เพลงของอีซวี่ชื่อว่า ‘สามวัน’ บอกเล่าถึงชายหนุ่มคนหนึ่งผู้หลงรักหญิงสาวคนหนึ่งอย่างลึกซึ้งมาั้แ่เด็กๆเต็มใจทำทุกอย่างได้เพื่อเธอ หญิงสาวรักการเต้นแต่วันหนึ่งเธอเสียขาทั้งสองข้างไปจนกลายเป็คนซึมเศร้า ชายหนุ่มไม่อาจแข็งใจดูเธอเป็แบบนี้ได้จึงขอพรจากพระเ้าให้ขาของหญิงสาวกลับมาเป็ปกติ พระเ้าตอบตกลง แต่้าชีวิตของเขาเป็ของแลกเปลี่ยนและให้เวลาเขากลับไปคิดพิจารณาสามวันว่าเขา้าตอบตกลงหรือไม่ใน่เวลาสามวันนี้ ชายหนุ่มไม่เคยลังเลในการตัดสินใจของตัวเองมาก่อนเขาเพียงเป็กังวลว่าหญิงสาวจะใจสลายกับการตายของตัวเองดังนั้นจึงคิดวิธีให้หญิงสาวเกลียดเขาภายในสามวัน และลืมเขาไปให้หมดสิ้น
เนื้อเื่ใช้วิธีการเล่าแบบระลึกความหลังและสลับกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในปัจจุบันเริ่มต้น MV เป็วันที่หนึ่ง วันนั้นเป็วันเกิดของหญิงสาวพอดี แต่ชายหนุ่มกลับบอกเลิกหญิงสาวหญิงสาวเสียใจมาก ในเวลานั้นพระรองผู้อ่อนโยนใส่ใจก็ปรากฏตัวขึ้น ปลอบประโลมใจหญิงสาวทำให้เธอผ่านวันนี้ไปได้อย่างมีความสุข
ในวันที่สองพระรองพานางเอกไปโรงพยาบาล ให้แพทย์ติดตามผลการรักษาขาสองข้างของเธออีกครั้งแพทย์บอกว่านางเอกยังมีความหวังที่จะฟื้นฟูขาทั้งข้างของเธอได้นางเอกไปหาพระเอกด้วยความดีใจเป็อย่างยิ่ง อยากจะบอกเขาถึงข่าวดีนี้แต่พระเอกกลับเฉยชาเป็อย่างมากและเดินไปกับผู้หญิงอีกคน นางเอกใจสลายแล้วพระรองตามหาเธอเจออีกครั้ง ปลอบประโลมและสารภาพรักกับเธอ นางเอกปฏิเสธ
แม้พระเอกทำไม่ดีกับนางเอกมากแค่ไหน แต่นางเอกยังคงสนใจเพียงแต่เขาเธอไม่เชื่อว่าเขาจะเปลี่ยนใจ เธอไปหาพระเอกอีกครั้ง พระเอกบอกกับเธอว่าเขาไม่ได้รักเธอตั้งนานแล้วเป็เพราะเธอพิการจึงไม่อาจซ้ำเติมาแเธอ ดังนั้นถึงได้ไม่เคยพูดเื่เลิกกันมาก่อนหน้านี้ตอนนี้ไม่มีหนทางทนรับได้แล้วจึง้าที่จะแยกทางกัน หลังเขาพูดจบก็จากไปทิ้งนางเอกไว้คนเดียวที่สวนสาธารณะ ตอนนั้นฟ้ามืดแล้ว นางเอกดันวีลแชร์ไปข้างหน้าไม่ทันระวังตกลงไปในคูข้างทางแล้วสลบไป
นางเอกตื่นขึ้นในโรงพยาบาลได้พบกับพระรอง แต่ไม่พบพระเอก เธอไม่สามารถลืมแผ่นหลังที่เดินจากไปอย่างเด็ดเดี่ยวของเขาได้ในที่สุดก็หมดใจ
วันที่สามนางเอกสัญญากับพระรองว่าจะไปรักษาขาที่อเมริกาด้วยสองคนจับมือกันบนเครื่องบิน นางเอกแสดงท่าทีตอบรับคำสารภาพรักของพระรอง ส่วนพระเอกมองส่งเธอจากไปอยู่ในอาคารผู้โดยสารของสนามบิน
ตอนท้ายของ MV เผยเื่ราวออกมา ที่จริงพระเอกเป็คนจัดฉากทุกสิ่งทุกอย่างขึ้นมาเขารู้ว่าพระรองชอบนางเอก จึงได้ขอร้องพระรองให้เขาดูแลนางเอก ตอนนางเอกเดตกับพระรองในวันเกิดพระเอกแอบตามพวกเขาอยู่ข้างหลังตลอด ดอกไม้ไฟสว่างไสว ฉากอันงดงาม ดอกไม้สดแสนสวยเป็สิ่งที่พระเอกได้เตรียมไว้ทั้งหมด วันที่นางเอกบอกกับพระเอกว่าขาของเธอมีหวังที่จะฟื้นฟูขึ้นมาได้ที่จริงแล้วพระเอกดีใจเป็อย่างมาก หลังจากที่เขาปฏิเสธนางเอกอย่างเ็าแท้จริงแล้วดีใจจนต้องร้องไห้ครั้งนั้นที่นางเอกตกลงไปในคูข้างทางภายในสวนสาธารณะเป็พระเอกที่อุ้มเธอมาส่งโรงพยาบาล อยู่เป็เพื่อนเธอเงียบๆ ทั้งคืนในอาคารผู้โดยสารที่คนแออัดพลุกพล่าน เขามองส่งเธอจากไปอย่างสงบ เงาร่างของเขายิ่งจางลงทุกทีจนกระทั่งโปร่งแสง...
วงจรการถ่ายทำ MV เทียบกันแล้วใช้เวลาสั้นกว่าภาพยนตร์และละคร บทพูดค่อนข้างน้อยถึงขนาดไม่มีบทพูดก็ยังได้ เพราะเน้นไปที่รูปแบบและฉากประกอบมากกว่า
อีซวี่เดินบนเส้นทางสะอาดสดชื่น เมื่อก่อนแสดงละครไอดอลเป็หลัก ตอนนี้อยากจะพัฒนาให้รอบด้านอยากจะออกอัลบั้ม แม้เขาเต้นไม่เก่ง และไม่เคยได้รับการฝึกฝนด้านดนตรีโดยเฉพาะอย่างลึกซึ้งไม่มีทางควบคุมเพลงที่ยากๆ ได้ ดังนั้นบริษัทจึงอาศัยฝีมือด้านเนื้อเพลงและเนื้อหาMV มาชดเชยด้านการร้องของอีซวี่ที่มีไม่มากพอ
ผู้ประพันธ์เพลง ‘ลืมเลือน’ คือนักประพันธ์หยวนซิน เทพเ้าเพลงชื่อดังในอดีตแต่เพียงผู้เดียว นักแต่งทำนองเพลงและผู้กำกับที่เชิญมาเป็พิเศษคือทีมงานของฟูจิอิที่มีชื่อเสียงในด้านนี้เพลงนี้จะต้องขึ้นตารางอันดับหนึ่งเป็แน่
ไม่ว่าจากทรัพยากรหรือความนิยม ถ้าหลิงหานเข้าร่วมถ่ายทำ MV นี้น่าจะมีชื่อเสียงโด่งดังไปพร้อมๆ กับอีซวี่
ในการถ่ายทำ MV ครั้งนี้เขาแสดงเป็พระรอง
ในเนื้อเื่พระเอกตอนก่อนและหลังมีความแตกต่างกันเป็อย่างมาก ภาพของความรู้สึกลึกซึ้งซึมลึกเข้าไปในหัวใจของผู้คนทั้งคาแรคเตอร์และบทสนทนาล้วนเป็ระดับที่สูงมาก ไม่ว่าใครมาแสดงก็คงเป็ที่จดจำ บทการแสดงแบบนี้เจาะจงเพื่ออีซวี่ชัดๆช่องทางการแสดงของพระรองหลิงหานก็ค่อนข้างน้อยแล้วั้แ่ต้นจนจบเขามีเพียงความรู้สึกลึกซึ้ง ภาพตัวละครธรรมดาทั่วไปมากๆ
ทว่า หลิงหานเชื่อมั่นในตัวเองว่าสามารถแสดงออกมาได้ยอดเยี่ยม
สำหรับเนื้อหาของเื่ สไตล์ลิสต์กำหนดแบบเสื้อผ้าให้พวกเขาอยู่หลายชุดให้ทั้งสามคนแยกกันไปเปลี่ยนชุดเพื่อดูความเหมาะสม จากความกราดเกรี้ยวก่อนหน้านี้ของฟูจิอิทำให้ทั้งสามคนไม่กล้าวางมาดอีกต่อไปจึงไปเปลี่ยนเสื้อตามที่สั่ง
วันนี้พวกเขาต้องถ่ายฉากแรก นางเอกลากพระเอกไปดูนกพิราบที่ลานกว้างอย่างมีความสุขพระเอกได้บอกเลิกเธอในตอนที่เธอมีความสุขที่สุด หลังจากเลิกกัน พระรองออกมาปลอบใจนางเอกฟูจิอิผู้เคร่งขรึมมีความมุ่งมั่นคาดหวังต่อ MV สูงมาก บท สตอรี่บอร์ด บทพูดง่ายๆ เขียนไว้อย่างละเอียดทั้งหมดเรียกได้ว่าถ่ายทำเป็หนังสั้นกันเลยทีเดียว แน่นอนว่าต้องมีการตัดต่อทิ้งไปอีกเยอะในภายหลัง
ลานเล็กๆ ข้างสตูดิโอตงหนานเลี้ยงนกพิราบขาวไว้จำนวนไม่เยอะ เพื่อการถ่ายทำ MV นี้ GMG ซื้อนกพิราบมาไว้เป็จำนวนมากหลังผ่านการคัดสรรจากฟูจิอิแล้วก็เหลือจำนวนนกพิราบขาวแสนสวยไว้เพียงพอ
เมื่อทั้งสามคนเปลี่ยนเสื้อผ้า ทำผมแต่งหน้ากันเรียบร้อยก็มาถึงลานเล็กๆกลางแจ้ง ภายใต้แสงสว่างเรืองรองของพระอาทิตย์นกพิราบขาวสวยงามนับไม่ถ้วนส่งเสียงร้องกุ๊กๆ บินไปบินมาเหนือลานกว้าง บรรยากาศเงียบสงบ
โอวอิ่งที่รับบทนางเอกสวมกระโปรงยาวสีขาวนั่งบนวีลแชร์อีซวี่ที่รับบทพระเอกเข็นเธอเข้าใกล้ใจกลางฝูงนกพิราบอย่างช้าๆ
“ที่นี่สวยมากเลย” โอวอิ่งยื่นมือออกไปอย่างมีความสุข พิราบขาวอวบอ้วนตัวหนึ่งบินมากลางฝ่ามือของเธออย่างไม่คาดคิดเอียงหัวร้องกุ๊กๆ กำลังพิจารณาโอวอิ่ง คล้ายถามว่าเธอเป็ใคร
โอวอิ่งยิ้ม
อีซวี่ยืนพูดอยู่ข้างหลังเธอ “มีความสุขไหม”
“มีความสุขค่ะ!” โอวอิ่งตอบเสียงใสชัดเจน พอที่จะแสดงออกถึงอารมณ์ตื่นเต้นยินดีของเธอเธอหันมาเงยหน้ามองอีซวี่ “ไม่กี่วันมานี้ฉันขออะไรไปนายก็พยายามทำทุกวิถีทางให้ฉันพอใจฉันมีความสุขมากๆ เลย!”
“ความปรารถนาของเธอฉันจะช่วยเธอทำให้มันเป็จริงได้แน่นอน” อีซวี่ตอบ
“คัท!” เสียงแข็งคำรามพลันขัดจังหวะการแสดงของทั้งสองสองคนมองตามต้นเสียง เห็นฟูจิอิ โทรุกำลังโบกสมุดบันทึกในมือเดินเข้ามา
“ไม่ใช่ สีหน้าไม่ใช่!” ฟูจิอิ โทรุหน้านิ่วคิ้วขมวดพูดกับอีซวี่“เอาใหม่!”
อีซวี่งุนงง ตัวเขาเองคิดว่าการแสดงขิงเขาเมื่อครู่นั้นดีมากๆ นึกไม่ถึงเลยว่าจะไม่ผ่านเกณฑ์แต่ฟูจิอิเตือนมาแล้ว เขาก็ต้องแสดงใหม่
“ไม่ใช่ เกิดอะไรขึ้น” ฟูจิอิขมวดคิ้วแน่นขึ้นไปอีก โบกเล่มบทในมือไปมา “นายต้องเข้าใจอารมณ์ของพระเอกให้อารมณ์ทั้งหมดของตัวเองอินไปกับมัน อย่างนี้สีหน้าถึงจะละเอียดแม่นยำ”
อีซวี่รู้สึกไม่พอใจอยู่บ้างเขารู้สึกว่าเมื่อครู่ตัวเองแสดงได้ดีมากแล้วจริงๆฟูจิอิตั้งใจทำแบบนี้กับเขาเพราะเื่เมื่อเช้าหรือเปล่า
แต่ทว่าเขาก็ไม่ได้แสดงออกมา ยังคงเล่นคู่กับโอวอิ่งอย่างตรงไปตรงมาแต่ยิ่งแสดงต่อไปยิ่งทำให้ฟูจิอิไม่พอใจ ใบหน้าอีซวี่มีแต่ความอึดอัดใจ เดิมทีใจเขาเต็มไปด้วยความเกลียดชังฟูจิอิเพราะเื่ที่ถูกประณามเมื่อเช้าเวลานี้ความไม่พอใจในใจยิ่งเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ทำให้เขาใกล้ะเิอารมณ์อย่างอดไม่ไหวแล้วเขาเป็ดาราที่ได้รับการสนับสนุนอย่างที่สุดของ GMG ตอนนี้ ทำไมต้องมาประสบความผิดอย่างนี้ด้วย
“คุณฟูจิอิ ผมว่าผมแสดงดีแล้วนะคุณไม่พอใจอะไรกันแน่”
ฟูจิอินิ่งตกตะลึง คงไม่คิดว่าจู่ๆ จะมีคนตั้งคำถามกับตัวเอง “นายว่าได้แล้วหรือนั่นนายคิดว่าตัวเองเก่งมากแล้วหรือ ผู้กำกับคนอื่นอาจจะปล่อยผ่านนายไป แต่ฉันไม่นายไม่ได้ถ่ายทอดอารมณ์ที่ฉันอยากจะถ่ายทอดออกมาเลยสักนิด”
อีซวี่พูด “ทั้งเื่ผมท่องจำได้ขึ้นใจหมดแล้วผมเข้าใจว่าต้องแสดงอะไร คือความรักของพระเอกที่มีต่อนางเอกหรือว่าผมแสดงความรู้สึกลึกซึ้งที่ซ่อนเร้นไว้ไม่พอ”
“ความรู้สึกซ่อนเร้นของนายแค่ลอยๆ อยู่ภายนอกเท่านั้นเอง” ฟูจิอินวดหว่างของเขาคิ้วช้าๆ “นายเข้าใจบทพูดเมื่อกี๊ไหม”
อีซวี่สงสัย “บทเมื่อกี๊มีปัญหาอะไรหรือ”
ฟูจิอิมองเขาแล้วถามโอวอิ่ง “เธอล่ะ เธอเข้าใจไหม”
โอวอิ่งไม่ตอบคำถาม
ฟูจิอิขมวดคิ้วแน่นขึ้น “เป็นักแสดง ไม่นึกเลยว่าจะไม่เข้าใจบทอย่างลึกซึ้งนี่แทบเป็เื่เลวร้ายที่สุด ในพวกคุณไม่มีนักแสดงเก่งๆ หรอกหรือ”
อีซวี่พูด “ก่อนหน้านี้ผมเคยแสดงละครเื่หนึ่งพวกคนดูก็ชอบกันมากนะ”
ฟูจิอิมองเหยียดเขาแล้วก็ไม่พูดอะไรพลันหันไปเห็นหลิงหานนั่งอ่านบทอยู่นอกฉากจึงกวักมือเรียก “นายมานี่”
หลิงหานถูกทีมงานเรียกเตือน ถึงได้เงยหน้าขึ้นมา วางบทลง แล้วเดินไปโดยไม่รู้ว่ามีเื่อะไร “คุณฟูจิอิหรือครับ”
ตอนนี้น่าจะยังไม่ถึงเวลาที่เขาต้องเข้าฉากเลย เรียกเขาไปทำไม
“นายพูดสิ ประโยคนี้หมายความว่าอะไร” ฟูจิอิชี้ไปที่บทพูดที่อีซวี่เพิ่งจะอ่านไปเมื่อครู่แล้วถามเขา
หลิงหานเข้าใจอยู่ในใจแล้วตอนที่เห็นประโยค ‘ความปรารถนาของเธอฉันจะช่วยเธอทำให้มันเป็จริงได้แน่นอน’ นั้น พูดตามตรงทั้งอีซวี่กับโอวอิ่งเป็ไอดอล ไม่ใช่นักแสดงเลยทั้งคู่พวกเขาไม่มีทางเข้าใจบทได้อย่างลึกซึ้งเหมือนกับนักแสดงจริงๆ อย่างแน่นอน เมื่อครู่เขาดูอีซวี่โดนสั่งคัทอยู่ด้านข้างตลอดที่แท้ก็ติดตรงนี้นี่เอง หลายครั้งที่ MV ไม่้าบทพูดแต่ถ้าพูดออกมาต้องแน่ใจว่ามีความชัดเจนเสมือนจริง ฟูจิอิเน้นในเื่นี้ เขาเข้มงวดมากเสียดายที่โดยพื้นฐานอีซวี่นั้นไม่มีทางเข้าใจ
เวลานี้อีซวี่กับโอวอิ่งต่างมองตรงมาที่เขาอยากฟังว่าเขาจะพูดอะไรต่อไป
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่https://www.readawrite.com/a/5e985a8f9bfc68dbf98421554d797302