สุดยอดลูกเขยไร้เทียมทาน

บทที่ 40 เขาจะจัดการเรื่องนี้เอง

หลังจากแยกจากหลินโหรว เซียวเฉินก็ได้รับข้อความสั้น ๆ ในโทรศัพท์มือถือของเขา

เมื่อเขาก้มหน้าอ่านเนื้อหาข้อความ มุมปากของเซียวเฉินก็ยกขึ้นเล็กน้อย และยังมีรอยยิ้มจาง ๆ ผุดขึ้นบนใบหน้า

"ฮ่า ๆ ได้เลย ฉันรู้แล้ว ในเมื่อเป็นแบบนี้ ปล่อยให้ฉันจัดการเรื่องนี้เอง!"

หลังจากเซียวเฉินพูดจบ เขาก็ลุกขึ้นและเดินออกไปทันที

ไม่มีใครรู้เลยว่า ถึงแม้เซียวเฉินจะกลับมาจากต่างประเทศเพียงลำพัง แต่จริง ๆ เขาได้จัดการทุกอย่างไว้อย่างลับ ๆ เรียบร้อยแล้ว

ถ้าเซียวเฉินต้องการข้อมูลข่าวกรองเหล่านั้นก็จะถูกส่งมาที่โทรศัพท์ของเขาอย่างต่อเนื่อง

และครั้งนี้ เนื้อหาที่เซียวเฉินได้รับคือ มีคนจากเทียนหู่เหมินกำลังวางแผนทำร้ายฝ่ายของเซียวเฉิน

คนคนนี้ชื่อ ‘หวังเชียนฮัว’ แม้แต่ในเทียนหู่เหมิน ตำแหน่งของเขาก็ไม่ธรรมดาเลย

ตอนนี้ ในบ้านพักบนยอดเขาของเจียงเฉิง ชายวัยสามสิบกว่าคนหนึ่งพิงตัวอยู่ที่นั่น มือถือแก้วไวน์เจียระไนสูง

เขาเขย่าแก้วไวน์เบา ๆ ไวน์แดงในแก้วกระเพื่อมอย่างสม่ำเสมอ จากนั้นเขาก็จิบเบา ๆ ดื่มรวดเดียวหมด ท่าทางเพลิดเพลินสุด ๆ

คนคนนี้ก็คือ หวังเชียนฮัว และเขาก็เพลิดเพลินกับช่วงเวลาแบบนี้มาก ทั้งเงินทอง นางงาม และตำแหน่งในปัจจุบัน

หวังเชียนฮัวเงยหน้ามองคนตรงหน้า ถามด้วยสีหน้าสงสัย "บอกมาสิ ต่อไปนี้พวกนายจะให้ฉันทำอะไร?"

เพิ่งพูดจบ คนตรงหน้าก็เงยหน้ามองมาที่หวังเชียนฮัว

ถึงแม้ในใจจะมีความไม่พอใจเล็กน้อย แต่ตอนนี้เขาก็ต้องพูดเรื่องนี้ออกมา มีแค่หวังเชียนฮัวเท่านั้นที่แก้ปัญหานี้ได้

ชายที่สวมชุดรัดรูปสีดำตรงหน้า มองมาที่หวังเชียนฮัวด้วยสีหน้าที่แตกต่างออกไป ดูเหมือนว่าเขามาที่นี่ด้วยภารกิจบางอย่าง

ชายคนนี้พูดกับหวังเชียนฮัวด้วยน้ำเสียงเย็นชา "หัวหน้าหวังให้คุณจัดการหมอนี่โดยเร็วที่สุด!"

พูดจบ เขาก็โยนรูปถ่ายใบหนึ่งมาตรงหน้าของหวังเชียนฮัวที่ยืนอยู่ตรงหน้า

แต่ในตอนที่รูปถ่ายใบนี้ถูกวางลงตรงนี้ สายตาของหวังเชียนฮัวที่ยืนอยู่ตรงหน้าก็หดเล็กลง เขาเงยหน้าขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว มองไปทางด้านหน้า

"ได้ ฉันเข้าใจแล้ว"

หวังเชียนฮัวจ้องมองรูปถ่ายตรงหน้า เป็นรูปของหนุ่มหน้าตาดีที่ดูกระปรี้กระเปร่ามาก

อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าตัวตนและสถานะของคนคนนี้จะสูงส่งเพียงใด ในสายตาของหวังเชียนฮัวแล้ว มีเพียงสองประเภทเท่านั้น

ประเภทแรก คือคนที่เขาจะต้องฆ่าและกำลังจะตายในอีกไม่ช้า ประเภทที่สอง คือคนที่เขายังไม่ฆ่าในตอนนี้ และยังมีชีวิตอยู่ได้

ไม่ว่าจะเป็นประเภทไหน คนที่ถูกหวังเชียนฮัวจับตามองจะไม่มีจุดจบที่ดีแน่นอน

หวังเชียนฮัวที่ยืนอยู่ที่นี่ ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองไปข้างหน้า

"เอาละ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว นายไปก่อนก็ได้ อย่าลืมบอกหัวหน้าแทนฉันด้วยว่า ต่อไปเรื่องแบบนี้ไม่ต้องมาเองก็ได้ ส่งรูปมาก็พอ"

หวังเชียนฮัวโบกมือไปทางด้านนี้ ท่าทางเหมือนไม่ใส่ใจ

ชายในชุดรัดรูปสีดำตรงหน้าไม่ได้พูดอะไร

เหตุผลที่คนเบื้องหลังเขาส่งเขามา ที่จริงแล้ววัตถุประสงค์ที่แท้จริงคือการมาดูท่าทีของหวังเชียนฮัว

หากหวังเชียนฮัวยังคงเป็นเช่นนี้ ก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรมากนัก

แต่ถ้าหากว่า หวังเชียนฮัวอยู่ในสภาพที่ไม่พร้อมแล้วยังมัวแต่สนุกสนานเพลิดเพลินอยู่คนเดียว องค์กรก็ไม่จำเป็นต้องมีคนแบบนี้อยู่แล้ว

ขณะที่มองตามผู้ส่งสารชุดดำคนนั้นจากไป ความเฉื่อยชาเมื่อครู่ของหวังเชียนฮัวก็หายวับไปในพริบตา

แล้วกลับมาเป็นสีหน้าที่จริงจังมากของหวังเชียนฮัวแทน

"ถึงกับกล้าส่งคนมาสอดแนมผม ดูท่าทางผมคงต้องหาวิธีหนีออกไปให้เร็วที่สุดแล้วละ"

จริง ๆ แล้ว คนอย่างหวังเชียนฮัวไม่อยากจะรับใช้ให้กับกลุ่มอิทธิพลที่อยู่เบื้องหลังของเขาหรอก

ถ้าไม่ใช่เพราะว่าเขาโดนวางยาพิษ เรื่องแบบนี้ก็คงไม่เกิดขึ้น!

ตอนนี้ สายตาของหวังเชียนฮัวก็ไปหยุดอยู่ที่รูปถ่ายใบนั้นอีกครั้ง มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย ในใจรู้สึกบ้าคลั่งอยู่บ้าง

"ฮึ! ในเมื่อเป็นแบบนี้แล้ว ต่อไปนี้ก็อย่าโทษฉันล่ะ จัดการเด็กนี่ซะก่อน แล้วหลังจากนั้นก็ค่อยหาทางหนีไปให้ไกล!"

หวังเชียนฮัวคิดแบบนี้ แต่ไม่นานนักประตูตรงหน้าของเขากลับถูกผลักเปิดออกอย่างกะทันหัน

ด้านนอกประตู มีชายหนุ่มอายุราวยี่สิบกว่าปีเดินเข้ามา

ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่เดินตรงมาข้างหน้า กลับให้ความรู้สึกอย่างหนึ่งแก่ผู้คน

นั่นคือความรู้สึกกดดันที่บอกไม่ถูก แม้แต่ความกดดันที่หวังเชียนฮัวรู้สึกได้จากตัวประมุขแห่งเทียนหู่เหมิน ก็ยังไม่รุนแรงเท่ากับตอนนี้เลย

ชายหนุ่มคนนี้ เขาเป็นใครกันแน่?

สายตาของหวังเชียนฮัวตกลงบนรูปถ่ายตรงหน้า แล้วก็เงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มตรงหน้าอีกครั้ง

ใบหน้าทั้งสองใบเข้ากันได้ดีเกินกว่าเก้าสิบเปอร์เซ็นต์

เมื่อเห็นเช่นนี้ ก็ยิ่งทำให้สีหน้าของหวังเชียนฮัวเปลี่ยนไป ใบหน้าของเขาดูไม่ค่อยดีนัก

"เป็นนายงั้นเหรอ?"

หวังเชียนฮัวพูดกับหนุ่มน้อยตรงหน้า คิ้วของเขาเลิกขึ้นเล็กน้อย

ส่วนหนุ่มน้อยตรงหน้าก็ค่อย ๆ เดินมาทางเขา

หนุ่มน้อยคนนั้นก็คือ เซียวเฉิน และคนที่เซียวเฉินต้องกำจัดก็คือหวังเชียนฮัวนั่นเอง!

"ใช่แล้ว ผมเอง ดูเหมือนตอนที่ผมกำลังตามหาคุณ คุณก็กำลังตามหาผมพอดี!"

เซียวเฉินค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น สายตาของเขาเหลือบมองไปยังคนตรงหน้าแล้วเอ่ย

แต่เมื่อเซียวเฉินพูดจบ หวังเชียนฮัวกลับไม่ได้คิดเช่นนั้น

เมื่อหวังเชียนฮัวเห็นดังนั้น เขาก็กัดฟันพูดขึ้นทันที "ใช่ เป้าหมายของฉันคือกำจัดนาย!"

พูดจบ หวังเชียนฮัวที่ดูเหมือนจะเฉื่อยชาก็กลับดูจริงจังเป็นพิเศษ

ในสายตาของเขา สิ่งเดียวที่ต้องทำต่อจากนี้ก็คือกำจัดเซียวเฉินเท่านั้น

แต่ที่นี่ เซียวเฉินกลับมองไปยังหวังเชียนฮัวตรงหน้า เขาก็หัวเราะ

"เป้าหมายของคุณคือกำจัดผมงั้นเหรอ งั้นก็บังเอิญจริง ๆ เพราะเป้าหมายของผมก็คือกำจัดคุณเหมือนกัน!"

ที่เซียวเฉินทำแบบนี้ก็เพียงเพื่อกำจัดภัยคุกคามด้านความปลอดภัยเท่านั้นเอง

อย่างไรก็ตาม การยืดเยื้อแบบนี้ไม่ใช่เรื่องดีสำหรับใครทั้งนั้น

เซียวเฉินพุ่งเข้ามาตรงหน้า เขาชกหมัดใส่อีกฝ่าย

ในตอนนี้ หมัดของเซียวเฉินดูเด็ดขาดกว่าก่อนหน้านี้มาก

แต่การโจมตีของเซียวเฉินยังไม่ทันจะลงมือ หวังเชียนฮัวก็หลบได้แล้ว

"ฮึ แบบนี้ไม่มีประโยชน์หรอก!"

แม้ว่าหวังเชียนฮัวจะไม่เข้าใจจุดประสงค์ที่แท้จริงของเซียวเฉิน แต่ท่าทางการหลบหลีกของเขาก็ชำนาญมาก

เมื่อเห็นหวังเชียนฮัวเป็นแบบนี้ เซียวเฉินที่อยู่ตรงหน้าก็ยิ้มเบา ๆ

"ไม่มีประโยชน์งั้นเหรอ ฉันไม่คิดแบบนั้นหรอก ในเมื่อนายพูดแบบนี้แล้ว ต่อไปนี้ฉันอยากจะลองดูให้ดีเลย!"

พูดจบ เซียวเฉินก็เริ่มลงมือทันที ร่างของเขาราวกับพัดพาสายลมมา รวดเร็วมาถึงตรงหน้า

ในตอนนี้ ดูเหมือนจะทำให้ปวดหัวมาก

"นี่มันอะไรกันแน่?"