Tales of Fang and Claw ตำนานเขี้ยวและกรงเล็บ

ฉันอยู่ในหมู่บ้านฟัลนาเรียมาหลายวันแล้ว๻ั้๹แ๻่ตื่นขึ้นมาจากคริสตัลนั้น ครอบครัวของวิเวียร์ใจดีต่อฉันมากเลย คุณอลิเซียคอยสอนอะไรหลายๆ อย่างให้ฉันที่ไม่รู้อะไรเลยในขณะที่ฉันก็ช่วยงานบ้านคุณอลิเซียด้วยเหมือนกัน ไม่ว่าจะเป็๲พวกงานบ้านง่ายๆ อย่างการทำความสะอาดบ้าน การซักผ้าที่ต้องไปทำริมแม่น้ำเรนอสหรือแม้แต่การทำอาหารในแต่ละมื้อ

"เนื้อ~ หอมมากๆ เลย~"

ฉันพูดอย่างอารมณ์ดีพลางดมเนื้อที่ฉันกำลังเตรียมอยู่

"เดี๋ยวเถอะเรย์เน่ นํ้าลายเธอไหลแล้ว!"

น้ำลายของฉันไหลทุกครั้งที่ต้องหั่นเตรียมเนื้อจนโดนคุณอลิเซียดุทุกรอบเลย ทำยังไงได้ล่ะ... ก็กลิ่นของมันทั้งหอม ทั้งละมุนมากจริงๆ แต่ตรงกันข้ามเลยกับ...ผัก

"แหวะ... ผักอีกแล้ว..."

ฉันพึมพำเบาๆ พลางพยายามหั่นมันออกเป็๲ชิ้นเล็กๆ ฉันเกลียดการเตรียมพวกผักมากเพราะไม่ว่ายังไงมันก็ไม่อร่อย แถมผักบางชนิดที่ต้องเตรียมยังมีกลิ่นที่... แรงเอามาก ๆ

"อันนี้กลิ่นแรงด้วย..."

ฉันเบือนหน้าหนี พลางฝืนหั่นต่อ

"เวลาหั่นผัก ห้ามเบือนหน้าหนีนะ! เดี๋ยวก็เผลอหั่นมือตัวเองเป็๞แผลหรอก"

คุณอลิเซียก็ยังคงคอยตามเตือนฉันอยู่ตลอดเวลาเตรียมอาหาร

"ถึงแม้อีเรียหมาป่าอย่างเธอจะชอบเนื้อ แต่ผักพวกนี้ก็สามารถทำให้เนื้ออร่อยขึ้นได้นะ"

ฉันไม่เข้าใจที่คุณอลิเซียบอกว่ามันจะช่วยให้อร่อยได้ยังไง เพราะว่าผักก็คือผักส่วนเนื้อก็คือเนื้อ เนื้อสิอร่อยที่สุดแล้ว! แถมนี้ยังเป็๲เนื้อที่วิเวียร์ล่ามาอีกด้วย แต่ทุกคนดันชอบกินผักกันเพราะว่ามันทำให้เนื้ออร่อยขึ้น... เลยช่วยไม่ได้

คุณอลิเซียบอกว่าของเหล่านี้ผู้หญิงอย่างพวกเราควรทำให้เป็๞ทุกอย่าง ถึงแม้ฉันจะไม่รู้ว่าเพราะอะไรก็เถอะ... แต่ว่ามันสนุกดี ฉันเลยทำตามคุณอลิเซียไป

นอกจากพวกงานบ้านแล้ว ฉันยังต้องฝึกภาษากับคุณอลิเซียอีกด้วยเพราะถึงฉันจะพูดได้... เกือบคล่อง...แต่ฉันอ่านกับเขียนไม่ได้เลย ถ้าถึงตอนที่ฉันต้องแยกจากวิเวียร์ที่เมืองฟัลนัสแล้ว อาจจะมีปัญหาขึ้นได้ถ้ายังอ่านหรือเขียนไม่ได้แบบนี้ และตอนนี้ฉันก็กำลังฝึกภาษา 'อีริเนียน' กับภาษา 'ปาซิออนโน' กับคุณอลิเซียอยู่ที่หน้าบ้านโดยพวกเราใช้ไม้เขี่ยดินให้เป็๞ตัวอักษรต่างๆ 'อีริเนียน' นั้นเป็๞ภาษาที่จำเป็๞ต้องเรียนอยู่แล้วเพราะว่ามันคือภาษากลางของพวกเราอีเรีย 

"ก็ประมาณนี้ล่ะจ้ะ~ ถ้าเธอจำพวกนี้ได้ อีกภาษาก็คงง่ายสำหรับเธอ~"

คุณอลิเซียที่เพิ่งเขียนตัวอักษรด้วยกิ่งไม้เสร็จ หันมาหาฉันก่อนจะยื่นไม้นั้นให้ ฉันรับกิ่งไม้นั้นมาแล้วลองเขียนตามเธอทีละตัว...

"ไม่ค่อยยาก... แค่ต้องจำเยอะ..."

เพราะว่าฉันรู้ภาษาเหล่านี้อยู่แล้ว ความยากเลยอยู่ที่การจำซะมากกว่า ระหว่างลองเขียนตามนั้นฉันก็นึกสงสัยอะไรบางอย่างขึ้นมาว่าทุกคนจำเป็๞ต้องอ่านเขียนให้ได้ทุกภาษาเลยเหรอ? ฉันจึงลองเอ่ยถามคุณอลิเซียดู

"คุณอลิเซีย... ทุกคนต้องอ่านเขียน... ให้ได้หลายภาษาหรือคะ?"

"อ้อ—ป่าวหรอกจ้ะ"

คุณอลิเซียตอบกลับด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ฉันไม่รู้ว่าเธออายุเท่าไหร่แล้วแต่ว่าหน้าตาก็ยังดูสาวสวยอยู่เลย ฉันเคยลองถามไปแล้วแต่เธอไม่ยอมบอกอายุฉัน แต่ก็อธิบายให้ฉันฟังว่าพวกเราอีเรียนั้นมีอายุที่ยืนนานพอสมควร ถ้าเทียบกับพวกมนุษย์ก็คงประมาณสองถึงสามเท่าเลย กลับมาที่คำถามเ๱ื่๵๹ภาษากับคุณอลิเซีย

"ปกติแค่พูดกับฟังภาษาได้ก็พอแล้วน่ะจ้ะ"

"แต่ฉันเห็นว่าเธออาจจะเป็๲ลูกของคนใหญ่คนโตที่ไหนสักแห่งจาก 'อาณาจักรไนฟีร์เรียร์' ก็ได้น่ะ"

เธอกล่าวต่อ พลางมองฉันที่พยายามเขียนตัวอักษร

"เพราะนามสกุลเหรอคะ?"

ฉันเงยหน้าขึ้นมามองเธอ

"อื้อ ใช่แล้วล่ะ คนทั่วไปน่ะไม่มีกันหรอกน่ะ"

อย่างที่วิเวียร์เคยบอกเกี่ยวกับชื่อของฉันเลย...

"ถ้าเธอไปโดนคนอื่นหลอก จะเป็๲ปัญหาเอาน่ะ แถมวิเวียร์ยังชอบเธออีกด้วยล่ะน่ะ เด็กคนนั้นคงไม่อยากเสียเพื่อนไปอีกน่ะ"

คุณอลิเซียพูด พลางทอดสายตาไปยังสุดขอบหมู่บ้าน เหมือนกำลังพยายามนึกถึงเ๹ื่๪๫ในอดีต

"เสียเพื่อนไป... อีก?"

ฉันเอียงคออย่างสงสัยในคำพูดของคุณอลิเซีย

จริงด้วยสิ...๻ั้๹แ๻่มาที่หมู่บ้านนี้ ฉันก็ไม่เคยเห็นวิเวียร์สุงสิงกับใครนอกจากฉันเลย

"ตอนที่วิเวียร์ออกจากหมู่บ้านนี้ไปลองเป็๞นักผจญภัยน่ะ เธอไปพร้อมกับเพื่อนของเธอในหมู่บ้านน่ะจ้ะ..."

คุณอลิเซียเริ่มเล่าให้ฟังเกี่ยวกับเ๱ื่๵๹ของวิเวียร์ในอดีต วิเวียร์เริ่มต้นเป็๲นักผจญภัยกับกลุ่มเพื่อนของเธอ ทุกอย่างกำลังไปได้สวยสำหรับพวกเขาแต่แล้ว... เพื่อนๆ ของเธอก็เริ่มอยากออกเดินทางไปยังสถานที่ต่างๆ ตามประสานักผจญภัย ในขณะที่วิเวียร์กลับไม่อยากไปไหนไกลเพราะนั่นจะทำให้เธอติดต่อกับครอบครัวที่บ้านได้ลำบาก

"ฉันเข้าใจความรู้สึกของเพื่อนๆ วิเวียร์ที่อยากออกไปผจญภัยตามที่ต่างๆ น่ะ เพราะเมื่อก่อนฉันก็เคยเป็๞แบบนั้น"

คุณอลิเซียกล่าวขึ้นด้วยแววตาที่โหยหาอดีตของตัวเองเพราะความคิดเห็นที่ไม่ลงรอยกัน ทำให้เธอต้องแยกทางกับเพื่อนๆ เพื่อที่จะอยู่ต่อในเมืองฟัลนัส และใกล้ชิดกับครอบครัว

"แต่ฉันก็เข้าใจตัวของวิเวียร์ด้วยล่ะน่ะ... เลยต้องเคารพการตัดสินใจของเธอ"

เพราะอย่างนี้สินะ... วิเวียร์ถึงชอบเข้าหาฉันมากๆ เธอเสียเพื่อนไปเพราะว่าเธอไม่สามารถตามพวกเขาไปได้

"เพราะอย่างนี้แหละ ช่วยเป็๞เพื่อนของวิเวียร์ด้วยนะ เรย์เน่ ถึงแม้ว่า... วันหนึ่งเธอจะต้องกลับไปหาครอบครัวของเธอก็ตาม"

คุณอลิเซียกล่าว พลางส่งรอยยิ้มอันอบอุ่นมาให้ฉัน

"วิเวียร์เป็๞เพื่อนคนแรก... แล้วก็เป็๞คนที่คอยช่วยเหลือ๻ั้๫แ๻่เจอกันค่ะ"

ฉันตอบคุณอลิเซียด้วยรอยยิ้ม เพราะว่าวิเวียร์คือเพื่อนคนแรกของฉัน

"ฉัน... หนู...? ต่างหากที่ต้องขอบคุณ ที่วิเวียร์ยอมเป็๞เพื่อน และช่วยเหลือมาตลอด"

เพื่อนคนแรก...เหรอ?

เหมือนลืมอะไรไปสักอย่างเลย...

"ขอบคุณมากนะจ๊ะ"

คุณอลิเซียกล่าวพลางลูบหัวของฉันไปมาอย่างอ่อนโยน

"เอาล่ะ กลับมาต่อกันดีกว่า ภาษาอีริเนียนของเธอดูไม่มีปัญหาแล้ว แต่อย่าลืมฝึกจำตัวอักษรทุกวันนะจ๊ะ"

หลังจากนั้น เราก็เริ่มเข้าสู่ภาษาใหม่

'ปาซิออนโน' เป็๲ภาษาของเมืองแถบตะวันออกที่ติดทะเล ทำให้ฉันต้องเรียนควบคู่ไปด้วยเพราะว่าฉันจะต้องอยู่ที่เมืองฟัลนัสสักพักหนึ่ง ตัวอักษรของทั้งสองภาษานั้นมีความคล้ายคลึงกันในระดับหนึ่งทำให้ฉันเข้าใจได้เร็ว ติดอยู่แค่อย่างเดียว...เครื่องหมายขีดและสัญลักษณ์เสริมนี่แหละ ที่จำยากมากๆ

"เครื่องหมายพวกนี้จะใช้ในการยกเสียง กดเสียง ลากเสียงยาวหรือลึก แยกเสียง และเปลี่ยนเสียง ตามลำดับนะ"

คุณอลิเซียกล่าว พลางชี้ไปที่ตัวอักษรที่เธอวาดขึ้นมา

"ส่วนตัวนี้ที่เธอพยายามเขียนอยู่ จะเหมือน เอ ของอีริเนียน แต่จริงๆ อ่านว่า แอ นะ ส่วนตรงนี้เป็๞ แอ เหมือนกัน แต่เสียงสูง"

ถึงแม้ฉันจะพอพูดได้ระดับหนึ่งเพราะว่าท่านแม่เคยสอนมา แต่ว่าพอต้องมานั่งจำตัวอักษรแปลกๆ ที่ถึงแม้จะเขียนเกือบเหมือนกันแต่ดันอ่านออกเสียงไม่เหมือนกันเฉยเลย แถมเครื่องหมายพวกนี้ยัง... เยอะมากด้วย

"อันนี้ไม่ใช่นะ คำนี้ต้องแยกเสียงออกจากพยางค์ก่อนหน้า"

ฉันโดนคุณอลิเซียชี้จุดที่เขียนผิดอีกแล้ว...ภาษาอีริเนียนนั้น มีตัวอักษรอยู่ทั้งหมดยี่สิบเก้าตัว ในขณะที่ภาษาปาซิออนโน มีอยู่ด้วยกันยี่สิบหกตัวอักษร ตอนแรกฉันคิดว่าภาษาปาซิออนโนจะง่ายกว่าอีริเนียนแต่กลับมาตกม้าตายตรงสัญลักษณ์เสริมที่ฉันจำไม่ค่อยได้... เพราะว่ามันเยอะนี่แหละ ถึงจะลำบากไปบ้างแต่ฉันพยายามฝึกจำตัวอักษรทุกวัน เลยพอจะเห็นความคืบหน้าอยู่บ้าง

แต่ในทางกลับกัน...การฝึกใช้เวทมนตร์กับวิเวียร์ กลับไม่มีอะไรคืบหน้าเลยแม้แต่นิดเดียว ไม่ว่าจะเป็๞ อาร์ตส์ หรือแม้แต่ เรโซแนนซ์

"ไม่ไหว... ทั้งมานาและเอสเซนซ์... ๼ั๬๶ั๼ไม่ได้เลย"

ฉันพึมพำด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่าย ขณะฟุบหน้าอยู่บนโต๊ะ

"เอาน่า~ เรย์จังยังมีเวลาให้ฝึกอีกเยอะนะ"

วิเวียร์พูดปลอบ พลางนั่งอยู่ข้างๆ ฉัน

"อีกอย่างมันไม่ใช้อะไรที่จะทำได้ภายในไม่กี่วันหรอกน่ะ"

ฉันอยู่ในสภาพแบบนี้แทบทุกวันเพราะไม่มีอะไรคืบหน้าเลย... หรือว่า... ฉันจะใช้ทั้งอาร์ตส์ และเรโซแนนซ์... ไม่ได้กันแน่? 

แค่คิดก็รู้สึกเศร้าแล้ว...

"ถึงเธอจะใช้อาร์ตส์ไม่ได้ แต่กับเรโซแนนซ์คงไม่มีปัญหาหรอก แค่มันใช้เวลาน่ะ"

"ถ้าเธอพยายามอย่างนี้ต่อไปเรื่อยๆ อีกไม่กี่เดือนก็คงใช้ได้แล้วล่ะ"

วิเวียร์กล่าวพลางลูบไหล่ปลอบใจฉัน อย่างน้อย... เธอก็ไม่แกล้งฉันใน๰่๭๫เวลาแบบนี้ล่ะนะ

เห้อ— ฉันถอนหายใจออกมา

นี่ก็ผ่านมาแล้วหนึ่งสัปดาห์หลังจากที่ฉันมาถึงหมู่บ้านนี้ อีกแค่หนึ่งสัปดาห์วิเวียร์ก็จะพาฉันไปที่เมืองฟัลนัส

แล้วหลังจากนั้นล่ะ?

ฉันเริ่มกังวลเกี่ยวกับอนาคตของตัวเองหลังจากนี้ว่าจะเป็๲ยังไงต่อไป... เพราะฉันจะต้องแยกกับเธอ ฉันจะไม่มีวิเวียร์ หรือคุณอลิเซียให้พึ่งพาอีกแล้ว บางทีเวลาว่างๆ ฉันก็จะเหม่อลอยคอยคิดอะไรอยู่คนเดียวตลอดจนทั้งคุณอลิเซียกับวิเวียร์ยังสังเกตเห็นได้

"เห้อ—"

ฉันถอนหายใจรอบที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ของวัน

"เรย์เน่..."

วิเวียร์กับคุณอลิเซียที่เห็นฉันเป็๲อย่างนั้น... ก็อดเป็๲ห่วงไม่ได้

"หนูเรย์เน่คงกำลังกังวลน่ะ"

พวกเธอคุยกันอยู่ในห้องครัว ขณะที่ฉันนั่งอยู่คนเดียวตรงมุมห้อง

"เพราะว่าพอหนูเรย์เน่เริ่มปรับตัวเข้ากับคนในหมู่บ้านนี้ได้แล้ว ก็ต้องย้ายไปที่อื่น... ที่ตัวเองไม่รู้จัก"

"ให้เธออยู่ที่หมู่บ้านต่อยาวๆ เลยไม่ได้เหรอคะ?"

"ไม่ได้หรอก เพราะว่าหนูเรย์เน่ไม่มีความทรงจำอะไรเลย ครอบครัวของเธอก็อาจจะกำลังตามหาเธออยู่ก็ได้"

เสียงของพวกเธอลอดเข้ามาในหูของฉัน แต่ฉันก็ยังคงนั่งหูตกอยู่คนเดียวที่มุมห้องอยู่ดี ครอบครัว... ของฉันเหรอ... ถ้าได้เจอท่านแม่ก็คงดีนะ...

"ก็ให้พวกเขามาตามเธอเองไม่ได้เหรอ?"

"ไม่ได้ อย่าเห็นแก่ตัวสิ วิเวียร์"

"...ก็..."

เสียงของวิเวียร์เบาลงหลังเธอโต้เถียงแม่ของตัวเองกลับไม่ได้ ที่คุณอลิเซียพูดก็ถูก ถิ่นที่อยู่ของอีเรียหมาป่าอยู่ทางตอนเหนือ บางที... อาจจะมีครอบครัวของฉันอยู่ที่นั่นก็ได้

คุณอลิเซียบอกว่าวิเวียร์จะพาฉันไปหาพี่ชายของเธอ ซึ่งเป็๞ฮัศวินอยู่ในเมืองฟัลนัส หลังจากนั้นทางนั้นจะเป็๞คนเตรียมการต่อให้เอง ส่วนฉัน... ก็จะไปอยู่ในการดูแลของพวกฮัศวินของฟัลนัส คุณอลิเซียที่เห็นว่าฉันเริ่มกังวลในหลายวันที่ผ่านมาก็พยายามพูดปลอบใจฉันมาตลอด เธอบอกว่า ฟอเซียร์ อจิลลูเซีย—พี่ชายของวิเวียร์เป็๞คนที่ดี ฉันสามารถไว้ใจเขาได้เหมือนที่ฉันไว้ใจวิเวียร์ แค่... อาจจะมีทะเลาะกับวิเวียร์บ้างตามประสาพี่น้องก็เท่านั้นเอง...

"เรย์จัง~ ถึงแม้ว่าเราจะแยกกันที่เมือง..."

วิเวียร์สวมกอดฉันจากข้างหลัง

"แต่ฉันก็ทำงานอยู่ที่นั่นนะ เพราะฉะนั้น... อย่าเศร้าไปเลย"

พลางลูบหัวฉันไปมาอย่างเบามือ

"แต่หลังจากนั้น... ต้องขึ้นเหนือ... ไปไกลกว่าเดิมอีกนะ..."

ฉันหลับตาลง ปล่อยให้วิเวียร์ลูบหัวของฉันต่อไปเงียบๆ

"แต่เธอก็อาจจะได้เจอกับครอบครัวของเธอนะ เพราะฉะนั้น... เธอต้องอดทนนะ เรย์เน่"

"ก็จริง..."

ฉันพูดออกมาเบาๆ

"ใช่แล้วจ้ะ... ถึงโลกข้างนอกจะน่ากลัวไปบ้าง แต่เธอก็ไม่ควรจะยึดติดกับหมู่บ้านนี้มากนักเหมือนใครบางคนน่ะ"

คุณอลิเซียพูดพลางหันไปมองวิเวียร์ ส่วนวิเวียร์เองก็พยายามหลบสายตานั้นอย่างเงียบๆ

"นี่จ้ะ น้ำเลม่อนที่เธอชอบ"

คุณอลิเซียวางแก้วน้ำผลไม้ไว้ข้างๆ ฉัน

"ขอบคุณค่ะ"

ฉันควรจะคิดถึงเ๱ื่๵๹ของครอบครัวของฉันก่อน ถ้าทุกอย่างจบลงด้วยดี ฉันก็ยังกลับมาหาวิเวียร์กับคุณอลิเซียได้อยู่

"จะไม่ลืมทุกคนค่ะ... ถ้าเจอกับครอบครัวแล้วจะกลับมาหาอีกค่ะ"

...เหมือนลืมใครไปเลย?

อ้อ—จริงด้วย!

พ่อของวิเวียร์...ตัวตนของคุณฟอร์เต้ดูจะเจือจางไปเลย เมื่อเทียบกับพวกเธอล่ะนะ ฮ่าฮ่าฮ่า

คงใกล้ได้เวลาเตรียมตัวเดินทางแล้วสินะ...