รดีซ่านทรวง

ที่ชั้นล่างของบ้าน อนงค์นางกลั้นใจที่จะไม่ขึ้นไปดู และเมื่อมารดาลงมาเจอหน้า สองแม่ลูกคุยกันเรื่องที่จะไปซื้อทอง โดยมีน้ำอ้อยขอตามไปด้วย ด้วยว่าจะซื้อผักที่บำรุงน้ำนมมาปรุงอาหารให้สิริวรรณกินปัณณวัตรได้ยินเสียงรถยนต์ครู่หนึ่งแล้วก็หายไป เขาลุกขึ้นพร้อมกับอุ้มลูกน้อยเข้าสู่อ้อมแขน หนูน้อยไม่ได้ร้องไห้ จนพ่อพาออกมาจากห้องนอน แต่แล้วปัณณวัตรก็หยุดยืนอยู่ที่โถงทางเดินแทนที่จะลงไปข้างล่าง เนื่องจากเขาอยากอาบน้ำแต่งตัวให้ลูกสาวและตัวเองก่อนดีกว่า“ไปอาบน้ำกัน”อัญชันถูกพาเข้าไปในห้องนอนอีกครั้งเพื่อถอดเสื้อผ้าออก ร่างจ้ำม่ำถูกห่อด้วยผ้าขนหนู แล้วคนเป็นพ่อก็อุ้มขึ้นพร้อมกับหยิบแชมพูที่เป็นครีมอาบน้ำด้วยติดมือไปด้วยภายในห้องน้ำ หนูน้อยอยู่ไม่สุข สองมือปัดป่ายและตีน้ำที่อยู่ในกะละมัง อีกทั้งยังส่ายหัวไปมาอย่างไม่ยอมให้คนเป็นพ่อสระผมให้ปัณณวัตรเป็นผู้ชายใจเย็นและมีน้ำอดน้ำทนมาตั้งแต่ไหนแต่ไร เขาสระผมให้โดยคอยระมัดระวังไม่ให้ฟองแชมพูเข้าไปในตาของลูกสาวอย่างเบามือ“น้องอัญ!”อัญชันถูกดุเมื่อพยายามลุกขึ้นมาเป็นยืน สองมือน้อยๆ เกาะแขนเกาะขาของคนเป็นพ่อที่กำลังนั่งยองๆ ข้างกะละมังที่ตนนั่งอยู่“เอ้า.. เป็นไง? ล้มเลย!”ปัณณวัตรดุลูกสาวที่ลื่นล้มลงจนก้นกระแทกก้นกะละมัง คราแรกอัญชันก็หน้าเสีย แต่แล้วก็หัวเราะเอิ๊กอ๊ากออกมาพร้อมกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มประจบคนเป็นพ่อ“ถูสบู่หน่อย”พ่อพูดแล้วใช้สองมือหยาบกร้านฟอกสบู่ไปทั่วเนื้อตัวจ้ำม่ำของลูกสาวทุกซอกทุกมุม แล้วก็จับลูกน้อยยืนด้วยมือหนึ่ง ก่อนจะวักน้ำล้างตัวให้สะอาดสะอ้าน“เสร็จแล้ว น่ารักมาก”อัญชันถูกอุ้มออกจากกะละมัง แล้วคนเป็นพ่อก็ใช้ปากและจมูกไซ้แก้มนุ่มนิ่มที่มีกลิ่นหอมกรุ่นตอนนี้อย่างมันเขี้ยว เขาดีใจเหลือเกินที่ลูกสาวจำได้“นาง.. นาง..”ปัณณวัตรเรียกเมียรักเพื่อให้หญิงสาวพาลูกสาวไปแต่งตัว แต่ไม่มีเสียงตอบรับจากด้านล่าง ภายในบ้านเงียบกริบราวกับไม่มีใครอยู่ ร่างสูงกำยำจึงเดินลงไปยังชั้นล่าง“นาง.. นาง..”ไม่มีเสียงตอบรับจากใครเลยสักคน ภายในบ้านเงียบกริบจริงๆ รถของแม่ยายก็ไม่อยู่ และเมื่อลองเดินเข้าไปดูในครัว ภายในห้องครัวก็ไม่มีใครอยู่เหมือนกัน“หายไปไหนกันหมด”เขาพึมพำพลางขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ในเมื่ออนงค์นางไม่อยู่แต่งตัวให้ลูกสาว เขาจึงต้องทำเอง และเมื่อปล่อยร่างจ้ำม่ำของลูกสาวลงนอนบนผ้านวมในห้องนอน หนูน้อยรีบพลิกคว่ำ ก่อนจะหันไปหาขวดนมอีกขวดที่ยังมีน้ำนมอยู่ปัณณวัตรทาแป้ง ใส่ผ้าอ้อมสำเร็จรูป แล้วก็คว้าเสื้อกล้ามสีชมพูสดกับกางเกงขาสั้นสีเขียวมาใส่ให้ลูกสาว หลังจากนั้นก็หยิบหวีมาหวีผมให้จนเรียบแปล้ เขามองผลงานของตัวเองด้วยความภาคภูมิใจ แต่แล้วก็รู้สึกลำบากนิดๆ เมื่ออยากอาบน้ำชำระล้างคราบน้ำลายกับคราบน้ำนมบนแผงอก แต่ไม่มีใครอยู่ดูแลอัญชันสักคนชายหนุ่มตัดสินใจพาลูกสาวเข้าไปในห้องน้ำด้วย มือหนึ่งอุ้มลูกน้อย อีกมือพยายามแปรงฟันกับล้างหน้า หลังจากวักน้ำล้างแผงอกลวกๆ เขาก็หาเสื้อยืดมาสวม แล้วก็เดินลงมายังชั้นล่างพร้อมกับขวดนมเปล่าสองใบที่จำเป็นต้องล้าง เนื่องจากอีกไม่นานอัญชันคงร้องหาขวดนมขณะล้างขวดนมอยู่ในครัว ลูกสาวยืนเกาะขา มือน้อยๆ จับอยู่ที่หน้าแข้ง แล้วก็ดึงขนหน้าแข้งของคนเป็นพ่อออกอย่างสนุกสนาน“โอ๊ย!”คนเป็นพ่อสะดุ้งเฮือกด้วยความเจ็บ แต่ลูกสาวกลับหัวเราะชอบอกชอบใจ หนูน้อยส่งเสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากดังลั่นไปทั่วห้องครัว“แม่บอกว่าหนูชอบคนเถื่อน ชอบผู้ชายแบบพ่อนะลูก พ่อรักเดียวใจเดียว ซื่อสัตย์ และรักครอบครัวมาก”หนูน้อยฟังไม่รู้เรื่อง หรืออีกนัยคือเข้าหูซ้ายทะลุหูขวา เพราะตอนนี้ยังไม่รู้ประสา จึงกำลังสนุกสนานอยู่กับการดึงขนหน้าแข้งของผู้เป็นพ่อเท่านั้นปัณณวัตรทนเจ็บให้ลูกสาวดึงขนหน้าแข้งเล่นต่อไป หลังจากล้างขวดนมเสร็จ เขาก็เทนมพาสเจอร์ไรซ์ใส่ลงไปแล้วปิดฝา จากนั้นก็พาลูกน้อยออกมาที่ห้องนั่งเล่น“แม่นางไปไหน.. น่าจะบอกพ่อสักคำ”คำว่าแม่ทำให้อัญชันมองหาอนงค์นาง ตากลมโตแป๋วๆ กวาดมองไปทั่ว แล้วพ่อกับลูกก็ออกไปอยู่บริเวณถนนหน้าบ้าน เมื่อเห็นรถคันหนึ่งแล่นเข้ามา เสียงของปัณณวัตรดังขึ้นด้วยความดีใจ“แม่นางมาแล้ว!”อัญชันจ้องจนยาย มารดา และน้ำอ้อยลงมาจากรถ ใบหน้าของอนงค์นางเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เพราะลูกน้อยไม่ได้ร้องไห้โยเยราวกับอยู่กับคนแปลกหน้าอีกต่อไปแล้ว“ไปไหนมา..” ปัณณวัตรถาม“ไปซื้อทองมาค่ะ”“ซื้อทำไม” เขาขมวดคิ้ว“รับขวัญหลานสิคะ”“อ๋อ...”“น้องอัญไม่ร้องแล้ว..” แม่หันไปยิ้มให้ลูกสาวแล้วก็รับร่างจ้ำม่ำมาอุ้ม พอเห็นว่าพ่อแต่งตัวให้ลูกสาวยังไงก็ลอบส่ายหน้า คนเป็นพ่อนี่ไม่ไหวเลย ลูกสาวออกจะน่ารัก ดันแต่งตัวให้ลูกสาวแบบนี้เสียได้ “พี่เขมคะ กางเกงสีชมพูก็มีนะคะ ทำไมถึงใส่สีเขียวให้ลูก”คนถูกต่อว่าไม่พูดอะไร เขาหยิบอะไรได้ก็ใส่ให้แบบนั้นแหละ ถ้าอยากจะสวยๆ ก็ให้แม่แต่งตัว เพราะพ่อไม่ปราณีตถึงขนาดนั้นอัญชันไม่รู้เรื่อง ไม่ว่าพ่อหรือแม่จะแต่งตัวให้แบบไหน หนูน้อยก็มีความสุขที่สุดตามประสาเด็กที่ไม่รู้เรื่องอะไร นอกจากกินอิ่ม นอนหลับ และเล่นเมื่อเข้าไปในบ้าน อนงค์นางพาลูกสาวขึ้นไปยังชั้นบน เพราะอยากเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ดูสวยน่ารัก ปัณณวัตรเดินตามหลัง ส่วนแม่ยายนั่งพักอยู่ในห้องนั่งเล่น และน้ำอ้อยก็นำกับข้าวที่ซื้อมาไปเก็บในครัว“พี่อาบน้ำนะ”“ค่ะ”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

เล่ม 2 - ตอนที่ 4 เลี้ยงลูก

คล้ายกับเรื่องรดีซ่านทรวง ที่คุณอ่าน

รดีซ่านทรวง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

เล่ม 2 - ตอนที่ 4 เลี้ยงลูก

คล้ายกับเรื่องรดีซ่านทรวง ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้