ฮวงจุ้ย เกมส์ กล คนแปรชี่

“ไง…แม่หมอ เงียบเป็๲ท่อนไม้เลยเหรอ” เขาชายตามองข้ามเบาะไปยังที่นั่งทายรถ “พอเจอบ้านที่ไม่มีปัญหาแล้วมันรู้สึกว่าตัวเองไม่สำคัญหรืองะ”

“พูดดีเป็๞ศรีแก่ปาก” ปอยเงยหน้าขึ้นใช้สายตาที่ปริ่มๆ จะมีประกายแสงสาดออกมาจ้องไปที่คุนอย่างแค้นเคือง “พูดมากเขาว่าเป็๞คนปากหมานะ”

“อ่าว…เปิดก่อนอีกแล้วเหรอ” คุนทำท่าฮึดฮัด “ได้…” แต่ทว่าทันใดนั้นเองเขาก็ถูกฝ่ามือของวิษณุตบเข้าทองอย่างเต็มแรงจนเผลอร้องอักออกมา พร้อมกับใช้มือกุมท้องตัวงอเป็๲กุ้ง “พี่ตีผมทำไมอะ!”

“มึงไปแหย่น้องปอยเขาทำไมวะ” วิษณุพูดเสียงหนัก “อยู่ดีไม่ว่าดี”

“ก็แค่ถามเอง” คุนสวนกลับทันควัน “เห็นเงียบๆ มาตลอด ก็กลัวว่าจะเป็๲อะไร”

“แหมๆๆๆ เนื้อคู่แต่อดีตชาติเขาหวงกันนี่เอง” ดาวร่วมประสมโรงด้วย “แต่ว่าไปก็จริงของไอ้คุนมัน” ว่าพลางก็หันไปยังหญิงสาวที่นั่งข้างกันพร้อมกับเอ่ยขึ้น “น้องปอยเป็๞อะไรเหรอ เห็นเงียบผิดปกติมา๻ั้๫แ๻่ในบ้านละ”

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะพี่” ปอยเปลี่ยนท่าทีเป็๲มิตรมากขึ้นขณะตอบกลับดาว “แค่รู้สึกว่าบ้านหลังนั้นมันมีอะไรแปลกๆ แค่นั้นเองค่ะ”

“แปลกตรงไหนเหรอครับน้องปอย” เป็๞วิษณุที่ถามแทนอย่างอยากรู้ไม่ต่างกัน “ซินแสหวังก็ดูให้หมดแล้วนี่หนา ถ้ามันมีอะไรผิดปกติ แกก็น่าจะทักมาแล้วนะ”

“นั่นแหละค่ะที่แปลก” ปอยตอบกลับ หัวคิ้วขมวดชิดกันแน่น “ทั้งตัวบ้านและรอบๆ บริเวณไม่มีอะไรผิดปกติจริงๆ ค่ะพี่ ทั้งยังถูกวางฮวงจุ้ยไว้ดีหมดทุกจุดอีกด้วย ไม่มีการวางฮวงจุ้ยกลับหัวกลับหาง หรือ ผิดหลักปัญจธาตุเหมือนบ้านที่ผ่านๆ มาเลยสักจุดเดียว ไม่มีปัญหาเหมือนที่ซินแสหวังบอกจริงๆนั่นแหละ แต่ว่า….ทำไมก็ไม่รู้ หนูรู้สึกว่ามันผิดปกติจริงๆ แต่คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก ว่าผิดตรงไหน”

“ผิดตรงที่เธอเองรึเปล่า” คราวนี้เป็๞คุณที่เอ่ยเสริมขึ้นมาบ้าง “คนอะไร จ้องจะหาแต่เ๹ื่๪๫ไปทั่ว”

ปอยตวัดหางตาค้อนขวับไปทางคุนทันที

“ฉันละแปลกใจจริงๆ ว่าทำไมคนปากอย่างคุณถึงได้โตมาจนอายุป่านนี้ได้กันนะ”

วิษณุและดาวปล่อยเสียงหัวเราะออกมาก๊ากใหญ่ ก่อนที่วิษณุจะแทรกคำขึ้น

“น้องปอยพูดถูก ถ้าไม่ได้พวกพี่นะ ป่านนี้มันได้กลับบ้านเก่าไปนานละ”

“โหว…พี่ นั้นมันสมัยไหนแล้ว” คุนค้าน

“๻ั้๫แ๻่เด็กเลยมึงนะ” วิษณุฉีกยิ้ม “มีเ๹ื่๪๫กับเขาไปทั่ว ถ้าไม่ได้พวกกูช่วยไว้นะ ถ้าไม่ตายก็คงเลี้ยงไม่โตหรอก”

“ก็พวกนั้นมาหาเ๱ื่๵๹ผมก่อนนี่พี่” คุนสวนกลับ “พวกพี่ไม่ใช่เหรอ ที่สอนผมให้รู้จักสู้คนนะ”

“สู้คนนะใช่” วิษณุตอบกลับ “แต่มึงจะสู้กับทุกคนไม่ได้เว้ย…โดยเฉพาะในตอนนี้ ที่มึงโตจนเลียตูดหมาไม่ถึงแล้ว ก็ยังจะเ๯้าคิดเ๯้าแค้นกับสาวสวยบอบบางอย่างน้องปอยเขาอยู่ได้”

“หมาเลียตูดไม่ถึงเหอะ” คุนเแสร้งมองข้างทางพลางบ่นเสียงอุบอิบ “แล้วสวยบอบบางตรงไหนกัน ดูยังไงๆ ก็งูพิษชัดๆ”

“นายซิงูพิษ!” ปอยสวนกลับทันควัน

แต่ทว่าเวลาเดียวกันนั้นเอง ดาวที่หัวเราะเอิกอ๊ากก็อุทานขึ้น

“พี่นุ ไม่ใช่ว่าเลยทางเขาแล้วเหรอพี่!”

“เอ่อว่ะ!” วิษณุพลันได้สติ ขณะเหยียบเบรกจนคนในรถหัวทิ่มคะมำไปข้างหน้าตามๆ กัน โชคยังดีที่ถนนสายนี้อยู่ในเขตที่รถราไม่เยอะเหมือนเฉกเช่นในเมือง ถ้าไม่อย่างนั้นคงเกิดเหตุโศกนาฏกรรมขึ้นแน่ๆ “มันต้องเลี้ยวที่แยกนั้นใช่ไหมครับน้องปอย”

“ค่ะ” ปอยเองก็พลันฉุกคิดขึ้นมาได้เช่นกัน “หนูเองก็ไม่ทันสังเกตเหมือนกัน คงเพราะหน้าฝน ฝนตกจนต้นไม้มันขึ้นรกไปหน่อยนะคะ”

“แน่ใจหรือว่าทางเข้ารีสอร์ตเธอจริงๆ นะ” คุนพูด ขณะใช้มือลูบหน้าผากป้อยๆ “รกอย่างกับป่า”

“เออ…ไม่ใช่” ปอยพูดเสียงขึ้นจมูก “มันเป็๞ป่าจริงๆนั่นแหละ เป็๞ป่าที่จะพานายไปฆ่าหมกข้างในนั้นไงยะ”

“เอาน่าๆๆ” ดาวหัวเราะ ขณะทำมือประหนึ่งพระพุทธรูปปางห้ามญาติ “ใจเย็นๆ กันก่อนซิเนื้อคู่หลายอดีตชาติ…เอ๊ย!” ไม่รู้ว่าดาวพลั้งปากจริงๆ หรือ แกล้งหยอกล้อทั้งสอง ที่บัดนี้ได้ตวัดสายตาจ้องมายังเธอในทันที “พักรบกันสักพักก่อนดีไหม นี่ก็ใกล้จะจบโปรเจ๊คแล้ว ยังไงทั้งสองคนก็ได้แยกทีมกันอยู่แล้ว ทะเลาะกันไปก็มีแต่จะเสียกันทั้งคู่”

“จริงของไอ้ดาวมัน” วิษณุเห็นด้วย ขณะตีรถให้ข้ามเลนไปอีกฝั่ง เพื่อจะกลับไปแยกที่พวกเขาพึ่งจะผ่านมา “การรักย่อมดีกว่าการเกลียดกันนะ เชื่อพี่…พี่เห็นมาหลายคนละ พวกที่เกลียดกันนะ ลงเอยไม่ดีสักราย…เพราะแบบนี้ มันจะดีอย่างมากเลย ถ้าสองคนจะรักกัน โดยเฉพาะน้องปอยถ้าได้มารักกับพี่ มันจะเป็๞อะไรที่ดีมากๆ ถึงมากที่สุดเลยละ”

“มันใช่เวลาไหมพี่” ดาวเสียงสูง “คนจะฆ่ากันตายอยู่แล้ว ยังจะมีอารมณ์มาแอ๊วสาวอีก โอ๊ย…กูละเพลีย”

“หยอกๆๆๆ” วิษณุรีบแก้ตัว ขณะที่เลี้ยวเข้าไปยังทางแยก “แต่ถ้าได้จริงก็ดี”

“ยังจะอีก!” ดาวถลึงตามองหัวหน้าตนอย่างเอือมระอา ขณะที่รถแล่นไปตามทางที่มีต้นไม้ขึ้นครึ้มตลอดสองข้างทาง อันเป็๲ทางเข้าไปสู่รีสอร์ตของปอย

รถเคลื่อนตัวไปตามทางซึ่งตัดผ่าสนามหญ้าที่เต็มไปด้วยไม้ดอกไม้ผลตลอดสองข้างทางที่ลาดชันเล็กน้อย ก่อนจะไปหยุดอยู่หน้าบ้านไม้เก่าแก่แต่ดูทันสมัย โดยที่มีบุรุษและสตรีวัยกลางคนยืนยิ้มแฉ่งอยู่