นับถอยหลังสู่การประหารราชาปีศาจ (Yaoi) [แปลจบแล้ว]

        โม่จ้านยืนอยู่ริมหน้าผา ภายในมือกำคัมภีร์ระเบิดไม่กี่เล่ม

       ลาถีเท่อให้ตนยืนอยู่บนยอดเขา เมื่อได้ยินเสียงตะโกนจึงค่อยคลี่คัมภีร์โยนไปยังกองหินตรงหน้า เห็นทีลาถีเท่อคงเตรียมจะล่ออินทรีสายฟ้าเข้าไปในถ้ำ จากนั้นใช้ก้อนหินปิดปากถ้ำเพื่อป้องกันมิให้มันหนีไป แต่ทว่าด้วยพละกำลังของอินทรีสายฟ้า การพุ่งชนก้อนหินให้เปิดออกคงจะมิเป็นปัญหา ลาถีเท่อไม่มีทางนึกมิถึงเรื่องนี้กระมัง

       ด้วยระยะห่างค่อนข้างมาก โม่จ้านทำได้เพียงเพ่งมองจึงเห็นว่าลาถีเท่อลากสัตว์ป่าโชกเลือดมาตัวหนึ่ง ทำให้รอยเลือดหยดเป็นทางไปถึงในถ้ำ หลังเก๋อจือกับลาถีเท่อพูดคุยกันครู่หนึ่งจึงเดินเข้าไปภายในถ้ำด้วยกัน

       โม่จ้านเงยหน้ามองดวงอาทิตย์ ถึงเวลาอินทรีสายฟ้าออกจากรังเพื่อล่าเหยื่อแล้ว

       ไม่นานนัก เงาของอินทรีสายฟ้าตัวหนึ่งพลันปรากฏขึ้นในป่า บินไล่ตามรอยเลือดมายังหน้าถ้ำ

       อินทรีสายฟ้าลังเลอยู่หน้าถ้ำครู่หนึ่ง ทั้งยังบินสังเกตการณ์รอบหน้าผาอีกหลายรอบ ท้ายที่สุดยังคงทนกลิ่นเย้ายวนของเลือดสัตว์มิไหวและเอาหัวมุดเข้าไป โม่จ้านตั้งท่าเตรียมรอไว้เรียบร้อย กลั้นหายใจรวมสมาธิรอสัญญาณเสียงจากเก๋อจือ

       ทว่าความเงียบด้านในถ้ำกินเวลานานจนทำให้โม่จ้านคิดว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้นด้านใน ใจเริ่มรู้สึกลังเล ทันใดนั้นหนึ่งเสียงผิวปากพลันดังมาจากก้นหน้าผา โม่จ้านปลดเชือกทันทีก่อนโยนม้วนคัมภีร์ไปทางกองหินจะล้มแหล่มิล้มแหล่

       คัมภีร์เพียงม้วนเดียวไม่มีพละกำลังมากมายถึงเพียงนั้น เพียงแต่เมื่อคัมภีร์ไม่กี่ม้วนรวมกันกลับเพียงพอจะเห็นผลลัพธ์เสียแล้ว หลังเสียงระเบิดดังสนั่น กองหินเสมือนเขาลูกเล็กคล้ายกับถูกคนผลักเข้าไป ก้อนหินขนาดน้อยใหญ่กลิ้งลงไปตามเนินลาดชัน เสียงดังสนั่นดังขึ้นและตามมาด้วยพื้นดินสั่นไหว ในขณะเดียวกัน ยังมีก้อนหินบนยอดเขาจำนวนหนึ่งที่กลิ้งย้อนกลับมาทางโม่จ้านเพราะเสียหลักค้ำยัน

       โม่จ้านเบี่ยงกายหลบหินที่กลิ้งมาทางตนไม่กี่ก้อน ทว่ากลับถูกฝุ่นละอองลอยคว้างบดบังทัศนวิสัยโดยมิทันระวัง หากมิใช่เพราะเงาของก้อนหินภายใต้แสงอาทิตย์สามารถใช้เป็นเครื่องเตือนภัยล่วงหน้า คาดว่าหากเกิดโชคมิดีขึ้นมาตนคงถูกหินทับจนเป็นอัมพาตครึ่งซีก

       เมื่อนึกถึงประโยค “เพียงโยนม้วนคัมภีร์เป็นพอ” ในก่อนหน้านี้ของลาถีเท่อ โม่จ้านที่ตีลังกากลับไปกลับมาจนเหนื่อยหอบรู้สึกโมโหเสียจนเข็ดฟัน

       ‘ดินถล่มที่มนุษย์สร้างขึ้น’ ขนาดใหญ่ทำลายสรรพสิ่งเป็นเวลากว่าสองนาทีเต็มก่อนจะยอมปิดฉากลง โม่จ้านเดินขึ้นไปบนยอดเขาพร้อมกับมองลงไปด้านล่าง ฝุ่นละอองลอยฟุ้งตลอดทางเนินลาดยังคงมิสงบ ทำได้เพียงฝืนเพ่งมองจนพบว่าก้อนหินโดยส่วนมากลงไปกองอยู่หน้าปากถ้ำแล้ว

       ...คงจะนับได้ว่าสำเร็จแล้วกระมัง?

       โม่จ้านปัดเศษดินบนตัว จากนั้นสาวเท้าวิ่งลงไปยังด้านล่างเขา

       ยามนี้ภายในถ้ำยุ่งเหยิงระเกะระกะไปหมด

       อินทรีสายฟ้าบินอยู่กลางอากาศพลางจ้องมองคนทั้งสองเพื่อคุมเชิง หินก้อนเล็กก้อนใหญ่ล้วนแต่บังหน้าปากถ้ำเอาไว้ กระนั้นแสงที่โผล่จากช่องว่างกลับมิใช่แสงอาทิตย์ ทว่าเป็นเปลวเพลิง

       ทันทีที่หินกลิ้งลงมา ลาถีเท่อมั่นใจว่าอินทรีสายฟ้ามิกล้าบินฝ่าออกไป ดังนั้นคนทั้งสองจึงโยนคัมภีร์เพลิงออกไปด้านนอก รอกระทั่งฝุ่นควันสงบลง เปลวเพลิงที่ลุกโชนพลันปิดซอกหินเอาไว้ทั้งหมด นอกจากนั้นเพราะอินทรีสายฟ้ากลัวไฟและอุณหภูมิสูง ไม่มีทางพาร่างกายของตนเข้าไปเสี่ยงพุ่งชนปากถ้ำ

       ขณะมองผิวหนังมีประกายสายฟ้าซ่อนเร้น เก๋อจือรู้สึกหวั่นใจอยู่บ้าง แม้เมื่อก่อนตนจะเคยพบเห็นสัตว์ปีศาจในโรงเรียนมามิน้อย ทว่านี่นับเป็นการเผชิญหน้ากับสัตว์ปีศาจป่าตัวโตเต็มวัยครั้งแรก

       เก๋อจือตั้งสมาธิ ยกคทาสั้นชี้ไปทางอินทรีสายฟ้าที่อยู่บินกลางอากาศพลางเริ่มร่ายคาถา

       ตามด้วยเวทธาตุไฟที่รวมตัวกัน ศรไฟทั้งสามดอกเพิ่มความเร็วท่ามกลางอากาศ พุ่งตรงไปยังหัวของอินทรีสายฟ้า อินทรีสายฟ้าหมุนตัวเป็นวงกลมสองตลบหลบเลี่ยงศรไฟอย่างชาญฉลาด สายฟ้าเส้นหนาไม่กี่สายตรงไปทางเก๋อจือ เก๋อจือกวัดแกว่งไม้คทา โล่ที่เกิดจากการรวมตัวของธาตุไฟปรากฏขึ้นเหนือศีรษะ ป้องกันการโจมตีของอีกฝ่ายเอาไว้ ทั้งสองฝ่ายเจ้ารุกข้ารับ กระบวนท่าที่ใช้ล้วนแต่เป็นเวทมนตร์ขนาดเล็กที่ว่องไว เมื่อเทียบกับการประลองเวท กลับคล้ายการหยั่งเชิงก่อนจะออกกระบวนท่า

       อย่างไรก็ตาม เพียงผ่านไปไม่ถึงสิบนาที การต่อสู้พลันเริ่มเข้าขั้นดุเดือด ศรและโล่ที่เกิดจากการรวมตัวของธาตุไฟบินลอยอยู่กลางอากาศ เมื่อปะทะเข้ากับธาตุสายฟ้าพลันสะท้อนแสงสว่างแยงตาไปทั่วทั้งถ้ำ อินทรีสายฟ้าที่ประกายสายฟ้าโอบล้อมรอบตัวบินดิ่งหมายจะโจมตีเก๋อจือหลายต่อหลายครั้ง ทว่ากลับถูกเก๋อจือใช้โล่กำบังและม่านไฟสะท้อนกลับไป

       อินทรีสายฟ้ารับรู้ได้ว่ามนุษย์ตรงหน้ายากรับมือยิ่งนัก หลังหนึ่งเสียงเล็กแหลมลากยาว ขนทั้งตัวพลันสยายออก เก๋อจือสัมผัสได้ถึงความผิดปกติของธาตุสายฟ้า พลันโยนลูกไฟขนาดใหญ่ออกไป คิดอยากจะขัดจังหวะพลังเวทของอีกฝ่าย

       เพียงแต่กลับนึกมิถึงแม้แต่น้อยว่าอินทรีสายฟ้าจะหุบเส้นขนภายในเสี้ยววินาทีก่อนพุ่งตรงมายังข้างกายเก๋อจือด้วยความเร็วมิต่างจากดาวตก ตามด้วยจิกไปทางใบหน้าของเก๋อจือคราหนึ่ง เก๋อจือถูกโจมตีจนมิอาจตั้งรับได้ทัน ร่างกายซวนเซก่อนจะถูกแรงลมจากปีกอินทรีสายฟ้าพัดพาให้ล้มลงกับพื้น ตามด้วยหลุดหนึ่งเสียงร้องในลำคอด้วยความเจ็บ จะงอยปากแหลมคมกรีดผ่านลาดไหล่ของเด็กหนุ่มผมแดง ทิ้งหนึ่งรอยแผลที่ทั้งยาวและลึกเอาไว้

       จอมเวทหนุ่มที่ได้รับบาดเจ็บยกมือกุมปากแผล ใช้คทาสั้นค้ำยันพื้นเพื่อหยัดยืนขึ้น

       อินทรีสายฟ้าบินวนครึ่งวงกลมตามด้วยพัดสายฟ้าสองสายออกมา เก๋อจือที่จนตรอกอย่างยิ่งรีบกลิ้งหลบได้อย่างหวุดหวิด โต้กลับโดยการโยนใบมีดวายุไปทางอินทรีสายฟ้า อินทรีสายฟ้าเบี่ยงหลบอีกครั้ง กระพือปีกร่อนลงผืนดิน ในที่สุดพลันรับรู้ได้ว่าพลังเวทที่ตนภาคภูมิใจมิได้เหนือกว่าสัตว์ประหลาดหัวแดงตรงหน้า จึงหุบขนแล้วพุ่งเข้าใส่เก๋อจืออีกครา คิดอยากจะใช้ประโยชน์จากความเร็วที่เหนือกว่าจัดการให้จบสิ้นในคราวเดียว

       เฮ้อ ผลคือการต่อสู้ซึ่งหน้ามิอาจเอาชนะได้จริงๆ...

       เก๋อจือถอนหายใจ รีบก้าวถอยหลังพลางคลำทางไปยังมุมผนังถ้ำอย่างรวดเร็ว ปากร่ายคาถา หรี่ดวงตามองอินทรีสายฟ้าที่จู่โจมเข้าหาตน

       สาม สอง หนึ่ง ออกแรง!

       เก๋อจือกัดฟัน ดึงปลายเถาวัลย์ที่วางไว้ข้างผนัง พื้นหญ้าและเครือเถาวัลย์ทั้งเส้นพลันเด้งขึ้นใต้ฝ่าเท้า ขัดขวางการจู่โจมเบื้องหน้าอินทรีสายฟ้า อินทรีสายฟ้าที่พุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูงมิได้เตรียมป้องกันแม้แต่น้อยจึงถูกฟาดเข้าที่ท้องอย่างแรง มันถึงกับเจ็บจนต้องขดกาย

       ครั้นคำสุดท้ายของคาถาถูกร่ายออกมา ภายใต้การชักนำของคทา วงเวทย์สีแดงเพลิงพลันเริ่มเด่นชัดขึ้นยิ่งกว่าเก่า มือทั้งสองข้างของเก๋อจือกำคทาไว้มั่น มิคาดว่าจะกระโจนเข้าไปหาอินทรีสายฟ้าที่ร่วงหล่นลงไปด้านล่าง

       “นกโง่ เพลิดเพลินกับพันธะอัคนีที่ผ่านการปรับเปลี่ยนครั้งแรกของคุณชายน้อยเช่นข้าดูเถิด!”

       พันธะอัคนีคือการใช้ธาตุไฟที่ไหลเวียนอย่างรวดเร็วกักขังศัตรูไว้ด้านใน หากขัดขืนจะถูกไฟแผดเผาจนได้รับบาดเจ็บ เพียงแต่ทันทีที่พลาด อีกฝ่ายก็จะดิ้นรนจนหลุดออกมาได้โดยง่าย กระนั้นคล้ายเก๋อจือจงใจเบี่ยงศูนย์กลางวงเวทย์ออกจากตัวอินทรีสายฟ้า เพ่งเล็งไปยังศีรษะของมันอย่างแม่นยำ

       ธาตุไฟที่ไหลเวียนไม่หยุดนิ่งล้อมรอบร่างกายครึ่งบนของอินทรีสายฟ้า ร่างกายครึ่งล่างกลับมิได้ถูกห่อหุ้มด้วยความร้อนระอุ อินทรีสายฟ้าที่ร่อนลงสู่พื้นรู้สึกคล้ายตนยังมีหวังในการหนีรอดจึงเริ่มดิ้นรนขัดขืน

       เก๋อจือคุกเข่าลงบนพื้น ใช้มือที่ถือไม้คทาค้ำลงบนพื้นอีกด้าน จากนั้นใช้อีกมือหนึ่งคว้าขนบริเวณหางของอินทรีสายฟ้าหนึ่งกำมืออย่างรวดเร็ว คล้ายกับแทบจะในขณะเดียวกัน อินทรีสายฟ้าได้ดิ้นหลุดจากพันธนาการ ดวงตาสีแดงจดจ้องศัตรูที่อยู่ตรงหน้าด้วยความโมโห

       “ปัง! ปัง!! ปัง!!!”

       ท่ามกลางสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวาน โม่จ้านโยนคัมภีร์ระเบิดอีกสองม้วนอยู่นอกถ้ำ ภายในถ้ำสั่นสะเทือนฉับพลัน หินบริเวณปากถ้ำถูกระเบิดเป็นเสี่ยงๆ แสงอาทิตย์นอกถ้ำสาดส่องเข้ามาด้านใน สามารถเห็นกระทั่งใบหน้าของอินทรีสายฟ้าอย่างแจ่มแจ้งชัดเจน

       เก๋อจือลอบยินดี อินทรีสายฟ้าที่ตื่นตระหนกมองไปทางแสงตะวัน มันจะต้องบินตรงออกไปนอกถ้ำอย่างแน่นอน

       ทว่าทันใดนั้นกลับเกิดเหตุมิคาดฝัน

       อินทรีสายฟ้าดวงตาแดงก่ำมิได้หนีไป ทว่าหันกลับมากระโจนใส่เก๋อจือที่อยู่ด้านหลัง กรงเล็บแหลมคมตวัดไปทางดวงตาหนึ่งคู่ของเก๋อจือ สมองของเก๋อจือขาวโพลน กระทั่งปฏิกิริยาตอบสนองเช่นการกำบังก็ยังไม่มี ได้แต่มองกรงเล็บแหลมคมพุ่งตรงมายังนัยน์ตาของตน

       ภายใต้สถานการณ์คับขัน ลาถีเท่อส่งเสียงร้องคำรามพลางกระโจนออกมาจากมุมมืด จัดการต่อยอินทรีสายฟ้าด้วยหนึ่งหมัดอย่างเต็มแรง อินทรีสายฟ้าถูกหนึ่งหมัดจู่โจมอย่างกะทันหันจนสมองมึนเบลอ ร่วงลงพื้นก่อนกระตุกไม่กี่ครั้ง ท้ายที่สุดบินออกไปนอกถ้ำอย่างโซซัดโซเซ

       เก๋อจือที่เพิ่งรอดชีวิตจากภัยพิบัติมือเท้าทั้งสี่เย็นเฉียบ มองไปทางลาถีเท่อที่ตกใจมิน้อยเช่นกันทั้งน้ำตา สีหน้าอารมณ์ของลาถีเท่อฉายแววตื่นตระหนกอย่างยิ่ง มือทั้งสองข้างที่ข้อกระดูกชัดเจนคว้าคอเสื้อของจอมเวทพลางดึงเก๋อจือมาตรงหน้า ภายในแววตาเปี่ยมด้วยความโมโหและความเป็นห่วงที่มิอาจควบคุม

       “เจ้าทำอันใด? มิได้ตกลงกันแล้วหรือว่าหลังจากได้ขนนกก็ให้รีบไปหลบในส่วนลึกของถ้ำแล้วโยนม้วนคัมภีร์?!”

       ไอหยา ผ่านมานานถึงเพียงนี้เพิ่งจะเคยเห็นลาถีเท่อบันดาลโทสะครั้งแรก

       โม่จ้านเอนพิงปากถ้ำ ภายในดวงตาฉายแววซุบซิบ ท่าทางมิต่างกับชาวบ้านเข้ามามุงดู

       “ขอ ขอโทษ...ข้าได้ใจจนลืมตัวไป...เจ้า เจ้าอย่าโกรธเลยได้หรือไม่...”

       แท้จริงแล้วเก๋อจือก็เพิ่งเคยเห็นลาถีเท่อโมโหถึงเพียงนี้เป็นครั้งแรก เขาลุกลี้ลุกลนจนมิรู้ว่าจะเอามือไม้ไปวางไว้ที่ใด

       “เฮ้อ...ช่างเถิด ข้าจะช่วยพันแผลให้เจ้า”

       ลาถีเท่อทำท่าทางอึกอักก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่ จ้องมองบาดแผลที่ยังมีเลือดไหลออกมาบนบ่าของเก๋อจือด้วยความปวดใจอย่างยิ่ง

       “เอาเถอะ ข้าจะช่วยพูดให้จบแทนเขาเอง”

       โม่จ้านส่ายหน้าก่อนสาวเท้าเข้ามา ตามด้วยโยนกล่องปฐมพยาบาลให้ลาถีเท่อ

       “เก๋อจือ เมื่อความรู้ในการต่อสู้ของเจ้าไล่ตามพลังเวทได้ทัน นั่นจึงจะนับได้ว่าเจ้าเป็นจอมเวทระดับกลางอย่างแท้จริง มิเช่นนั้นเจ้าก็เป็นเพียงเครื่องแปลงพลังเวทเป็นอาวุธจำนวนมาก มิได้ต่างอันใดกับตะเกียงวิเศษหรือเตาวิเศษพวกนั้นสักนิด”

       “...ข้าไม่มีทางพูดแรงเช่นนั้น!”

       ลาถีเท่อตัดผ้าพันแผลพลางเงยหน้าขึ้นแย้งโม่จ้าน

       ...เช่นนั้นหมายความว่าใจความสำคัญถูกต้องเช่นนั้นรึ?

       เก๋อจือเบะปากอย่างมิค่อยพอใจนัก

       ถูกคนสองคนที่มิรู้วิชาเวทสั่งสอน อีกทั้งยังจี้ใจดำ ช่างเป็นความรู้สึกปลอดโปร่งโล่งสบายดีเสียจริง