค่อยๆเบาลงจนไม่ได้ยินเสียงอะไรอีกเลยฉันยืนอยู่ที่ไหนสักแห่งมันมืดและเงียบมากฉันพยายามะโเรียกชื่อคนในครอบครัวและเพื่อนสนิทแต่ก็ไร้ซึ่งเสียงตอบรับจนกระทั้งมีเสียง
“กุ้ยเฟยเพคะ ตื่นขึ้นมาสิเพคะอย่าทรงทิ้งหม่อนฉันไปฮื่อฮื่อฮื่อ” เสียงผู้หญิงกำลังร้องไห้และเขย่าร่างของฉันจนรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอีกครั้งด้วยความมึนงงแต่ใครเรียกกุ้ยเฟยในปัจจุบันมีคนตั้งชื่อลูกว่า'กุ้ยเฟย'อยู่เหรอวะชื่อโบราณชะมัดเหมือนในหนังฮ่องเต้จีนโบราณเลยสงสัยพ่อแม่ตอนตั้งชื่อลูกจะติดซีรีส์เหมือนยัยน้องสาวจอมแสบ พวกบ้าซีรีย์
“พระสนมกุ้ยเฟยขยับนิ้วเ้าคะพี่ซิงเอ๋อร์ พระนางกลับมาหายใจอีกครั้งพระนางฟื้นแล้วเ้าคะ” มีเสียงเด็กสาวอีกคนพูดขึ้นเสียงดังจากนั้นอยู่ๆเสียงร้องไห้ระห่มไปทั่วก็เงียบลงแล้วเอ้ทำไมเสียงเงียบไปฉันพยายามลืมตาอันหนักอึ้งขึ้นแสงสีขาวแย้งกระทบดวงตาจนต้องลี่ตาหลับลงอีกครั้งเพื่อปรับโฟกัสแล้วพยายามลืมตาขึ้นมาช้าๆ
"กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด” ผะผี!ผีแน่ๆถึงฉันจะเคยเห็นศพคนร้ายตายมาเยอะแต่ไม่เคยคิดว่าชาตินี้จะลืมตาตื่นขึ้นมาเห็นวิณญาณผีจีนโบราณแต่งชุดนางกำนัลและขันทีโบราณก้มหน้าลงมาล้อมวงมองฉันเป็ตาเดียวแบบนี้เอาไงดีคิดบทสวดมนต์ให้ออกสิยัยเจด้า แกต้องสวดมนต์แผ่อุทิศบุญกุศลให้กับพวกเขานะโว้ยใจเย็นเอาไว้หายใจเข้าลึกๆคิดๆ...คิดออกแล้ว 'อะระหัง สัมมาสัมพุทโธ ภะคะวา... (อะไรต่อวะ) พ.พานนำหน้าแน่ๆฉันมั่นใจแต่ว่าอะไรต่อนะ...พุทธัง! ภะคะวันตัง อะภิวาเทมิ'สาธุสาธุสาธุ ไปที่ชอบที่ชอบเถอะนะคะอย่ามาหลอกมาหลอนหนูเลยเดี๋ยวพรุ่งนี้หนูจะไปใส่บาตรกรวดน้ำให้ชุดใหญ่
“พระสนมกุ้ยเฟยทรงโดนคุณไสยเล่นงานแน่ๆเ้าคะพระนางถึงตื่นมากรี๊ดร้องทำยังไงดีเ้าคะพี่ซิงเอ๋อร์” วงล้อมผีจีนแตกกระจายเมื่อฉันลุกขึ้นะโออกจากเตียงนอนแล้วหลับหูหลับตากรี๊ดสุดเสียงจนไม่มีเสียงจะกรี๊ดยกมือไหว้ขึ้นเหนือหัวพร้อมกับสวดมนต์ผิดๆถูกๆไล่ผีพวกนี้ไปด้วย เอ๋...เดี๋ยวนะพวกเขาบอกว่ามีคนเล่นคุณไศลใส่พระสนมกุ้ยเฟย!ไม่ได้หมายถึงว่าในห้องนี้มีคนชื่อว่ากุ้ยเฟยหมายถึงตำแหน่งพระสนมกุ้ยเฟย และพวกเขาในห้องนี้แต่งชุดเหมือนพวกคนรับใช้ในหนังจีนโบราณ พอมองบรรยากาศรอบๆห้องที่ถูกตกแต่งเหมือนฉากในหนังจีนโบราณงดงามหรูหราเหมือนกับยืนอยู่ในวัง...ใช่ฉันยืนอยู่ในพระราชวัง
“พระสนมกุ้ยเฟยทรงเป็ยังไงบ้างเพคะ หม่อนฉันดีใจเหลือเกินที่พระองค์ทรงฟื้นขึ้นมา” นางกำนัลคนหนึ่งเดินเข้ามาใกล้ฉันช้าๆและจ้องมองฉันในดวงตาของนางมีคราบน้ำตาใสๆเคลือบอยู่แว่วสดใสขึ้นเผยรอยยิ้มออกมาด้วยความปลื้มปีติยินดีระคนตื่นเต้น
“พระสนมกุ้ยเฟย หมายถึงฉันเหรอคะ”
“เพคะ พระองค์ทรงลืมไปแล้วเหรอว่าพระองค์ทรงเป็ใคร” พอได้คำตอบแล้วว่าไอ้คนชื่อกุ้ยเฟยที่ได้ยินคนเรียกๆกันตลอดมันหมายถึงตัวฉันแน่ๆยกมือขึ้นลูบผมลงมาใบหน้าช้าๆทรงผมที่เปลี่ยนไปก้มลงมองเสื้อผ้าที่สวมใส่ก็ต้องใเป็รอบที่สองเมื่อพบว่านอกจากการแต่งกายที่แปลกประหลาดผิดกับนิสัยตัวเองแล้วยังมีท้องป่องที่นูนขึ้นมาเด่นชัด ใช่ท้องฉันท้องแล้วฉันจะท้องได้ยังไงในเมื่อฉันเป็สาวเวอร์จิ้นบริสุทธิ์ร้อยเปอร์เซ็นต์
“พระนางทรงอย่ากังวลไปเลยเพคะถ้ายังทรงสับสนพระทัยอยู่นอนพักอีกสักหน่อยน่าจะอาการดีขึ้นนะเพคะ” นางกำนัลคนนั้นเข้ามาประคองตัวฉันที่สติหลุดลอยและมึนงงระคนสับสนไปนอนบนเตียงเหมือนหุ่นยนต์ที่ใครจับไปซ้ายขวาก็ทำตามเขาไปหมด
"ทรงหลับให้สบายไม่ต้องเป็กังวลนะเพคะ"
"หือ"
'เจด้า เจด้า เจด้า”
'นั้นใครเรียกฉันหรือเปล่า' หลังจากที่นอนหลับไปสักพักก็ผู้สึกเหมือนมีใครมาเรียกชื่อของฉันอยู่หลายครั้งจนต้องถามออกไป
'ใช่ข้าเรียกเ้า' ฉันหันมองไปยังต้นเสียงเห็นผู้หญิงแต่งชุดจีนโบราณเหมือนคนชั้นสูงหรือพวกราชวงศ์ยืนยิ้มให้ฉันอย่างเป็มิตร
'คุณคือใครเหรอคะ แล้วรู้จักชื่อของฉันได้ยังไง' ฉันยิ้มตอบเธอคนนั้นแล้วถามด้วยความสงสัย
'ข้าคือพระสนมกุ้ยเฟย เ้าของร่างที่เ้ากำลังอยู่'
'ฉันอยู่ในร่างของคุณหมายความว่าฉันตายแล้วเหรอคะ' ความทรงจำก่อนหน้านี้ย้อนเข้ามาในสมองเหมือนกำลังเปิดสมุดบันทึกั้แ่ฉันกำลังล้อมจับคนร้ายจนถึงตอนที่ฉันพลาดท่าโดนะุยิงเข้าที่กลางอกด้านซ้ายแล้วล้มลงนอนกองเืพร้อมกับที่ไอ้แฟรงค์วิ่งเข้ามากอดร่างของฉันขึ้นแล้วะโร้องไห้พร้อมกับน้ำตา
'ใช่เ้าตายไปแล้ว แต่เ้าได้กับมามีชีวิตอีกครั้งในร่างของข้า' พระนางพูดขึ้นมาด้วยใบหน้าแสนเศร้าระคนอาลัย
'แปลว่าฉันเกิดใหม่ในร่างของพระสนมกุ้ยเฟย'
‘ใช่แล้วแต่เ้ายังไม่หมดบุญที่ทำเอาไว้เลยยังต้องมีชีวิตต่อแต่ในร่างใหม่ส่วนตัวข้านั้นหมดบุญที่ทำมาแล้วจึงจำต้องจากไป' พระนางพูดด้วยเสียงสั้นเครือฟังแล้วชวนหดหู่
'เสียใจด้วยนะคะ อย่าเศร้าไปเลยฉันเชื่อว่าในความโชคร้ายต้องมีความโชคดีแฝงมาด้วยเสมอ’
'ถึงข้าจะต้องจากไปแล้วแต่ข้ายังโชคดีที่มีเ้าที่จะเป็ตัวแทนของข้าเพื่อให้ข้าหมดห่วง' เดี๋ยวนะคุณพระสนมหมายความว่ายังไงที่จะให้ฉันเป็ตัวแทนของคุณ แค่ฟังก็ชวนให้รู้เลยว่าต้องเป็เื่ยากอีกแล้วที่์โยนมาให้นางสาวเจริดาคนนี้
'จะให้ฉันทำอะไรให้คุณเหรอคะ'
'เ้าต้องดูแลองค์ชายน้อยในครรภ์ของข้าให้ดี พอเขาคลอดออกมาก็เลี้ยงเขาด้วยความรักของแม่'
'แค่นี้เองไม่ต้องห่วงนะคะ รับรองว่าฉันจะดูแลเ้าซาลาเปาน้อยในท้องให้ดีที่สุดเท่าชีวิตใหม่ในร่างของคุณ คุณไม่ต้องเป็ห่วงนะคะ' ถึงเกิดมาฉันจะไม่เคยมีลูกเป็ของตัวเองมาก่อน แต่ก็เคยเลี้ยงน้องตอนเด็กๆช่วยแม่ถือว่าพอมีประสบการณ์อยู่บ้างน่าจะรอดแหละน่า
'และข้าอยากขอร้องไห้เ้าสืบหาคนที่วางแผนฆ่าข้าให้ด้วย'
'หาคนที่ฆ่าพระสนมหรือคะ' แค่เื่สืบคดีฆาตกรรมไม่ต้องห่วงทำมาเป็ร้อยคดีแล้วแค่นี้สบายมากเื่จิ๊บๆ
'ถ้าเ้าช่วยทำทั้งสองเื่นี้ให้สำเร็จ ข้าคงหมดห่วง'
'ตกลงค่ะ ฉันจะช่วยคุณสุดความสามารถ'
'งั้นข้าคงต้องจากไปแล้ว' จากนั้นพระสนมกุ้ยเฟยก็ค่อยๆเดินจากไปแล้วฉันก็ลืมตาตื่นขึ้นมามองเพดาโบราณในวังหลวงที่แปลกตาในความทรงจำต่อจากนี้คงต้องวางแผนให้รอบครอบเพื่อความอยู่รอดของตัวเองและซาลาเปาก้อนกลมในท้องเพราะยังหาฆาตกรตัวจริงไม่ได้ทุกคนรอบตัวพระสนมกุ้ยเฟยย้อมเป็ผู้ต้องสงสัยได้ทั้งหมด
.......................................................................................................................................................
###นิยายจีนเื่แรกของไรท์หวังว่าจะมีคนชอบนะคะ ถ้าเจอคำผิดตรงไหนบอกกันได้นะ
7K
