" ขออภัยเพคะองค์ชาย ิเฟยจำไม่ได้จริงๆ เื่เมื่อก่อนิเผยยังเด็กนัก อย่าถือสาเลยนะเพคะ "
ิเฟยยิ้มแห้งใส่คนตัวโต แต่หารู้ไม่ว่ากับเป็ยิ้มที่สะกดใจของคนตรงหน้าไปแล้ว เมื่อเอ่ยจบิเฟยก็หันไปพูดคุยกับจินหยางก่อนที่จะขอตัวไปพักผ่อน
" เ้าพักที่ไหนกัน อย่าบอกว่าพักร่วมกับคนงานของเ้า "
" เพคะ หม่อมฉันก็พักในรถม้า และขบวนสินค้าเป็ปกติเพคะ องค์ชายมีอะไรหรือเปล่าเพคะ "
" จินหยางบนโรงเตี๊ยมยังมีห้องว่างหรือไม่ "
" เห็นว่ามีอยู่พะยะค่ะ แต่อยู่ติดกับห้องขององค์ชาย จึงไม่ให้ใครเข้าพักพะยะค่ะ "
" ให้ิเฟยพักที่ห้องนี้ ไปจัดการซะ "
จินหยางมองหน้าองค์ชายอย่างแปลกใจ แต่ก็พาิเฟยไปพักตามคำสั่ง แต่อีกคนกลับไม่ยอมเดิน
" หม่อมฉันจะพักที่รถม้าเพคะ "
" นี่คือคำสั่งจากข้า ข้าไม่ได้ถามความคิดเห็นของเ้า หากเ้าไม่อยากส่งสินค้ามาแคว้นนี้ ก็กลับไปนอนที่รถม้า ข้าจะสั่งให้ทหารชายแดนห้ามไม่ให้ขบวนสินค้าเ้าเข้าแคว้นเด็ดขาด "
ิเฟยมองหน้าคนตัวโตอย่างไม่พอใจ แต่เพราะไม่สามารถขัดได้ หากไม่สามารถเข้าทำการค้าได้คงลำบากมากแน่
" พี่จินหยางนำข้าไปที "
เฟยิเดินหน้ามุ้ยตามจินหยางไปยังห้องพัก องค์ชายยิ้มตามคนตัวเล็กที่เดินไป และก็เดินตามกลับห้องตนเช่นกัน
" ไม่คิดว่าโตขึ้นจะงดงามถึงเพียงนี่นะ หลงิเฟย "
องค์ชายซีกวนยืนมองคนตัวเล็กเดินเข้าห้องไปด้วยความหงุดหงิด รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าหล่อเหล่า ในใจพองโตโดยไม่รู้สาเหตุ มากกว่าตอนที่พบว่านชิงเสียอีก
สายของอีกวันทุกคนต่างก็ตื่นออกมาเพื่อพบปะพูดคุยกัน
" ิเฟยเ้ามาถึงั้แ่เมื่อไหร่กัน "
ฝูหรงเอ่ยถามสหายที่สนิทของตน ิเฟยยิ้มหวานให้กับคนที่เอ่ยถามรวมถึงชินลี่และว่านชิงด้วย
" ข้ามาถึงเมื่อคืนนี้แต่พวกเ้าคงหลับไปแล้ว ท่านพี่จื่อยวนก็มาด้วยหรือ คงเพราะมีใครบางคนอยู่ที่นี่กระมัง "
ิเฟยที่รู้ดีว่าจื่อยวนแอบดูแลว่านชิงอยู่ตลอดเอ่ยขึ้น ต่างคนต่างพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน เพราะไม่ได้พบกันเช่นนี้มานานมาก จึงทำให้มีเื่มากมายถามไถ่กัน
" 7 คนนี้ดูท่าจะสนิทสนมกันมากเลยนะขอรับ "
จางเหยาที่นั่งมองคนรักและคนอื่นๆพูดคุยกันอย่างสนุกสนานเอ่ยขึ้น
" เห็นว่าเรียนวรยุทธสำนักเดียวกันมาั้แ่เล็ก ก็คงจะสนิทกันมากเป็ธรรมดา "
ฟานอวี้เอ่ยขึ้นเพราะฮูหยินนั้นเล่าเื่ราวให้ฟังจนหมดแล้ว
" แล้วนี่เ้าจะอยู่ที่แคว้นซางกวูกี่วันล่ะ "
ชินลร่เอ่ยถามิเฟย
" คงเกือบเดือนนั้นแหละ ข้าบอกไม่ได้รอว่าสินค้าที่จะต้องรับไปขายที่แคว้นชินลาเสร็จเมื่อใดก็กลับนั้นแหละ "
ในขณะที่ิเฟยเอ่ยขึ้นก็มีบางคนที่ยกยิ้มเช่นกัน
" เช่นนั้นหรือ อย่างนี้เ้าก็คงมีเรือนหรือร้านที่นี่น่ะสิ "
" ใช่ ข้ามีร้านอยู่ที่นี่ ถ้าเ้าไม่รีบกลับก็แวะไปที่เรือนข้าก่อนสิ อีกสองวันจะมีงานโคมไฟ และการแสดงมากมายเลยนะ"
ฝูหรงเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็รีบหันไปหาฟานอวี้ทันที ฟานอวี้ยิ้มให้ฮูหยินก่อนที่จะเดินมาหา แล้วนั่งลงข้างๆ
" เอาสิถ้าเ้าอยากอยู่เที่ยวที่นี่ เดี๋ยวพี่จะให้ม้าเร็วแจ้งข่าวไปว่าเราจะอยู่ที่นี่สักพัก ตอนนี้ไม่มีศึกทางใด ไม่มีอะไรที่ต้องเป็ห่วง "
" จริงๆหรือเ้าค่ะ ขอบคุณท่านพี่ "
" แล้วเ้าล่ะ อยากอยู่ที่นี่ต่อหรือไม่ เอาไว้เราค่อยเดินทางกลับพร้อมฝูหรงก็ได้ถ้าเ้าอยากอยู่เที่ยวงาน "
ว่านชิงยิ้มหวานออกมาทันที เมื่อตกลงกันเสร็จต่างก็ออกเดินทางเข้าเมืองหลวงกัน ตลอดการเดินทางิเฟยก็ไม่ได้อยู่กับขบวนสินค้าตนเลยแม้แต่น้อย เพราะซีกวนดึงตัวมาให้ร่วมอยู่ในกลุ่มของตน ขบวนสินค้าจึงมีทหารที่คอยคุ้มกัน
การเดินทางเป็ไปอย่างราบรื่น จนสองวันผ่านไปก็มาถึงเมืองหลวงในบ่ายของวันงานเทศกาล
" โอ้ว ผู้คนคึกคักเสียจริงฮูหยิน "
ชินลี่เอ่ยออกมาทันที
" หอเครื่องประดับเ้าอยู่ในเมืองหรือไม่ิเฟย "
" ใช่แล้วว่านชิง ไปเถอะข้าจะพาไปพักที่เรือนเสียก่อน จะได้อาบน้ำและทานอาหาร พลบค่ำเราค่อยออกมาเที่ยวงานกัน "
ิเฟยเอ่ยบอกกับสหายตน แล้วเดินนำเข้าเมืองหลวงไป สตรีทั่งสี่เดินชมข้าวของ จนคนที่เดินตามต่างก็ยิ้มอย่างมีความสุข
" ไม่คิดจริงๆว่าจะมีโอกาส เห็นแม่ทัพใหญ่ของแคว้นจะมาเดินตามฮูหยินเช่นนี้ "
จื่อยวนเอ่ยขึ้นทันทีที่เห็นฟานอวี้เดินตามอย่างไม่อิดออด
" แล้วท่านละท่านหมอใหญ่ เ้าก็ไม่ได้เดินตามฮูหยินเ้าอยู่หรอกหรือ "
สองสหายหันมาพูดคุยกันพร้อมเสียงหัวเราะ
" เ้าดูหานชิงสิ ตามติดชินลี่ขนาดนั้นชินลี่ไม่คิดจะใจอ่อนบางหรือไง ไหนจะจางเหยาอีก แต่ดูเหมือนหานชิงจะมีโอกาสมากกว่าเพราะเมื่อคืนชินลี่คงอยู่กับหานชิงทั้งคืน ข้าสงสารจางเหยา เดียวข้าจะหาหญิงงามสักคนให้จางเหยาแล้วกัน "
จื่อยวนเอ่ยออกมาจนฟานอวี้นึกขำไม่ได้
" อันที่จริงก็คงจะใจอ่อนแล้วล่ะไม่เช่นนั้นคงไม่ยอมอยู่กับสองคนนั้นหรอก "
จื่อยวนหยุดชะงักทันทีเมื่อได้ยินเช่นนั้น
" เมื่อสักครู่เ้าเอ่ยอะไรออกมา เ้าบอกว่าชินลี่อยู่กับทั้งสองคนนั้นหรือ "
ฟานอวี้จึงเล่าเื่ราวทั้งหมดให้จื่อยวนฟัง
ทั้งหมดเดินมาถึงหอน้ำชาของิเฟย ก็เดินเข้าไปด้านในจนมาถึงเรือนหลังใหญ่
" พ่อบ้านจัดห้องให้กับสหายข้า 4 ห้องนะ "
" ให้ใครกันถึงสี่ห้อง "
" ก็ท่านแม่ทัพกับฮูหยินก็ 1 ห้อง พี่ชินลี่กับว่านชิงก็ 1 ห้อง แล้วก็คนสนิทของท่านแม่ทัพ แล้วก็ "
" ไม่ได้ ว่านชิงจะอยู่กับพี่ ส่วนชินลี่ก็ถามเองแล้วกัน "
ิเฟยถึงกับตาโตทันที เพราตลอดการเดินทางมาก็ไม่เห็นท่าทีของทั้งคู่ที่ทำให้ตนคิดไปไกล แต่เมื่อได้ยินคำพูดของชินลี่ที่เอ่ยขึ้น ก็ยิ่งทำให้ิเฟยใหนักกว่าเดิม
" ส่วนพี่ก็จะพักกับสามีทั้งสอง เ้าไม่ต้องลำบากจัดห้องหลายห้องหรอกนะ "
ิเฟยยืนมองตาปริบๆอย่างไม่อยากเชื่อ จนฝูหรงต้องเดินมาสะกิด แต่จู่เสียงใครบ้างคนที่คิดว่ากลับเข้าไปแล้วก็ดังขึ้น
" ถ้าเช่นนั้นห้องที่เหลือก็ให้ข้าแล้วกัน ข้าก็ขอพักที่นี่ด้วย ยังไงก็ขอห้องเพิ่มให้จินหยางด้วยนะ "
ิเฟยมองคนตัวโตที่เดินเข้ามาภายในเรือนของตน ในขณะที่คนอื่นๆแยกย้ายกันตามคนงานไปยังห้องพักแล้ว
" องค์ชายมาได้อย่างไรเพคะ แล้วจะมาพักที่นี่ได้ยังไงกัน "
" ทำไมล่ะ ข้าอยากพักอยู่ที่นี่ไม่ได้เช่นนั้นหรือ "
" ถ้าเช่นนั้นหม่อมฉันจะให้คนจัดห้องที่เรือนใหญ่ก็แล้วกันนะเพคะ ห้องจะได้ใหญ่ขึ้นหน่อย "
ิเฟยเอ่ยบอกพ่อบ้านให้จัดที่พักให้องค์ชาย จนพ่อบ้านนึกกลัวว่าอาจจะทำไม่ถูกใจ
" แค่ทำความสะอาดก็พอ ข้าไม่เื่มากหรอก "
" พะยะค่ะองค์ชาย "
ิเฟยเดินเข้าเรือนไปคนตัวโตก็เดินตามทันที ิเฟยที่ไม่ได้สังเกตว่าใครเดินตามาจนถึงหน้าห้อง ก็เปิดประตูเข้าห้องไปพอหันหลังมาก็ชนกับร่างสูงที่ยืนอยู่
" อ่ะ องค์ชาย "
เพราะความเร่งรีบของิเฟยที่อยากอาบน้ำมาก พอหันมาก็ชนกับคนตัวสูงเข้าเต็มๆ อ้อมแขนแกร่งรีบคว้าร่างของคนตัวเล็กเข้ามากอดทันที รอยยิ้มพอใจปรากฏบนใบหน้าหล่อ
" ปะ ปล่อยหม่อมฉันเถอะเพคะ เดี๋ยวใครมาพบเขา "
" งั้นหรือ ถ้าเช่นนั้นก็ปิดประตูแล้วกัน "
ซีกวนใช้เท้าปิดประตูโดยที่อ้อมแขนแกร่งยังคงกอดคนตัวเล็กอยู่
" หม่อมฉันไม่ได้หมายถึงเช่
นนี้นะเพคะ "
" อ้าว ข้าก็คิดว่าเ้ากลัวใครจะเห็น ข้าเลยปิดประตู แต่ชั่งเถอะปิดแล้วก็ปิดไป "
28K
