ลูกกรอกขุนแผน (NC20+)

        หลังจากที่โทรศัพท์สารภาพเรื่องทุกอย่างกับพ่อ ไม่นานจอมทัพก็กลับมาถึงบ้าน ดาวเหนือรู้สึกแปลกใจอยู่ไม่น้อยที่พ่อจอมรับมือกับเรื่องนี้ได้ดีกว่าที่คิด จากที่คิดว่าพ่อคงจะโกรธมากๆ จนด่าเขาอย่างหนักแต่พ่อกลับชวนคุยหาทางแก้ปัญหาเป็นอย่างแรกทำให้เขารู้สึกผิดยิ่งกว่าเดิม

        "ผมขอโทษนะพ่อ... เพราะผมคนเดียวแท้ๆ..."

        "เรื่องนั้นช่างมันก่อน แกยังอยู่ปลอดภัยก็ดีที่สุดแล้ว"

        "หินน้าแผนมัน...... จะเป็นเหมือนเดิมมั้ยพ่อ"

        "ไม่รู้สิ... เรื่องแบบนี้เราทำอะไรไม่ได้หรอก"

        "แล้วเรื่องไอ้หมอผีนั่นล่ะ เราแจ้งจับมันได้มั้ย!"

        "ใจเย็นๆ ฟังพ่อนะ... ถ้ามันเป็นอย่างที่แกเล่ามา มันแทบไม่มีหลักฐานเอาผิดมันได้เลย... มันขว้างใบไม้ปักหลังแกเนี่ยนะ? ใครจะเชื่อ... แล้วขนาดน้าแผนยังหนี จะให้ตำรวจตามจับตัวยังไงยังไม่รู้ด้วยซ้ำ"

        "หนี! หรือผมต้องหนีไปอยู่เมืองนอก ดีมั้ยพ่อ"

        "อืมมมมม พ่อว่าไม่ใช่ความคิดที่ดีนะ แล้วเราต้องหนีตลอดชีวิตเลยเหรอ?"

        "โธ่...... จะไม่มีสักทางเลยรึไง"

        "เรื่องแบบนี้เราคิดกันเองไม่ได้หรอก ช่วงนี้แกก็ต้องอยู่ที่นี่ตามคำสั่งน้าแผน ห้ามออกไปไหน เรื่องที่บริษัทเดี๋ยวพ่อจัดการให้... รอจนกว่าน้าแผนจะกลับมาในคืนเดือนดับครั้งหน้าค่อยว่ากันใหม่"

        .

        .

        .

        เกือบสัปดาห์ผ่านไปโดยที่ดาวเหนืออยู่ติดบ้านตลอดเวลาตามคำสั่งน้าแผน แม้แต่โทรศัพท์เขาก็ปิดเครื่องเอาไว้เพราะไม่รู้ว่าเมฆจะสืบหาตัวตนของเขาจากทางไหนได้บ้าง ยิ่งช่วงที่น้าแผนไม่อยู่ก็ยิ่งทำให้เขาระแวงไปหมด

        จนมาถึงวันเดือนดับในคืนนี้ ดาวเหนือกำแหวนไว้แน่นนั่งสั่นขามองดูนาฬิกาที่ใกล้จะถึงเวลาอาทิตย์ตกดิน ตลอดช่วงที่อยู่คนเดียวเขาก็พยายามคิดวางแผนเผื่อเอาไว้หลายๆ ทาง กะว่าพอน้าแผนกลับมาก็จะรีบนำเสนอให้น้าช่วยเลือก หรือถ้ามันไม่ได้ผลก็หวังว่าที่น้าหายไปนานก็คงจะกลับมาพร้อมกับวิธีจัดการไอ้เมฆได้

        แล้วในที่สุดเสียงที่อยากได้ยินก็ดังขึ้นในหัว

        "ว่าไง เหงามั้ย?"

        "น้า!! โหยยย คิดถึงสุดๆ มาเลยน้า ผมลองเขียนไว้หลายอย่างเลย น้ามาช่วยเลือก.."

        "ข้าหิว... หิวมากๆ"

        "อะ เอ่อ... เอางั้นก็ได้ น้าอยากกินอะไรล่ะ"

        "ผู้หญิงสิวะ! เอ็งรีบออกรถด่วนเลย"

        "อะไร!! โผล่มาคำแรกก็ผู้หญิงเลยเหรอ! โธ่น้าาาา ผมกลัวแทบแย่ยังจะให้ออกบ้านอีก"

        "ถ้าไม่ใช่คืนเดือนเพ็ญก็ไม่เสี่ยงเท่าไหร่หรอก วันอื่นๆ เมฆมันจะจับจิตรู้ตำแหน่งได้ชัดเจนก็ต่อเมื่ออยู่ในรัศมีที่ตามองเห็นเท่านั้น มันคงใช้วิธีขับรถตระเวณรอบเมืองแล้วเพ่งจิตหาเผื่อบังเอิญได้เจอนั่นแหละ"

        "งั้นเราก็ยิ่งต้องอยู่กับบ้านมั้ยครับน้า เดี๋ยวผมเรียกน้องนุชหรือคนอื่นมาให้ เดี๋ยวน้าค่อย.."

        ยังไม่ทันที่ดาวเหนือจะพูดจบ ร่างกายเขาก็ร้อนแปลกๆ รวมถึงแก่นกายที่หว่างขาก็พองตัวแข็งจนปวด

        "ดะ เดี๋ยวสิ... นี่มันอะไร... น้าทำอะไรผม"

        "ร่างทองมันทนไม่ไหวแล้วน่ะสิ ข้าต้องการพลังบวกจากการเสพสุขหญิงสาวมาฟื้นฟูสภาพนะเฮ้ย... รีบออกบ้านด่วนเลยไอ้เหนือ"

        "โธ่น้า... ก็ได้ๆ... โอ้ยยยย ปวด..."

        ดาวเหนือจำใจเดินตัวงอเปิดประตูออกจากบ้านด้วยความรีบร้อน ยังไม่ทันก้าวไปไหนได้ไกลก็ได้ยินเสียงคนกดกริ่งที่ประตูรั้วพอดี เขารีบเดินออกไปดูก็ตกใจ เพราะคนที่ยืนรออยู่อีกฝั่งคือสาวร่างเล็กทรงโต

        "ยูกิ!"

        "ค่ะ... ยังจำกันได้อยู่เหรอ เงียบหายไปเลยนะคะ" ยูกิมองลอดช่องประตูรั้วด้วยสีหน้าหงุดหงิด

        "มะ ไม่ใช่แบบนั้นนะ คือ.. พี่มีเรื่องด่วนจริงๆ ขอโทษที่ไม่ได้บอกก่อน"

        "แม้แต่จะไลน์มาบอกก็ไม่มี โทรมาก็ปิดเครื่อง พี่ตั้งใจจะทำอะไรกันแน่"

        "เรื่องนั้น... พี่ยังบอกเธอไม่ได้จริงๆ ไว้พี่จะเล่าให้ฟังทีหลังนะ"

        "ชิ.. ไม่อยากเจอทำไมไม่บอกตรงๆ ล่ะ นี่ขนาดยังไม่ได้เป็นแฟนนะ บทจะทิ้งก็ทิ้งกันได้ง่ายๆ เลย... ผู้ชายเหมือนกันหมดจริงๆ"

        "ไม่ใช่แบบนั้นนะ พี่ไม่เคยคิดจะทิ้ง.. โอ้ยยย! มันปวด!!..." ดาวเหนือทนไม่ไหวถึงกับทรุดลงนั่งงอตัวกับพื้น

        "พี่เหนือ! เป็นอะไรคะ? พี่เปิดรั้วก่อนสิ"

        "ไม่มีเวลาแล้ว! เธอต้องรีบออกไปจากที่นี่... เดี๋ยวนี้!!"

        "พี่พูดอะไรไม่เห็นเข้าใจเลย แล้วเป็นแบบนี้ยูกิจะไปได้ยังไง พี่ทำให้ยูกิกลัวแล้วนะ"

        เสียงน้าแผนดังขึ้นในหัว คราวนี้เสียงน้าฟังดูน่ากลัวจนเขาขนลุก

        "ฮ่าๆ ไม่ทันแล้วไอ้เหนือ แฟนของเอ็ง ข้าขอเถอะว่ะ"

        "ไม่ได้นะ! คนนี้ผม.. โอ้ยยยย!!" ดาวเหนือนั่งกุมเป้าด้วยสีหน้าเจ็บปวด

        "ยัยหนูยูกิจ๋าาาา ข้าอยากลองชิมมานานแล้ว ยิ่งหิวขนาดนี้ มาเจอของน่ากินขนาดนี้... คืนนี้ข้าจะเอาจนคลานกลับขึ้นเตียงไม่ไหวเลยคอยดู"

        "พี่เหนือ! เปิดรั้วสิพี่! ให้ยูกิช่วยนะ" ยูกิจับรั้วเขย่าเรียกด้วยความกระวนกระวาย

        "ทั้งขาวทั้งอวบขนาดนั้น ถ้าข้าจะฝากรอยช้ำนิดช้ำหน่อยเอ็งคงไม่ว่าใช่มั้ย"

        "น้า! ผมขอร้อง... คนนี้ไม่ได้!"

        "เดี๋ยวนะ... กลิ่นแบบนี้มัน... ยัยหนูกำลังสุกได้ที่เลยนี่หว่า ฮ่าๆๆๆ กลิ่นสาบสาวหอมหวานขนาดนี้ ข้าอดใจไม่ได้หรอก"

        "ลุกขึ้นมาก่อน พี่เหนือ! ไม่งั้นยูกิจะโทรเรียกคนอื่นละนะ"

        "ไม่ต้องห่วงหรอกไอ้เหนือ เดี๋ยวข้าจัดการให้ พรุ่งนี้เช้าพอเอ็งตื่นขึ้นมา รับรองว่ายัยหนูยูกิจะยอมเป็นแฟนเอ็งแน่นอน แต่ข้าไม่รับปากหรอกนะ ว่าเอ็งจะตื่นมาเจอยัยหนูนี่ในสภาพไหน ฮ่าๆๆๆ"

        "ไม่ๆๆๆ ไม่!!!"

        แสงสุดท้ายจากพระอาทิตย์ลับขอบฟ้าแล้ว ความรู้สึกถึงก้อนอากาศอุ่นๆ เหมือนมีมือมาจับที่บ่าเขาจากด้านหลังทำให้รู้ว่ามันกำลังจะเกิดขึ้น ดาวเหนือรีบเงยหน้าขึ้นมองยูกิแล้วตะโกนดังลั่น

        รีบกลับไปก่อน! พี่ขอร้องล่ะ รีบหนี!!

        "อย่าหวงนักเลยน่า เมียเอ็งก็เหมือนเมียข้า ผู้หญิงทุกคนในตระกูลนี้ก็ล้วนแต่เป็นเมียของข้ากันทั้งนั้น... มันถึงเวลาแล้ว..."

"...สถิตย์ร่าง..."

        ภาพสุดท้ายที่ดาวเหนือเห็นก่อนจะวูบหมดสติ คือมีรถยนต์ขับเข้ามาจอดที่หน้ารั้วแล้วมีเงาคนลงจากรถรีบวิ่งเข้าไปหายูกิ เขาใช้แรงที่เหลือยกมือยื่นออกไปพร้อมส่งเสียงแผ่วเบา

        "ช่วยด้วย......"