บทที่ 2 เธอไม่ใช่คนที่จะถูกรังแกได้ง่าย ๆ
เหยียนฮ่าวมองหญิงสาวตรงหน้า เธอไม่ใช่คนที่จะถูกรังแกได้ง่ายๆ ถ้ารู้ว่าเธอโหดแบบนี้ เขาคงไม่ยอมแก้เชือกให้แต่แรกหรอก ตอนนี้แย่แล้วจริงๆ ในห้องก็แคบ แถมเธอยังถือกรรไกรนั่งอยู่ริมเตียง เขาจะออกจากห้องทางไหนได้ล่ะทีนี้
“ผมต้องไปทำงานแล้ว ไม่อย่างนั้นจะไม่ได้คะแนนงาน” เขาไม่กล้าเปิดเผยเื่แผลที่แขน งานของกองผลิตเขาก็ขาดไม่ได้ ถ้าขาดงานไปวันหนึ่ง ชีวิตคงจะลำบากน่าดู
สวี่หรานเห็นเหยียนฮ่าวเอาผ้าขาดๆ มาพันแผลที่แขน เธอก็ขยับไปด้านข้าง หลีกทางให้ เหยียนฮ่าวจึงเดินออกมาจากมุมมืดได้
“ถ้าคุณอยากจะไป ก็หาโอกาสหนีไปเองก็แล้วกัน” ก่อนจะออกไป เหยียนฮ่าวยังหันกลับมาพูด ไม่ใช่คนในครอบครัวเดียวกัน ก็ต่างคนต่างอยู่ ถ้าเธออยากจะไป เขาก็ไม่ขัด
เห็นเขาออกไปแล้ว สวี่หรานก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก
ภายในห้องตกแต่งแบบเรียบง่าย ผนังทำจากดินเหนียวผสมกับฟางแห้ง พื้นก็ยังเป็พื้นดิน ไม่มีแม้แต่ก้อนอิฐ ลมเย็นพัดผ่านเข้ามาทางหน้าต่าง พอเปิดประตูก็มีฝุ่นฟุ้งกระจาย
“นี่มันที่อยู่ของคนจริง ๆ เหรอเนี่ย?” สวี่หรานรู้สึกแย่มาก ห้องก็คับแคบเปิดประตูเข้ามาก็เจอเตียงเลย!
เธอเปิดประตูออกไปดู บังเอิญเห็นโจวจินฮวากำลังเก็บผักอยู่ โจวจิน ฮวาเห็นว่าสะใภ้คนใหม่ยอมออกจากห้องแล้ว จึงพูดจาประชดประชัน “ตะวันสายโด่งป่านนี้แล้ว ไม่เคยเห็นสะใภ้คนไหนปล่อยให้ผู้ใหญ่มาปรนนิบัติแบบนี้มาก่อนเลย!”
สวี่หรานเลิกคิ้วขึ้น ตอนนี้เธอรู้สึกหงุดหงิดมาก ยังไม่ทันที่โจวจินฮวาจะพูดจบ เธอก็ปิดประตูใส่หน้าโจวจินฮวาทันที
“เชอะ! ทำเป็หยิ่ง เรียนจบมาตั้งสูง ไม่ได้เรียนมารยาทมาด้วยหรือไงกันยะ?” โจวจินฮวาเห็นสวี่หรานไม่เคารพเธอ ก็เช็ดมือแล้วเดินมาที่หน้าห้อง ะโด่า “ไม่ต้องมาอ้างว่าเคยเป็คนเมืองมาก่อนเลยนะ ต่อให้เธอจะเป็นางฟ้านาง์มาจากไหน วันนี้แต่งงานเข้าบ้านเรามาแล้ว ก็ต้องทำตามกฎของที่นี่! ไม่ทำกับข้าว ไม่ถอนหญ้า คิดว่าตัวเองเป็คุณหนูหรือไง?!”
สวี่หรานเห็นโจวจินฮวามาอาละวาดถึงที่ เธอก็ไม่ได้สนใจ พูดด้วยน้ำเสียงเ็า “ไม่ใช่ ไม่ทำ” เธอไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับโจวจินฮวาอีก
"การแต่งงานมันต่างจากการขายตัวตรงไหน? เธอมีพ่อ แต่ไม่มีแม่คอยเลี้ยงดูสั่งสอน ไม่ลองแหกตาดูหน่อยเหรอว่าที่นี่เป็สถานที่แบบไหนน่ะ..." โจวจินฮวากำลังจะด่าต่อ แต่แล้วก็ได้ยินเสียง ‘ฟิ้ว!’ ดังขึ้น กรรไกรในมือของสวี่หรานพุ่งผ่านไหล่ของโจวจินฮวาไป และมันเกือบจะปักใส่หน้าของเธออยู่แล้ว โจวจินฮวาใจนตัวสั่น!
ตอนนี้สวี่หรานไม่มีความอดทนที่จะมาต่อปากต่อคำแม้แต่น้อย และไม่อยากฟังโจวจินฮวามาพูดจาเหลวไหล ถ้าอีกฝ่ายทำให้เธอโมโหจริง ๆ เธอทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น!
"ที่รัก!" น้าจ้าวะโเรียกขึ้นมาครั้งหนึ่ง
โจวจินฮวาที่ยังใไม่หายมีเหงื่อเย็นไหลท่วมตัวและพูดว่า "นังนี่มันบ้าไปแล้ว!"
อีกฝ่ายเป็คิดว่าตัวเองเป็ใครกัน!
และเมื่อได้ยินน้าจ้าวเรียกอีกครั้ง โจวจินฮวาจึงหันหลังจากไปทันที
โจวจินฮวากลับมาที่ห้องแล้วบอกน้าจ้าวว่า "ผู้หญิงคนนั้นมันเป็คนบ้า มันเอากรรไกรขว้างใส่ฉันด้วยซ้ำ!"
เพราะไม่เคยเจอเื่แบบนี้มาก่อน ตอนนี้โจวจินฮวาเลยยังรู้สึกกลัวอยู่
น้าจ้าวถอนหายใจ "เธอแต่งงานมาแล้วไม่มีความสุขก็อย่าไปยุ่งเลย และสิ่งที่พวกเราได้กินได้ดื่มทุกวันนี้ก็เป็ของสามีของเธอ ไปพูดเื่พวกนั้นกับเธอทำไมกัน?!"
น้าจ้าวเห็นแล้วว่าสวี่หรานไม่ใช่คนดี และคาดว่าเมื่อวานนี้ทั้งสองคงยังไม่ได้ร่วมหอกัน ดังนั้นคงอยู่ด้วยกันไม่นาน
203
