-22-
แฟน 2
13.45 น.
ร้านอาหาร
ฉันนั่งดูดน้ำปั่นสายตาเหลือบมองผู้หญิงข้างหน้าที่นั่งกอดอกมองหน้าฉันด้วยสายตาแปลกๆ
“คุณมีอะไรเหรอคะ” ฉันเอ่ยถามเพื่อทำลายบรรยากาศน่าอึดอัด
“พี่รู้สึกเสียดายความสามารถของอาเจียว ก็เลยไปปรึกษากับติมา เขาแนะนำให้พี่ลองหางานให้อาเจียวดู”
“งาน?”
“งานถ่ายแบบน่ะ”
“ถ่ายแบบอะไรเหรอคะ”
“ถ่ายแบบลงหนังสือ เพื่อนพี่เขา้านางแบบวัยรุ่นพอดี พี่ก็เลยนึกถึงอาเจียว”
ฉันรู้สึกแปลกๆ นะ เธอควรโกรธที่ฉันชอบอาติไม่ใช่เหรอ ครั้งก่อนยังไม่พอใจฉันอยู่เลย แล้วจู่ๆ ทำไมเกิดอยากทำดีขึ้นมา
“คือ…หนูใกล้สอบแล้ว”
“คงไม่ใช่เร็วๆ นี้หรอกค่ะ อีกอย่างถ่ายแบบแค่วันเดียวเอง ใช้เวลาไม่นานหรอก”
“แต่…”
“ขอโทษที่ทำให้อาเจียวลำบากใจนะ แต่พี่หวังดีจริงๆ ถ้าอาเจียวไม่อยากไปก็ไม่เป็ไร พี่จะได้บอกติสรณ์ว่าอาเจียวไม่อยากทำ”
อาติเหรอ…เขาอยากให้ฉันไปถ่ายแบบเหรอ…
ยิ่งพูดแบบนี้ฉันยิ่งปฏิเสธไม่ลง เธออยากช่วยมันก็ไม่ได้ยากอะไรหรอก เพียงแต่…
“เื่นี้…”
“ติเขาก็เห็นดีด้วยนะ คงอยากให้อาเจียวแสดงความสามารถของตัวเองให้เต็มที่”
“แล้วต้องไปวันไหนคะ”
“นี่เป็เอกสาร อาเจียวลองอ่านดูก่อนก็ได้” ฉันยื่นมือไปหยิบซองสีน้ำตาลที่ถูกวางไว้บนโต๊ะก่อนจะแกะออกมาอ่าน “มีเบอร์โทรของผู้จัดการอยู่ในนั้น อาเจียวลองโทรหาเขาดูนะ”
“หนูต้องโทรไปเองเหรอคะ
“พี่บอกเขาไว้แล้ว อาเจียวโทรไป เขาจะบอกเองว่าให้ไปเจอวันไหนที่ไหน”
“อ่อ”
“งั้นพี่ขอตัวก่อนนะ พอดีมีนัดกับหมอที่โรงพยาบาล”
โยลีพูดจบก็หยิบแว่นดำขึ้นมาใส่ก่อนจะเดินออกจากร้านอาหารไป ฉันรู้สึกไม่ดีกับการแสดงออกของโยลี ฉันยังเชื่อว่าเธอไม่ใช่คนดีและก็ไม่เชื่อเื่งานด้วย แต่…แต่เพราะหล่อนพูดชื่ออาตินี่แหละ ฉันถึงได้ลังเล
ถ้าอาติเป็คนแนะนำ มันก็คงต้องดีอยู่แล้วมั้ง…
หลังจากจบการคุยเื่ธุระเรียบร้อยแล้ว ฉันก็ขับรถไปที่คอนโด มิกต่อ วันนี้ฉันตั้งใจมานอนที่นี่เพื่อติวหนังสือกับเพื่อน แต่ไม่รู้จะได้ติวหรือเปล่าเพราะดูจากดรีมที่ยังนั่งดูซีรีส์เกาหลีอยู่บนเตียงก็น่าจะนานอีกหลายชั่วโมง
“อีดรีม จะดูอีกนานปะ” ฉันถาม
“แกถามมันก็ไม่ตอบหรอก” มิกเอ่ยแทรก
“ทำไมวะ”
“ฉันถามมันั้แ่เที่ยงล่ะ มันเหมือนหลงเข้าไปอยู่ในซีรีส์ ร้องห่มร้องไห้อย่างกับผัวตาย”
“มีเวลาอ่านหนังสืออาทิตย์เดียว จะผ่านไหมคะคุณนาย”
“ขอเวลาอีกแป๊บ” ดรีมตอบทั้งที่สายตายังจ้องมองคอมพิวเตอร์อย่างตั้งอกตั้งใจ
ฉันหยิบหนังสือออกมาจากกระเป๋าเพื่อเตรียมตัวจะอ่าน เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น…ฐานัสโทรมา
“ฮัลโหล”
[คุณถึงคอนโดมิกหรือยัง]
“ถึงแล้ว”
[แล้วกินอะไรหรือยัง]
“ก็คิดไว้ว่าตอนเย็นๆ จะออกไปหาอะไรกิน”
[ผมจะซื้อของกินเข้าไปให้ดีไหม]
“เดี๋ยวนะ…นายจะมาเหรอ”
[ครับ]
“จะมาทำไม”
[ผมอยากเจอคุณ]
“ค่อยเจอวันอื่นก็ได้นี่นา”
[แต่ผมอยากเจอคุณวันนี้ สิ้นเดือนผมจะเข้าบ้านแล้ว คงไม่ได้เจอคุณอีก 1 เดือน ่นี้ผมก็อยากใช้เวลาอยู่กับคุณ]
ฉันอยากจะละลายหายไปจากตรงนี้จังเลย รู้สึกขนลุกทุกครั้งที่ผู้ชายคนนี้เอ่ยประโยคหวานๆ ใส่
“นาย…หยุดพูดจาแบบนี้สักวันสองวันได้ปะ”
[แล้วจะให้คุยยังไงดีครับ]
“ฉัน…”
[เอาเป็ว่า ผมไปคุยต่อหน้าดีกว่า อีกสักครึ่งชั่วโมงผมจะไปหาจะเอาอาหารไปให้กินกันด้วย]
“นี่…”
[บายครับ]
ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด
เอ้า!! เจอแต่คนวางสายใส่!! มันน่าจริงๆ!!
บางคนคงงงใช่ปะ ว่าฐานัสดีขนาดนี้ อาเจียวก็เปิดใจยอมรับแล้วและดูเหมือนจะชอบเขาเหมือนกัน แต่ทำไมอาเจียวถึงไม่คู่กับฐานัสซะก็หมดเื่...ก็เพราะว่าจุดแตกหักมันยังไม่มาไงคะ แต่ใกล้แล้วแหละ ตัดฉึบทีเดียวขาดสะบั้นเลยค่ะ จะโทษอาเจียวไม่ได้ด้วยเพราะทำตัวเองทั้งนั้น
ในเว็ปไรท์หาทางลงฉาก Nc ไม่ได้เลย หาจุดเขียนไม่ได้ ก็เลยต้องลงตอนพิเศษในเล่มแทน คิดซะว่าเป็นิยายเบาสมองเื่หนึ่ง ไม่ได้ดราม่าอะไร ไม่หน่วง สดใส สบายๆ
สำหรับคนที่ซื้อ Ebook แนะนำให้อ่านใหม่ค่ะ เพราะมีบางจุดที่ไรท์พิมพ์เพิ่มลงไป (ส่วนที่จะลงต่อไปคือส่วนที่ยังไม่ได้แก้หรือเพิ่มบทนะ) และต้องบอกก่อนนะคะ นิยายเื่นี้ไรท์เขียนจบแล้ว เนื้อเื่อาจจะถูกใจใครหรือไม่ถูกใจใครก็ขออภัยด้วยนะคะ มีคำผิดให้เห็นบ้างก็ขออภัยจริงๆ อนาคตจะพยายามปรับปรุงต่อไป ขอบคุณที่สนับสนุนและที่รออ่านมาโดยตลอดนะคะ ขอบคุณมากๆ เลย
854
