ตอนที่ 13 อาลัยรักนางพญาครุฑี18+
หลังจากเสร็จกิจเขื่อนเพชรและนางพญาครุฑีแอบอิงกันใต้ต้นมะเดื่อใหญ่
อย่างมีความสุข
"สมีที่รักเธอรู้หรือไม่ว่าท่านไม่สามารถจะออกจากถ้ำนี้ได้!!"
"ทำไมล่ะ"
เขื่อนเพชรขมวดคิ้วด้วยความสงสัย
"ท่านจะต้องอยู่กับข้าที่นี่ตลอดไป!!"
"อิอิอิ!!"
"เขื่อนเพชรลูบไล้ผมของนางสบตายิ้มอยากเอ็นดู!!"
"คุณช่างอวบอิ่มขนาดนี้ผมจะอดใจจากไปคุณได้ยังไงผมจะพาคุณไปด้วย"
ชายหนุ่มเอื้อมมือไปบีบอกเธอเบาเบา
"ซิ๊ดดดดดดดดดซ์..อย่าบีบหัวนมสิค่ะมันเสียว"
เลยไปลูบท้องหน่อย
"ซู๊ดดดดดดดส์..อย่าลูบสิคะขนลุกค่ะ"
เขาเลยไปจนถึงเนินเนื้อโหนก
ขยี้ขนอ่อนอ่อนอย่างมันมือจับแล้วใช้นิ้วชี้กับนิ้วกลาง
แหย่ก็ไปเข้าไปในร่องกลีบบัวที่ขาวอมแดง
เป็จ้ำๆเพราะเพิ่งผ่านศึกามาอย่างดุเดือด
"ซิิ๊ดดดดดดดซ์!!!เสียววววววจังค่ะผัวขา"
ขาทั้งสองข้างของเธอเริ่มอ้าออกชายหนุ่ม
ชักอย่างรวดเร็วใช้นิ้วบดบี้ติ่งเนื้อจนน้ำของเธอไหลย้อยลงก้น
แจ๊ะๆๆๆๆๆๆๆๆ
เสียงนิ้ววิ่งเข้าวิ่งออกในร่องกลีบสวาท
"เดี๋ยวผมจะพาคุณขึ้น์อีกรอบนะครับ"
เขาขอเธออย่างกระหายเขาใช้สายตา
มองดวงตาอันสวยงามแล้วยิ้มอย่างกระสัน
"เธอนี่น่ารักน่าเอ็นดูจริงนะ!!"
นางพญาครุฑียิ้มกว้างหัวเราะเห็นฟันขาว
"เมียน่าเอ็นดูหรืออยากให้เมียดูเอ็น!!!?"
ชายหนุ่มดึงมาโอบกอดชายหนุ่มขึ้นคร่อมหญิงสาว
ที่แสนน่ารักสวยงามถ่างขาเธอออกแล้วทะลวงแทง
ปั๊บๆๆๆๆๆๆๆๆ
"อ๊ะๆๆๆๆๆๆๆๆๆ..อร๊าายยย....ผัวขา!!!เมียจะเสร็จแล้วค่ะผัวขา!!!"
ทั้งคู่กอดกันเกร็งจูบปากกันอย่างดูดดื่ม
ปล่อยน้ำทะลักเข้าร่องสวาทอย่างซาบซ่าน
"โอ๊ยยยยยยยส์เสียววว..."
ชายหนุ่มพาเธอขึ้น์อีกครั้งหนึ่ง
แล้วค่อยๆลูบไล้ผมเธอบอกกับเธอว่า
"คุณไปกับผมนะ"
เธอสบตาเขา
"เมียไปกับผัวไม่ได้หรอกเมียจะเฝ้ารอคอยผัวอยู่ที่นี่"
เขาถอนใจนึกถึงเื่ที่ต้องทำให้กับบรรพบุรุษ
"ผมมาที่นี่มีธุระสำคัญของบรรพบุรุษผมไม่อาจอยู่ได้
"คุณจะช่วยผมออกจากที่นี่ได้หรือปาว!!!"
นางพญาครุฑคิด
"มีสิแต่ข้าไม่สามารถไปกับท่านได้แล้ว!!!"
นางจับนิ้วมือด้านซ้ายของนางขึ้นหลับตาตั้งจิตอธิษฐาน
แล้วถอดเล็บนิ้วชี้ออกมายื่นให้กับเขื่อนเพชร
นี่คือเล็บครุฑีมันสามารถชี้บอกทางกับท่านได้
ดวงจิตของข้าส่วนหนึ่งอยู่ในเล็บครุฑนี้มอบให้แก่ท่าน
"ฮะแอ้ม!!!"
เสียงอันทรงพลังมีอำนาจผู้หนึ่งกล่าวขึ้นมาหลังต้นไม้
เขื่อนเพชรและนางพญาครุฑีทะลึ่งพรวดขึ้น
ด้วยความใอย่างระมัดระวังอันตราย
ภาพที่เห็นคือฤาษีตนหนึ่งสภาพวัยกลางคนยิ้มด้วยความเมตตา
"ท่านฤาษีโอตัปปะมหามุนี!!?"
"ใช่เป็เราเอง!!"
"ทำไม?ท่านจึงมาอยู่ที่นี่ได้เล่า!!"
นางพญาครุฑีเอ่ยถาม
"เราถูกฤาษีชั่วมนตรามหามุนีจองจำไว้
ใต้ต้นไม้มันร่วมกับั์คนธรรพ์
แย่งชิงหินศักดิ์สิทธิ์ชีปะขาวของเราไป!
เราจึงถูกทั้งสามใช้มนตราเมืองลับแล
ปิดผนึกเราอยู่ที่นี่!และการแก้คำสาป
คือต้องใช้น้ำรักของมนุษย์และสัตว์เทพ
ราดรดต้นไม้จึงจะสามารถลบล้าง
คำสาปของข้าได้!มันตั้งใจว่าจะไม่ไห้หลุดพ้น
จากคำสาปนี้ได้เลยนี่ก็ใช้เวลาเป็หลายพันปี
ที่ข้ากับเ้า!ถูกจำจองร่วมกัน
เป็ฟ้าลิขิตที่ทำให้เ้าทั้งสองมาพบกัน!
และเกิดจิตปฏิพัทธ์ร่วมรักกันที่นี่
นางพญาครุฑีเ้ากับข้าต้องกลับที่พำนักเทพ
ชั้นพรหมนางพญาครุฑีตะลึงลาน
"ข้าจะพำนักอยู่ที่นี่ไม่ได้หรือ!!!?"
นางพญาครุฑีเอ๋ย
"เ้าก็รู้ว่าเ้ามีชีวิตะชายผู้นี้ไม่ได้
เป็ะ!เ้าทั้งสองไม่สามารถ
จะอยู่ร่วมกันได้ไม่กี่ปีเขาก็จะหมดอายุขัย"
นางพญาครุฑีหน้าสลด
"และพรุ่งนี้ธาตุศักดิ์สิทธิ์ทั้งห้าก็จะต้องรวมกัน!กับหินศักดิ์สิทธิ์ในรอบร้อยปี
มันเป็ชะตาที่เขาจะต้องไป!ปลดปล่อยิญญาบรรพบุรุษที่ถูกจองจำ
โดยพญามาร!แล้วมันก็เป็อาวุธศักดิ์สิทธิ์อย่างเดียวที่จะสามารถ
ต่อกรกับพญามารได้!ที่สำคัญพวกผีปีศาจลูกน้องของมันจะไม่ยอมให้เ้า
ง่ายๆ!!!"
เขื่อนเพชรประหลาดใจ!?ทุกสิ่งทุกอย่าง
ที่ฤาษีโอตัปปะมหามุนีพูดมาทั้งหมดบันทึกไว้
ในบันทึกลึกลับของบรรพบุรุษของเขา
"ด้วยเหตุนี้เ้าฤาษีชั่วมันจึงรอคอย
อาวุธนี้เช่นกันกับเ้ามันหักหลัง
จองจำข้าเอาธาตุศักดิ์สิทธิ์ชีปะขาว!
และฆ่าคนธรรพ์กับั์ที่ช่วยกันจองจำ
นางพญาครุฑิด้วยเพชรหน้าทั่ง!ใว้ที่นี่ฤาษีชั้ว
รอวันธาตุศักดิ์สิทธิ์ทั้งห้ามาร่วมกัน
ในร้อยปีแต่อนิจจา!ฟ้าไม่เข้าข้างทำให้พบชายผู้นี้!!!"
ฤาษีโอตัปปะมุนีก็หันมามองเขื่อนเพชร
"เ้าอย่านึกกระหยิ่มยิ้มย่องไป
ถึงแม้ว่าเ้าจะได้ขวานฟ้าศักดิ์สิทธิ์ในตำนาน
ไว้ก็ไม่สามารถใช้ได้
จะต้องเป็ผู้มีบุญบารมีและมีิญญา
อยู่ได้ทั้งสองภพภูมิจะเป็นรกและ์
หรือ์และมนุษย์หรืุ์และนรก!!"
เขื่อนเพชรยิ่งฟังยิ่งงง
"ไม่รู้ท่านพูดอะไรของท่านผมไม่เข้าใจ
ในสิ่งที่ท่านพูดเลยในตำราลึกลับ
ของตระกูลผมก็บันทึกไว้ว่า!
ผู้ที่จะใช้ขวานฟ้าศักดิ์สิทธิ์นี้
จะต้องเป็ผู้ที่มีิญญาในสองภพ!
ผมก็ไม่เข้าใจท่านลองอธิบาย
ให้ผมเข้าใจได้ไหมครับ!!?"
"ฮ่าๆๆฮ่าๆ!!"
ฤาษีตะเบ็งเสียงหัวเราะ
"เ้าหนุ่มมันไม่ใช่กิจของข้าไม่อาจเผย
ความลับของ์ได้เพียงแต่!พูดได้ว่า
เมื่อถึงเวลาเ้าจะรู้เอง"
ฤาษีก็หันกลับมาหานางพญาครุฑี
"นางพญาครุฑีเราต้องไปกันแล้ว!
ไม่กี่อึดใจนี้ต้นมะเดื่อใหญ่!จะสูญมลาย
ปิดทางเทพชั้นพรหม!เ้ากับข้า
จะไม่สามารถไปที่นั่นได้อีกเลย!!"
น้ำตานางพญาครุฑีไหลรินออกมาอาบแก้ม
โผเข้ากอดเขื่อนเพชรใจจะขาดรอนๆ
"ทูนหัวของเมีย!เมียต้องจำใจไปแล้ว!!!"
นางสะอึกสะอื้นปานจะขาดใจ
เขื่อนเพชรเอามือลูบผมสีทองของนาง
ดวงตาของเขาเหม่อลอยลูบไล้
ผมเบาเบาอาลัยนางพญาครุฑี
ด้วยเห็นถึงความรักที่นางมีต่อตัว
"ที่รักผมจะไม่ลืมคุณเลยตลอดชาตินี้!!!"
เขาพูดด้วยเสียงสั่นเครือกลั้นน้ำตาลงในอก
"ผัวข้า!ผัวข้าทำอย่างไร?ข้าจะได้พบท่านอีกใจข้าจะขาดแล้ว!!!"
นางพญาครุฑีร้องไห้ปล่อยโฮ
ออกมาดังลั่นถ้ำกอดกระชับชายหนุ่มไว้
หน้าซุกอกเขาด้วยความรันทด
"ผัวข้า!ผัวข้าอย่าทิ้งเล็บครุฑของข้านะ
อย่างน้อยกระแสจิตของข้า
จะรู้ว่าท่านยังมีชีวิตอยู่!!!"
นางสะอื้นร้องไห้รำพันเขื่อนเพชรเบือนหน้าหนี
น้ำตาลูกผู้ชายไหลออกมา
ด้วยความเศร้าอาลัย
!!!!เปรี้ยง!!!เปรี้ยงๆ!!!ครืนครืนนนนน!!!
เสียงสนั่นเลื่อนลั่นทั่วทั้งต้นไม้ใหญ่เปล่งแสงเรืองเรืองสีทอง
"อย่าช้าเราต้องรีบไปแล้วนางพญาครุฑีคืนร่างเถอะ!!!"
นางพญาครุฑไม่อาจตัดใจจากเขื่อนเพชรได้
นางกอดเขื่อนเพชรไว้ในอก
ร่างของนางค่อยๆเปลี่ยนไปปีกงอกออกจากหลัง
เสียงกระพือปีกดังดังเบาเบา
!!พรึบ!!พรึบ!!
ใบหน้าของนางเปลี่ยนไปเป็หน้า
ของพญาครุฑีจะงอยปากยื่นออกมา
น้ำตาของนางยังไหลไม่หยุด
เขื่อนเพชรหันกลับมามองร่างจริงของนาง
ซึ่งปราศจากความกลัวเลยพญาครุฑีที่สูง
เกือบเจ็ดเมตรหน้าอกใหญ่เต่งตึง
ทั่วทั้งร่างเป็สีทองนวลเขื่อนเพชร
หันมาสบตาของนางยื่นมือจับนางไว้
ด้วยอาลัยรักนางพญาครุฑี
นางจำใจปล่อยมือแล้วบินกระพือปีก
!!!พรึบ!!พรึบ!!!พรึบ!!!
บินหายลับไปในต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์นั้นทันที
เขื่อนเพชรตะลึงลานต้นไม้ใหญ่
เปล่งประกายสีทองค่อยๆจางหายไป
อย่างน่าอัศจรรย์ใจทิ้งไว้เพียงถ้ำที่กว้างใหญ่
ลำธารน้อยก็เหือดหายไปด้วย
เขื่อนเพชรเดินออกจากถ้ำตามทางเก่า
เดินมาไกลพอสมควรกลับรู้สึกว่า
มันไม่เหมือนเดิมมันมีทางแยกไปมา
ไม่เหมือนตอนที่เขาเข้ามา
และรู้สึกว่ามันไกลไปเรื่อยๆเขารู้ทันทีว่า
ฤาษีเฒ่า้านำเขาเข้าไปหา
จึงนำทางเขาเข้าไปได้อย่างง่ายดาย
มันคงมีเจตจำนงที่จะเอาธาตุศักดิ์สิทธิ์
ที่เขามีอยู่เมื่อฤาษีตายแล้วทุกอย่าง
จึงเป็ไปตามธรรมชาติมันทำให้
เขื่อนเพชรจำทางออกไม่ได้
เขาหวนระลึกถึงคำของนางพญาครุฑี
จึงล้วงเอาเล็บครุฑออกมาจากปกเสื้อรำพึงเบาๆ
"ที่รักคุณช่างดีกับผมจริงๆ!!!"
((((((โปรดติดตามตอนต่อไป)))))
452
