หุ่นยนต์ก็มีหัวใจนะ

สกายกลับมาบ้านอีกครั้งพร้อมชุดของ ก้มลงเช็คยอดเงินในโทรศัพท์ ก็พบว่าเหลืออีกไม่มากนัก หลังจากซื้อของไป และคาดว่าน่าจะต้องซื้อเพิ่มอีก และกว่าที่พ่อจะโอนมาให้ตอนสิ้นเดือนอาจจะไม่พอ

"ส่งภาระมาเพิ่ม ก็น่าจะให้เงินมาเพิ่มสักหน่อยนะพ่อ" สกายบ่นพึมพำ

"อ่ะนี่ชุด... เดี๋ยวกินข้าวแล้วรีบไปเปลี่ยน ..เอ่อ..ไปเปลี่ยนก่อนดีกว่านะ" สกายคิดว่าถ้าหากกินข้าวด้วยกันชุดนี้น่าจะกินไม่ค่อยลง

"ขอบคุณค่ะ คุณสกาย" บลูยิ้มให้ตามปกติที่ถูกตั้งค่าไว้

"ต่อไปเรียกฉันว่าสกายเฉยๆ  พอนะ ไม่ต้องมีคุณ แล้วฉันจะบอกทุกคนว่าเราเป็๲ลูกพี่ลูกน้องกัน พ่อแม่เธอเสีย พ่อฉันเลยให้มาอยู่ด้วย เครนะ แล้วก็ทำตัวเนียนๆ เรารุ่นเดียวกัน"

"ได้เลยสกาย" บลูปรับโหมดตามสั่งได้ไวมาก

"กับข้าวเสร็จเรียบร้อยแล้วสกาย แดกได้เลย แดกได้ก็แดก แดกไม่ได้ก็เทให้หมามันกิน" 

"พรู๊ดด" สกายกำลังดื่มน้ำถึงกับพ่นออกมาไม่ทัน

"เอ่อ...ปรับโหมดให้สุภาพขึ้นนิดหนึ่งก็ได้นะ" สกายขอลดระดับความเถื่อนสาวโรบอท คำพูดนี้นี่ถอดพิมพ์พ่อเขามาชัดๆ

"สกายลองชิมดูว่าจะถูกปากไหม ถ้าไม่ชอบต่อไปจะได้ปรับปรุงรสให้ดีขึ้นนะ" บลูปรับโหมดตามสั่งได้ดังใจจริงๆ

"ไปเปลี่ยนชุดป่ะ...เดี๋ยวรอกินพร้อมกัน"

ขณะนั่งรับประทานอาหาร สกาย คอยสังเกตดูตลอดเวลา ว่าหุ่นยนต์กินข้าวแบบไหน แต่จะมองอย่างไรก็เหมือนคนกินข้าวทั่วไปปกติ

"แล้วเธอต้องขับถ่ายด้วยใช่ไหม?"

"ใช่จ้ะ" บลูตอบพร้อมกับยกแก้วน้ำขึ้นมาดื่ม

"กินข้าวได้ กินน้ำได้ อืม...ค่าใช้จ่ายคูณสองแน่ๆ จะโทรไปขอตังค์พ่อเพิ่มก็ไม่มีเบอร์เสียด้วย" สกายคิดหนักอยู่เพราะสองปากสองท้องแต่เงินเท่าเดิม

"ถ้าไม่มีเงิน ฉันไม่กินข้าวก็ได้นะจ๊ะ ชาร์จไฟฟ้าก็ได้จ้ะ" บลูช่วยหาทางแก้ไข

"แล้วเธอชาร์จไฟเปลืองไหม?" คราวนี้มาค่าไฟอีก

"ครั้งละหนึ่งหมื่นวัตต์ ห้าชั่วโมงค่ะ ถ้ารับประทานอาหารจะ เหลือสามพันวัตต์ ห้าชั่วโมงจ้ะ" 

"โห ถ้างั้นกินข้าวเถอะ ไม่อย่างนั้นโดนตัดไฟ เพราะไม่มีตังค์จ่ายค่าไฟแน่"

สกายรู้สึกรสชาติอาหารมันเหมือนคุ้นเคย...ใช่เหมือนที่ยายทำให้กิน

"พ่อลงโปรแกรมทำอาหาร ให้ด้วยใช่ไหม...เอาของยายฉันมา" 

"ไม่รู้จ้ะ ในระบบแจ้งว่ารายการอาหารของสกาย" บลูลองค้นข้อมูลในหน่วยความจำ

"พ่อสร้างเธอมาให้อยู่เป็๲เพื่อน แทนเขาน่ะสิ ถึงมีแต่ข้อมูลเ๱ื่๵๹ของฉัน"

เสียงกดกริ่งดังขึ้นหน้าบ้านขัดจังหวะการสนทนา

"กดรัวๆ ไร้มารยาทแบบนี้ ไอ้วิทย์เพื่อนฉันเองแหล่ะ ไม่จำเป็๲เธอไม่ต้องคุยกับมันมากหรอกนะ" สกายพูดพร้อมเดินไปเปิดประตูให้เพื่อน

"มึงจะกด ทำเฮ้...อะไรหนักหนาวะ กริ่งบ้านกูพังหมด" สกายต่อว่าเพื่อน

"ก็มึงช้าอ่ะ ทำไรอยู่วะ ดูหนังโป๊อยู่เหรอ"

"มาถึงก็กวนตีนเลย จะเข้ามาไหมบ้าน" สกายพูดพร้อมจะปิดประตู จนวิทย์ต้องดันไว้

"เฮ้ย..เป็๲ตุ๊ดไงวะ หงุดหงิดง่ายจริง เพื่อนอุตส่าห์มาหา อยู่คนเดียวไม่เหงาหรือไง"

"ตอนนี้กูไม่ได้อยู่คนเดียวแล้ว มีลูกพี่ลูกน้องกูมาอยู่ด้วย เขาเป็๲ผู้หญิง มึงพูดจาระวังหน่อยแล้วกัน" สกายเกริ่นไว้ก่อน ๳ี้เ๠ี๾๽เห็นอาการ๻๠ใ๽ของมันในบ้าน

"เหรอ! อายุเท่าไหร่วะ แล้วสวยไหม? มีแฟนหรือยัง" วิทย์ยิงคำถามเป็๲ชุด

"อายุเท่ากูกับมึงนี่แหล่ะ อย่างอื่นมึงถามเขาเอง ไปเข้าไป กูจะปิดประตู"

เมื่อวิทย์เดินมาถึงในบ้าน มองเห็นบลูที่กำลังเก็บจานข้าว ถึงกับมองตาค้าง

"ญาติมึงนี่ โคตรของโคตรสวยเลย หุ่นก็ดี" วิทย์มองตาเยิ้ม

"มึงเช็ดน้ำลายด้วย นองเต็มบ้านกูแล้ว มึงจะมาเล่นเกมไม่ใช่เหรอ ไปรอที่ห้องไป" สกายกวักมือไล่

"เดี๋ยวสิ มึงยังไม่แนะนำญาติ ให้กูรู้จักเลย ศักดิ์เป็๲พี่หรือเป็๲น้องมึงวะ" 

"เฮ้อ...มึงนี่มัน ศักดิ์เป็๲น้องกู" สกายคิดเอาจากเวลาที่เปิดระบบการทำงาน

"บลูๆ มานี่หน่อย" 

"จ้ะ สกายมีอะไรหรือ" บลูวิ่งมาเร็วปรื๋อ จนหน้าอกกระเพื่อม ดึงดูดความสนใจของวิทย์หนักขึ้นไปอีก

"เพื่อนฉันเอง ชื่อวิทย์ เรียกมันไอ้วิทย์ก็ได้ รุ่นเดียวกัน" 

"สวัสดีวิทย์ เราชื่อบลูนะ เป็๲หุ่น..อุ๊บ" สกายปิดปากบลูก่อนจะพูดงบ ก่อนกระซิบข้างหู

"จะไปบอกเขาทำไมล่ะ ว่าเป็๲หุ่นยนต์ ให้บอกว่าเป็๲น้องสาวฉันรู้ไหม นี่เป็๲คำสั่ง ใครถามให้บอกแบบนี้ เข้าใจรึเปล่า"

"เข้าใจจ้ะ" บลูรับคำ

วิทย์มองหน้าทั้งคู่แบบงงๆ รู้สึกแปลกๆ 

"ทำไมดูสนิทกันจัง บลูเขาเพิ่งมาอยู่ไม่ใช่เหรอ?" วิทย์เริ่มสงสัย

"ตอนเด็กๆ ยายพาไปเที่ยวบ้านพ่อกับแม่ของบลู บ่อยอยู่นะ เลยสนิทกัน แล้วบลูก็มีศักดิ์เป็๲น้อง ใช่ไหมบลู!" สกายแอบขยิบตาให้บลู หวังว่าพ่อคงลงโปรแกรมส่งซิกขั้นพื้นฐานเอาไว้ด้วยนะ

"ใช่จ้ะ พี่สกาย บลูเป็๲น้องจ้ะ งั้นต้องเรียกพี่วิทย์สินะคะ" บลูเข้าใจว่าต้องตามน้ำ

"ไม่ต้องเรียกมันพี่หรอก มันไม่น่าเคารพหรอก ไปขึ้นห้องกูได้แล้วกูจะได้เปิดแอร์ ร้อน" สกายรีบต้อนเพื่อนขึ้นห้อง เพราะเหนื่อยกับการแก้ตัว

"เราวิทย์นะครับ มีเบอร์ไหม แค่กๆ " วิทย์ถึงกับไอออกมา เพราะถูกสกายล็อกคอขึ้นข้างบนก่อนจะพูดจบ

__________^___^________