ตอนที่หนึ่งร้อยเจ็ดสิบสี่ คนดีมีวิชา
อย่างที่พี่หมาคูฮูเลนวีรบุรุษชาวไอริชกล่าวไว้ว่า
ยิ่งมีเงื่อนไขสัตย์สาบานมากก็ยิ่งแข็งแกร่ง
แต่พี่หมาคูท่าทางจะแกล้งๆไม่พูดถึงว่าที่ตนเองตายอนาถนั้นก็เพราเจอคำสาบานที่ขัดกันเองเล่นงานเรื่อง
การไม่กินเนื้อสุนัข
การไม่ปฏิเสธอาหารที่คนเอามาให้
การไม่ปฏิเสธการท้าประลอง
สัตย์สาบานหรือคลำสามข้อนี้ก่อให้เกิดผลลัพธ์ที่คนที่เก่งกาจอย่างคูฮูเลนนั้นต้องรับการท้าประลองในขณะที่ต้องทานเนื้อสุนัขเพราะมีคนเอาอาหารมาให้ในการจัดเลี้ยง
นี่คือความซับซ้อนของการที่เรารมีคลำและต้องการพลังต่างๆจากคาถาอคม
Hospitality
การต้อนรับแขก
คือกฎที่มีมาแต่โบราณว่าอย่าทำร้ายแขกที่มาเยือนชายคาบ้านของเรา
เราจะแน่ใจได้อย่างไรว่าชายแก่ที่มาเยือนบ้านของเราไม่ใช่เทพเซอุสปลอมตัวมาเพื่อทดสอบจิตใจของเรา?
ถ้าหากเราปฏิบัติต่อแขกไม่ดีจะแน่ใจว่าอย่างไรนั้นชายแก่คนนั้นจะไม่แสดงร่างจริงที่เป็นเทพสายฟ้าเซอุสและทำให้ร่างกายของเราไหม้เป็นผุยผง?
และนั่นคือสาเหตุที่ผมเบรก หยุดการที่ลุกน้องของผมจะเอาปืนยิงยอดเพชรเกล็ดมังกรแดงเอาไว้
นี่คือกฎพื้นฐานที่สุด
แม้กระทั่งเซอุสที่ข่มขืนชาวกรีกไปครึ่งหนึ่งก็ยังต้องยึดถือกฎข้อนี้
และผมไม่คิดจะเสียพลังของผมไปจากคลำในเรื่องนี้
“กินน้ำกินท่าให้เรียบร้อยและค่อยมาคุยกันก็ได้”
ผมกล่าวยื่นขันน้ำให้กับยอดเพชรเกล็ดมังกรแดงพร้อมกับขนมปังที่ผมทำขึ้นกับเกลือ
ผมคิดว่ายอดเพชร จะปัดขันน้ำผลตามภาษาคนหนุ่มใจร้อน
แต่เขาทำท่าชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นผมยื่นขันน้ำให้เขาจริงๆ
“หึหึหึ เอ็งนี่เป็นคนดีมีวิชาเหมือนกันสินะ”
ยอดเพชรเอาขันน้ำไปดื่มพร้อมกับทานขนมปังกับเกลือเรียบร้อยก็ว่ากล่าว
“ข้าจะมาท้าทายเอ็งในการเปรียบมวยกับเอ็งให้ทุกคนรู้ว่าใครกันแน่ที่เหนือกว่า”
ยอดเพชรเกล็ดมังกรแดงกล่าวอย่างท้าทาย
เจิดถอนหายใจ
ท่าทางยอดเพชรพอมีวิชาอาคมเมหือนกันเลยพอรู้ว่าไม่ทำลายสิทธิของแขกในการต้อนรับ
แต่ก็ยังท้าทายเขาอย่างเปิดเผย
“ตกลง แต่เอ็งคิดหรือไม่ว่าคนมันจะเห็นน้อยเกินไป?”
“เอ็งหมายความว่ากระไร?”
ยอดเพชรเอียงคออย่างสงสัย
หึหึหึ
เจิดหัวเราะ
“ข้าจะเชิญคนทั้งตำบลมาเป็นผู้ชมในการชมดูการเปรียบมวยของเราคืนวันพรุ่งนี้จะมีงานศพที่วัด ข้าจะจัดงานเปรียบมวยกับเอ็งให้ชาวบ้านทั้งตำบลมาดูกันได้เวลาเที่ยงคืนหลังจากที่ผู้คนเริ่มเล่นไฮโลกันแล้ว เราจะเปรียบมวยกัน”