หลังจากนั้นเด็กทั้งสองคนได้เติบโตขึ้นมา พร้อมกับการทรมาณของชาวบ้าน
และถูกมองอย่างรังเกียจในสายตาของเด็กด้วยกัน
พวกเขาไม่เคยมีชื่อเสียงเรียงนาม เพราะอะไรกันนะ เพราะพวกเขาไม่มีชื่อั้แ่แรกอยู่
แล้ว ไม่มีใครตั้งให้ ไม่มีใครสนใจพวกเขาั้แ่แรก
ไม่มีเลยแม้แต่คนเดียว พวกเขาทำได้เพียงรอการรับโทษจากผู้คนและโดนใส่ร้าย
อย่างไม่มีเหตุผล
เพราะไม่มีใครอยู่เคียงข้าง ช่างเหงาเปล่าเปลี่ยว ให้มีคนรัก มีคนชื่นชม
นั้นก็เป็แค่ความฝันที่พวกเขาจินตนาการ พวกเขาจึงคิดวิธีการหลบหนีออกจากคุก
ช่งเย็นเมื่อผู้เฝ้าประตูได้ไปสังสรรค์ กับผู้คนในหมู่บ้าน พวกเขาจึงหลบหนีออกมาและ
เร่งฝีเท้าให้เร็วที่สุด ไปให้ไกลที่
เมื่อหนีออกมาไกลมาก พวกเขาจึงล้มลงกองกับพื้นหญ้าและได้มองดวงอาทิตย์ราวกับ
พึ่งเคยเห็นมันสวยมาก ทั้งที่ไม่เคยมาก่อน
พวกเขาจึงเล่นด้วยกันอย่างสนุกสนาน เล่นกันจนเหนื่อยจึงนอนลงกับพื้นปล่อยให้ตัวเองโนสายลมพัด
ผ่านร่างกายของตนอย่างมีความสุข
และจู่ๆก็เห็นเงา เดินมาแต่ไกลจากหมู่บ้านที่พวกเขาวิ่งออกมา เด็กๆใกันมาก พยายามวิ่งหนี
แต่พวกเขาก็ต้องหยุดเพราะ สภาพเธอไม่ได้ต่างจากเด็กทั้งสองเลย
และพวกเขาก็ได้พบกับหญิงสาวไร้นิรนาม