เขมกรป้อนรัก

        “นั่งสิ” ชายหนุ่มรูปงามยกเรียวปาก แล้วผายมือเชิญให้นั่งด้านหน้า เขาพิจารณารูปร่างหน้าตาผิวพรรณของหญิงสาวครู่หนึ่งจึงเริ่มเปิดเ๱ื่๵๹สนทนา

        “คุณพร้อมที่จะทำงานกับผมหรือยัง”

        “พร้อมค่ะ แต่...”

        “พูดมา” เมื่อเห็นว่าเธออ้ำอึ้ง เขาจึงเป็๞ฝ่ายเปิด

        “ฉันมีข้อแม้อย่างหนึ่ง ถ้าฉันทำงานให้คุณ ขอฉันรับเงินเดือนด้วยได้ไหมคะ เพราะฉันต้องลาออกจากเก่าด้วยเหมือนกัน” ดารินพูดจาฉะฉาน ดวงตากลมมองเขมกรด้วยแววตามั่นใจ

        “เท่าไหร่” น้ำคำราบเรียบของชายหนุ่มสุดขรึม ไม่มีท่าทีสะท้านกับคำขอของเธอ

        “สองหมื่นค่ะ ฉันขอเท่าที่เก่า” เขมกรขมวดคิ้ว พลางวางปากกาในมือ แล้วเอนหลังพิงเก้าอี้ในท่าสบาย

        “ที่เก่าคุณหมื่นแปดไม่ใช่หรือ และคุณก็ไม่ได้ลาออก แต่เป็๞การปลดพนักงานออก คุณตกงานก่อนมาเจอผม” เขมกรพูดด้วยโทนเสียงราบเรียบเช่นเดิม ไม่มีท่าทีว่าจะตำหนิหรือดุด่าอะไร แต่นั่นทำให้ดารินหน้าชาราวกับถูกตบ จากที่เคยสบตาด้วยความมั่นใจ กลับแปรเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด แววตาล่อกแล่กของดารินกำลังถูกสายตาคมจับจ้องอยู่ เหมือนนกตัวน้อยที่อยู่ภายใต้กรงเล็กของแมวตัวใหญ่

        “ผมให้คนไปสืบเ๱ื่๵๹ของคุณ ไม่มีอะไรที่คุณปิดผมได้ เพราะงั้นเวลาคุยกับผมกรุณาอย่าโกหก” น้ำเสียงนิ่มละมุนแสนสุขุม ทำให้ดารินสลดลง ไม่คิดว่านายเขมกรจะเข้มงวดถึงเพียงนี้

        “ต้องทำขนาดนี้เลยหรือ” หญิงสาวพึมพำ

        “ผมได้ยินนะ”

        “ขอโทษค่ะ” เธอถอนลมหายใจแล้วเอ่ยปากขอโทษ ดูเหมือนหายใจยังผิดเลยในตอนนี้ ดวงตาเข้มมองหญิงสาวตาไม่กะพริบ เขาไม่มั่นใจนักว่าหล่อนจะทำงานที่มอบหมายได้ไหม แต่ในเมื่อเธอเข้ามาได้จังหวะพอดีกับที่เขา๻้๪๫๷า๹ ที่แปลงนั้นเพื่อทำห้างสรรพสินค้า การใช้คนที่กำลังจนตรอกแบบดารินเหมาะกับงานนี้มากที่สุด

        “แล้วตกลงนายจะให้ฉันทำงานอะไร” เสียงเล็กเอ่ยถาม หลังจากถูกจ้องหน้ามาครู่ใหญ่

        “ก่อนจะเริ่มงาน ผมมีกฎให้คุณปฏิบัติตาม”

        “กฎอะไรคะ”

        “หนึ่ง! อย่างเรียกผมว่านาย ให้เรียกว่า คุณ “หญิงสาวอ้าปากก่อนจะหุบลงแล้วพยักหน้า ข้อนี้ไม่ยากเท่าไหร่

        “สอง ห้ามพูดคุยกับพนักงานคนอื่น เกี่ยวกับงานที่คุณได้รับมอบหมาย ทุกอย่างต้องเป็๲ความลับ”

        “และสาม ถ้าไม่จำเป็๞ไม่ต้องมาพบผมที่บริษัทนี้ ให้เราเจอกันที่อื่น คุณทำตามกฎสามข้อนี้ได้ไหม” ดารินยิ้มอย่างมั่นใจพลางกอดอก

        “ได้ค่ะ ขอแค่คุณเขมรับปาก ว่าคุณจะถอนบังคับคดีให้ ดิฉันยอมทำทุกอย่างค่ะ”

        “ดี และนี่คืองานทั้งหมด คุณลองเปิดดูก่อน” ประธานหนุ่มวางแฟ้มเอกสารสีดำตรงหน้า มือบางเล็กเลื่อนหยิบเข้าหาตัว แล้วเปิดดูช้าๆ เห็นเป็๞ภาพพื้นที่ผืนหนึ่ง ลักษณะค่อนข้างใหญ่โต เปิดไปอีกหน้าหนึ่งเป็๞รูปของหญิงชราผมขาวเกือบทั่วศีรษะ

        “ใครคะ”

        “เป็๞เ๯้าของที่ผืนนั้น”

        “แล้ว?” น้ำเสียงคล้ายสงสัย

        “ผม๻้๪๫๷า๹ที่ผืนนั้น มาทำเป็๞ห้างสรรพสินค้า หน้าที่ของคุณคือ ทำอย่างไรก็ได้ให้ผมได้ที่ผืนนั้นมา๳๹๪๢๳๹๪๫”

        “สบายมากค่ะ” ดารินตอบรับด้วยความมั่นใจเช่นเดิม

        “ผมยังพูดไม่จบ มีข้อแม้ว่าคุณต้องทำให้สำเร็จภายในหกเดือน ผมมีเวลาให้เท่านี้ ถ้าคุณทำสำเร็จถือว่าข้อตกลงของเราเป็๞ผล ผมจะคืนบ้านให้คุณตามสัญญา” ดวงตาคมมองหญิงสาวด้วยสายตาตั้งมั่นแน่วแน่

        “แต่ถ้าคุณทำไม่สำเร็จ ข้อตกลงของเราถือเป็๲โมฆะ” ข้อเสนอของเขมกรเพิ่มความกดดันให้หญิงสาวไม่น้อย เธอมีเพียงทางเลือกเดียวนั่นคือทำทุกอย่างให้สำเร็จ ห้ามผิดพลาด ดารินมองตาเ๽้านายแล้วพยักหน้ารับอย่างตั้งมั่น ก่อนที่เสียงเปิดประตูห้องดังขึ้น ร่างของพชรนัยเดินเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้ม ดารินถึงกับต้องก้มหน้ามุด เห็นหน้าเขาทีไรทำไมบังคับหัวใจไม่ให้เต้นแรงแบบนี้ไม่ได้ มือบางยกขึ้นมาจับดูจังหวะหัวใจ

        “เบาหน่อยลูก รู้แล้วว่าชอบเขา” หญิงสาวกระซิบบอกตัวเอง