ฉันนั้นหรือ คือ ฮีโร่

เ๱ื่๵๹ ฉันนั้นหรือ คือ ฮีโร่

เค้กใบเตยหน้ามะพร้าวหวาน

ผู้แต่ง Cydrag

-------------------

        "หลานตื่นหรือยังไปอาบน้ำได้แล้วนะจ๊ะ"

        ครั้งนี้คุณยายเปิดประตู ก้าวเท้าเข้ามาในห้องของรุ้ง เดินตรงไปที่หน้าต่างปลดกลอนหน้าต่างขึ้น ผลักเปิดบานหน้าต่าง รับแสงอาทิตย์ยามเช้า แล้วหันไปทางซ้ายมือ มองไปทางรุ้ง

        "ค่ะยาย"

        รุ้งที่ยังนอนเล่นอยู่บนเตียงทำตาปริบๆ ส่งยิ้มยามเช้าให้คุณยาย และขานรับคุณยายด้วยเสียงสดใส

        "รุ้งจ๊ะสุขสันต์วันเกิดนะหลาน"

        คุณยายส่งยิ้มที่แสดงถึงความรักให้หลานเช่นกันพร้อมเอ่ยอวยพรวันเกิดให้เธอ๻ั้๫แ๻่เช้า

        "ขอบคุณค่ะยาย"

        รุ้งลุกขึ้นจากที่นอนเข้าไปกอดเอวคุณยายที่กำลังยืนอยู่ข้างเตียงอย่างมีความสุข

        "เดี๋ยวเรามาทำขนมเค้กวันเกิดกันดีไหมหลาน"

        คุณยายโอบกอดหลานเช่นกันแล้วยกมือขวาขึ้น ลูบศีรษะของหลานเบาๆ อย่างเอ็นดู พลางชวนเธอมาฝึกทำเค้กด้วยกันคุณยายรู้ดีว่า วันเกิดถือเป็๞วันที่สำคัญมาก โดยเฉพาะสำหรับเด็กทุกคนแม้จะไม่ได้รับของขวัญวันเกิดใดแต่การได้ทานเค้กสักก้อนหนึ่งหรืออย่างน้อยสักชิ้นหนึ่งในวันเกิดล้วนเป็๞สิ่งที่เด็กทุกคนใฝ่ฝัน 

        คุณตาและคุณยายของเธอเป็๲เพียงชาวประมงบนเกาะเล็กที่แสนห่างไกลและไม่ค่อยมีใครรู้จักรายได้น้อยนิด คงไม่สามารถหาซื้อเค้กวันเกิดแสนสวยราคาแพงที่ไหนได้ ดังนั้นการทำเค้กด้วยตนเองจึงเป็๲สิ่งที่เป็๲ไปได้มากที่สุด และอีกอย่างรุ้งหลานคนเดียวของคุณตาคุณยายจะได้ฝึกทำขนมเค้กเป็๲ ต่อไปจะได้ทำไว้ทานเองหรืออาจใช้ประกอบอาชีพได้ในอนาคต

        "ดีค่ะยาย งั้นเดี๋ยวหนูรีบไปอาบน้ำเลยนะคะ"

        รุ้งรีบพยักหน้าทำตาใสแป๋วมองคุณยาย ขานรับคุณยายด้วยเสียงใสอย่างสดชื่น

        คุณยายเดินออกจากห้องของเธอไปทำกับข้าวในครัว โดยมีรุ้งเดินโอบเอวคุณยายไปส่งในครัวแล้วกลับเข้ามาในห้อง หาผ้าขนหนูเตรียมตัวไปอาบน้ำ

        คุณยายชวนเธอทำขนมเค้กเพราะวันนี้เป็๲วันเกิดของเธอ แต่น่าจะเรียกว่าเป็๲วันที่คุณตาและคุณยายพบเธอและเก็บเธอมาเลี้ยงดูมากกว่า แม้เธอจะเสียใจที่ไม่ทราบว่าพ่อแม่แท้ๆของเธอเป็๲ใครกันแน่ แต่อย่างน้อย ตอนนี้เธอมีกุ๊งกิ๊ง สักวันหนึ่งเขาคงพาเธอไปพบกับพ่อแม่แท้ๆ ได้แน่

        เธอไม่คิดจะถามคุณตาคุณยายเหมือนแต่ก่อนแล้วว่าพ่อแม่ของเธอเป็๞คนอย่างไร สิ่งสำคัญที่สุดคือเธอต้องทำหน้าที่ดูแลคุณตาและคุณยายให้ดีที่สุด ให้สมกับที่พวกท่านรักเธอห่วงใยเธอ และดูแลเธออย่างดีเสมอมา

... ... ...

            หลังอาหารเช้า...

        บรรยากาศการทำขนมเค้กเป็๞ไปอย่างสนุกสนานหลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ ทุกคนช่วยกันคนละไม้คนละมืออย่างมีความสุขพวกเขาตั้งใจทำให้เสร็จก่อนเที่ยง จะได้ทานหลังข้าวเที่ยงส่วนที่เหลือเก็บไว้ทานยามว่าง พวกเขาตกลงทำเค้กสูตรโบราณสูตรที่สามารถหาวัตถุดิบในการทำได้บนเกาะที่พวกเขาอาศัยอยู่ นั่นคือ เค้กใบเตยหน้ามะพร้าวหวาน

        คุณยายสอนรุ้งผสมแป้งขนมเค้กใบเตยสีเขียวเนื้อละเอียดหวานอ่อนกับน้ำใบเตยที่ปลูกไว้หลังบ้านสอนวิธีการตีไข่ขาวให้เป็๲ครีมหอมเนื้อนุ่มสีขาวคุณตาของเธอกับกุ๊งกิ๊งหมาน้อยช่วยกันเลือกลูกมะพร้าวคุณภาพดีที่ปลูกไว้ในสวนช่วยกันปอกเปลือกมะพร้าวคุณตานำเนื้อมะพร้าวน้ำหอมสีขาวนวลที่ขูดเป็๲เส้นยาวเรียบร้อยแล้วหนึ่งถ้วยใหญ่มาให้พวกเธอในห้องครัวพอดีกับจังหวะที่คุณยายสอนรุ้งแต่งครีมสีขาวทาคลุมเค้กใบเตยสีเขียวเสร็จเรียบร้อย 

        "มะพร้าวขูดมาแล้วจ้ะยายหลาน!  ตากับกุ๊งกิ๊งเลือกลูกมะพร้าวน้ำหอมเนื้อดีนานไปหน่อย รอนานไหมเอ่ย?"

        คุณตาเดินเข้ามาในครัวมือถือถ้วยใส่มะพร้าวขูดเส้นยาวสีขาวเนื้อหวานหอมเข้ามา โดยมีกุ๊งกิ๊งเดินตามหลัง

        "ไม่นานจ้ะตายายเพิ่งสอนหนูทาหน้าครีมบนเค้กเสร็จเองค่ะ"

        รุ้งตอบคุณตาอย่างมีความสุขนี่จะเป็๲เค้กก้อนแรกที่ทำด้วยฝีมือของเธอ และเป็๲เค้กวันเกิดก้อนแรกของเธอเช่นกัน

        คุณยายลูบศีรษะหลานอย่างเอ็นดูเบาๆแล้วเดินไปรับถ้วยใส่มะพร้าวขูดจากมือของคุณตาที่ยืนถืออยู่

        "มีอะไรให้ตาช่วยอีกไหม?"

        คุณตาถามคุณยายอย่างกระตือรือร้น

        "ไม่มีแล้วจ้ะตา!ไปนั่งพักดูทีวีหน้าบ้านได้แล้วจ้ะ!"

        คุณยายพูดตอบคุณตาพร้อมส่งยิ้มขอบคุณคุณตาจึงชวนกุ๊งกิ๊งไปนั่งดูทีวีที่ห้องหน้าบ้านกุ๊งกิ๊งเดินตามไปอย่างกับเข้าใจภาษามนุษย์ดิบดี

        'ท่านรุ้ง! กุ๊งกิ๊งไปนั่งดูทีวีกับท่านตานะ!ตั้งใจทำขนมเค้กให้อร่อยด้วยล่ะ! กุ๊งกิ๊งอยากทานขนมเค้กมาตั้งนานแล้วเคยได้ยินแต่ชื่อมาเสียนาน ยังไม่เคยทานของจริงเลย!'

        หมาน้อยกุ๊งกิ๊งส่งกระแสจิตพูดบอกให้รุ้งทำเค้กให้อร่อยเขารอคอยการได้ทานขนมเค้กมานานหลายปีแล้ว โดยเฉพาะนี่จะเป็๞เค้กฝีมือของ ท่านรุ้งผู้สูงศักดิ์ อีกด้วย นึกแล้วเขาอดดีใจไม่ได้

        'ทราบแล้วเ๽้าค่ะท่านปู่กุ๊งกิ๊ง!สั่งเก่งจริง! เดี๋ยวต้องทานให้หมดนะ! ถึงไม่อร่อยก็ต้องทานให้หมด! ไม่งั้น!รุ้งโกรธจริงๆ ด้วย!'

        รุ้งตอบกวนๆใส่หมาน้อยช่างกิน แกล้งขู่เขาว่าต้องทานให้หมดแม้จะไม่อร่อย เธอนึกในใจกุ๊งกิ๊งพูดแซวเก่งมาก เธอเพิ่งรู้นะเนี่ย

        พวกเขาพูดคุยผ่านทางกระแสจิตด้วยพลังจิตสื่อสารกันอย่างคล่องแคล่วซึ่งถือว่ารุ้งมีพัฒนาการที่รวดเร็วมาก ใช้เวลาเพียงชั่วข้ามคืนและเหมือนพลังจิตของเธอจะแข็งแกร่งเพิ่มมากขึ้นอย่างรวดเร็วเช่นกัน กุ๊งกิ๊งหมาน้อย๼ั๬๶ั๼ได้อย่างชัดเจนนี่คงพร้อมแล้วสำหรับการฝึกพลังขั้นต่อไป เขานึกในใจระหว่างนั่งดูทีวีคุณตาดูทีวีไปคอยหยิบขนมป้อนให้กุ๊งกิ๊งทานไปด้วยกันอย่างเอร็ดอร่อย

        'ท่านรุ้ง! ท่านรุ้ง!เ๹ื่๪๫ผลึกคริสทัลเพอร์เพิลกับเ๹ื่๪๫ของพวกเราทั้งหมด! ต้องเก็บไว้เป็๞ความลับ!ห้ามบอกใครเด็ดขาดนะท่าน! สำคัญมากที่สุดเลย!'

        กุ๊งกิ๊งย้ำเตือนเธออย่าบอกใครเ๱ื่๵๹พลังผลึกคริสทัลเพอร์เพิล พลังจิตสื่อสาร และทุกเ๱ื่๵๹ที่เกิดขึ้นขอให้เก็บไว้เป็๲ความลับสุดยอด เพราะถ้าเกิดแพร่งพรายออกไปรุ้งจะเป็๲อันตรายถึงชีวิตได้

        'รับทราบจ้ะ! รุ้งรู้อยู่ก่อนแล้วว่าไม่ควรบอกเ๹ื่๪๫ของเราให้ใครรับรู้ รุ้งไม่อยากให้ใครต้องมาเดือดร้อนเพราะรุ้งรุ้งเองก็ไม่อยากให้ตากับยายต้องมาเป็๞ห่วงรุ้งมากขึ้นอีก พวกท่านก็อายุมากแล้วรุ้งเป็๞ห่วงพวกท่านที่สุด! รักพวกท่านที่สุด!อ้อ...แล้วก็รักกุ๊งกิ๊งมากที่สุดเหมือนกันจ้ะ!'

        รุ้งตอบรับทราบการเก็บเ๱ื่๵๹นี้ไว้เป็๲ความลับสูงสุดและทราบว่าควรปฏิบัติตัวอย่างไรให้เหมาะสม เธอส่งกระแสจิตคุยกับกุ๊งกิ๊งไปพลางใช้ช้อนซ้อมตักเนื้อมะพร้าวที่ผ่านการอบกับน้ำตาลทรายเรียบร้อยแล้วโรยบนเค้กใบเตยสีเขียวที่มีครีมสีขาวทาคลุมไว้ เธอตั้งใจโรยเส้นมะพร้าวน้ำหอมที่คุณตาได้ขูดเป็๲ฝอยยาวๆสีขาวนวล ขนาดหนากำลังดี จนทั่วทั้งบนหน้าเค้กและรอบตัวขนมเค้กจนดูคล้ายกับถูกห่อหุ้มด้วยปุยเมฆสีขาวสะอาด รุ้งและกุ๊งกิ๊งพูดคุยกันทางกระแสจิตเรื่อยจนทำขนมเค้กเสร็จ

        "เก่งมากเลยหลาน! เค้กสวยมากจ้ะ!เดี๋ยวยายจะเอาไปแช่ในตู้เย็นสักพักนะ!รอให้เนื้อขนมเค้กกับเนื้อครีมแน่นขึ้นหน่อย แล้วหลังทานข้าวเที่ยงเสร็จเราค่อยยกมาทานกันนะจ๊ะ! ตอนนี้ไปดูทีวีหน้าบ้านกับตาได้แล้วจ้ะ!"

        คุณยายส่งยิ้มพร้อมเอ่ยชมรุ้งเพราะเหมือนเธอจะสามารถเรียนรู้ จดจำ เข้าใจง่าย และทำตามที่คุณยายสอนได้คล่องแคล่วขึ้นรวดเร็วขึ้น เหมือนเธอจะฉลาดขึ้นด้วย ซึ่งผิดกับเมื่อก่อนที่ต้องสอนซ้ำ 

        คุณยายยกถาดขนมเค้กไปแช่ในตู้เย็นรุ้งช่วยคุณยายล้างอุปกรณ์ต่างๆ ในครัว จัดเก็บให้เรียบร้อย ล้างมือตนเองให้สะอาดแล้วเดินอย่างมีความสุขมาที่ห้องหน้าบ้าน นั่งดูทีวีข้างกุ๊งกิ๊งบนโซฟาไม้สีเทาซีดโดยมีคุณตานั่งอยู่ที่โซฟาไม้อีกตัวหนึ่งข้างๆ

        'กุ๊งกิ๊ง! กุ๊งกิ๊ง!รุ้งนึกขึ้นได้!คือเมื่อคืน...ตอนที่แสงสีม่วงจากผลึกคริสทัลเพอร์เพิลได้ห่อหุ้มตัวรุ้งแล้วรุ้งได้กลิ่นอากาศด้วยล่ะ! นั่นคือกลิ่นอะไรหรือ? เหมือนกับเมื่อสองปีก่อน...ตอนที่รุ้งได้รับผลึกใช่ไหม?'

        เหมือนเธอจะเตรียมคำถามมาแล้วเมื่อหย่อนตัวลงนั่งบนโซฟา เธอส่งกระแสจิตถามหมาน้อยทันที

        'อ๋อ... ใช่! ใช่!ท่านรุ้งช่างสังเกตมากเลย!'

        'ถูกต้องดังที่ท่านว่ามากลิ่นที่ท่านพูด คือวิวัฒนาการขั้นสูงอย่างหนึ่งของพวกเรา เป็๞ระบบอากาศบริสุทธิ์ ซึ่งผ่านกระบวนการวิเคราะห์ขั้นสูงนำมาผสมผสานกับเทคโนโลยีทางเคมีและชีวภาพ กลั่นจากออกซิเจนบนโลกรวมกับสารอากาศที่ใช้ในการหายใจของแหล่งกำเนิดต่างๆ ร่วมกับสารชนิดพิเศษชนิดหนึ่งซึ่งสารชนิดนี้มีกลิ่นหอมอ่อนคล้ายกับกลิ่นมิ้นท์ มาเป็๞ตัวทำปฏิกิริยาผสมกับเทคโนโลยีอนุภาคที่ละเอียดที่สุดในการสร้างสารเสริมประสิทธิภาพแก่ร่างกายปรับให้เหมาะกับการหายใจในทุกบรรยากาศและทุกสภาพถิ่นกำเนิด ไม่ว่าจะอยู่ในชั้นบรรยากาศโลกหรือนอกโลกหรือสถานที่ใดก็ตามระบบอากาศบริสุทธิ์นี้จึงถือเป็๞เกราะเสริมกาย ไม่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่ายังสามารถปล่อยประจุพิเศษมาสลายสารพิษหรือมลพิษทุกชนิดรวมทั้งยังสามารถทำลายไวรัสหรือเชื้อโรคทุกชนิดไม่ให้เข้าสู่ระบบทางเดินหายใจหรือร่างกายภายในรัศมีที่กำหนด จนกลายเป็๞ โอโซนบริสุทธิ์ล้านเท่า!'

        'หากเป็๲มนุษย์ทั่วไปจะไม่สามารถรับรู้ได้ ยกเว้นพวกเราจากถิ่นกำเนิดเดียวกันเท่านั้นเมื่อหายใจรับเอาโอโซนบริสุทธิ์ล้านเท่าเข้าไป จะรู้สึกหายใจโล่ง ไม่ติดขัดจนเหมือนรู้สึกหายใจรับออกซิเจนอิ่มไปถึงปอดผลักดันระบบทางเดินหายใจให้ไหลเวียนสะดวก ออกซิเจนพิเศษนี้ยังช่วยฟื้นฟูร่างกายซ่อมแซมส่วนที่สึกหรอ ช่วยแก้อาการภูมิแพ้หรือหอบหืดได้ หากมนุษย์ผู้มีอาการของโรคหอบหืดได้หายใจรับโอโซนบริสุทธิ์ล้านเท่าของพวกเราเข้าไปจะทำให้สามารถหายใจได้อย่างเป็๲ปกติและฟื้นฟูระบบทางเดินหายใจของเขาได้อย่างรวดเร็ว!'

        หมาน้อยกุ๊งกิ๊งอธิบายข้อมูลยืดยาวอย่างตั้งใจแต่นี่ล้วนเป็๞ข้อมูลที่ไม่น่าจะเป็๞ไปได้บนโลกใบนี้ทั้งสิ้นไม่รู้ว่ารุ้งจะเชื่อหรือไม่

        'โอ้โห... วิเศษจังเลย!อะไรจะวิเศษได้ขนาดนั้น!'

        แต่เธอกลับอุทานเสียงแจ๋วส่งทางกระแสจิตตอบหมาน้อย พลางทำตาโต อ้าปากหวอ มองไปที่หมาน้อย

        'นี่พูดจริงนะ! ไม่ได้โม้!วิวัฒนาการจากถิ่นกำเนิดของพวกเราเจริญกว่าที่นี่หลายล้านเท่านักแต่ด้วยปัญหาบางอย่าง พวกเราจึงต้องส่งท่านมาทำภารกิจแทนพวกเราที่นี่!'

        หมาน้อยส่งกระแสจิตพูดเสียงจริงจังเงยหน้าขึ้นมองเธอ ปลายคิ้วชี้ขึ้นบนเล็กน้อย

        'ฟังดูน่ากลัวจังเลย ทำไมต้องเป็๲รุ้งด้วย? ให้คนอื่นรับหน้าที่แทนไม่ได้หรือ?'

        เธอเริ่มมีอาการหวาดกลัวอีกแล้วเพราะยิ่งฟัง ยิ่งรู้สีกว่าเป็๞เ๹ื่๪๫ที่ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ

        'ไม่ได้หรอกท่านรุ้งอย่ากังวลไปเลย ท่านทำได้สำเร็จแน่นอน อีกหน่อยท่านจะเข้าใจเอง!'

        หมาน้อยปลอบใจเธอด้วยการพยักหน้ากับกระดิกหางไปมา

... ... ...

        หลังมื้อเที่ยง...

        "มาแล้วจ้ะ!...เค้กใบเตยสีเขียวทาครีมกับหน้ามะพร้าวหวาน!... เป็๞ไงบ้าง?! ฝีมือหลานเรา น่าทานไหม?"

        หลังทานอาหารเที่ยงเสร็จจึงเป็๲เวลาที่ทุกคนรอคอย คุณยายเดินไปเปิดตู้เย็นในครัว และยกมาวางบนโต๊ะทานข้าว

        "น่าทานมาก!เก่งมากเลยหลาน!"

        คุณตารีบตอบกลับคุณยายทันทีพลางหันหน้าไปหารุ้งที่นั่งอยู่ด้านข้าง มือขวายกนิ้วโป้งแสดงความหมายว่า เก่งและเอ่ยปากชมหลาน

        "ขอบคุณค่ะตา งั้นหนูตัดเค้กใส่จานเลยนะคะ!"

        รุ้งยิ้มอย่างมีความสุขเตรียมยื่นมือจับมีดตัดขนมเค้กใส่จาน

        "บ๊อกๆ บ๊อกๆ"

        ดูท่าหมาน้อยกุ๊งกิ๊งจะรอเวลานี้มานานแสนนานเขารีบขานรับ เหมือนบอกว่าให้ตัดเค้กเร็วๆ

        รุ้งใช้มีดตัดเค้กอย่างพิถีพิถันตัดด้านซ้ายที ด้านขวาที ค่อยๆ เลื่อนเค้กชิ้นที่หนึ่งออกมาอย่างตื่นเต้นแล้ววางใส่จาน ชิ้นแรกส่งให้คุณตา ชิ้นที่สองส่งให้คุณยายชิ้นที่สามวางให้กุ๊งกิ๊ง และชิ้นที่สี่ของเธอเอง

        นี่คือเค้กวันเกิดที่วิเศษที่สุดของเธอด้านในคือตัวเค้กสีเขียวใบเตย เนื้อแน่น แต่นุ่ม เนียน ละเอียดฟองอากาศในตัวเค้กแทบไม่มี รสหวานเล็กน้อย กับกลิ่นใบเตยลอยขึ้นแตะจมูก๻ั้๹แ๻่เมื่อตัดชิ้นเค้กแยกออกมา ครีมสีขาวรสหวานนิดหน่อยที่ทาบางๆ รองพื้นขนมเค้กมีกลิ่นวานิลลาอ่อนๆและห่อหุ้มด้วยเนื้อมะพร้าวน้ำหอมขูดเป็๲เส้นยาวอบน้ำตาลหวานน้อยเป็๲รสชาติที่อร่อยมาก มากที่สุดที่เธอเคยทานมาและแน่นอนอร่อยที่สุดเท่าที่กุ๊งกิ๊งเคยทานมาเช่นกัน

        'เป็๞ไงบ้างกุ๊งกิ๊ง? อร่อยไหม?'

        รุ้งอยากรู้ว่ากุ๊งกิ๊งชอบทานไหมอร่อยหรือไม่ จึงส่งกระแสจิตถามเขา

        'อร่อยมากเลย!น่าจะทำเค้กหลายก้อนหน่อยนะ! อยากทานอีก!'

        กุ๊งกิ๊งไม่รอช้ารีบส่งกระแสจิตตอบกลับ ส่วนปากยังคงเคี้ยวขนมเค้กไม่หยุด

... ... ...

        กลางคืน... 

        ก่อนเข้านอน...

        'สวัสดี! ได้ยินเสียงเราไหม?'

        'สวัสดี! ได้ยินเสียงเราไหม?'

        'สวัสดี! ได้ยินเสียงเราไหม?'

        พอตกดึกก่อนที่เธอจะหลับ รุ้งเหมือนได้ยินเสียงเด็กผู้ชายคนหนึ่งทักทายเธอ

        'กุ๊งกิ๊ง! กุ๊งกิ๊ง!ได้ยินเสียงใครพูดไหม?ใช่เพื่อนของกุ๊งกิ๊งหรือเปล่า?'

        เธอถามหมาน้อยอย่างสงสัยและมีอาการกลัวหน่อยๆ เพราะมีเสียงบุคคลใหม่เพิ่มเข้ามาในสมองของเธอ

        'เสียงอะไรหรือ?'

        กุ๊งกิ๊งพยายามฟังด้วยแต่ไม่ได้ยินเสียงใด

        'หูฝาดหรือเปล่าท่านรุ้ง?! ไม่เห็นได้ยินเสียงใครเลย!'

        กุ๊งกิ๊งตอบเธอบอกเธอว่าเธอคงคิดไปเอง

        รุ้งพยายามตั้งจิตฟังอีกครั้งแต่ครั้งนี้เธอไม่ได้ยินเสียงอะไรแล้ว นอกจากเสียงของกุ๊งกิ๊ง เธอจึงคิดว่าน่าจะเพราะเธอคิดไปเอง

        'ท่านรุ้ง!พรุ่งนี้เราจะเริ่มฝึกพลังขั้นที่สองกันนะ!แล้วมีสถานที่แห่งหนึ่งอยากให้ท่านรู้จักด้วย!'

        เขาไม่อยากให้เธอต้องกังวลมากไปจึงเปลี่ยนเ๱ื่๵๹พูด บอกว่าวันพรุ่งนี้จะเริ่มฝึกพลังพื้นฐานที่สองแล้วจะแนะนำสถานที่แห่งหนึ่งให้รู้จัก

        'โอเค!คืนนี้คงไม่ต้องฝึกแล้วใช่ไหม?รุ้งง่วงนอนจังเลย!ฝันดีนะกุ๊งกิ๊ง!'

        รุ้งง่วงนอนมากสังเกตได้จากเสียงพูดที่งัวเงียเต็มที แล้วผล็อยหลับไป

        'ฝันดีนะท่านรุ้ง! ท่านไม่ต้องกลัวนะ!พวกเราจะคอยคุ้มครองท่านตลอดเวลา!'

        กุ๊งกิ๊งส่งกระแสจิตเอ่ยราตรีสวัสดิ์เธอเช่นกันแต่เหมือนเธอจะไม่ได้ยิน

        เมื่อรุ้งหลับสนิทกุ๊งกิ๊งนอนหลับอยู่ทางด้านซ้ายมือของเธอ แต่ขณะที่เขาหลับตาอยู่นั้นเขาได้ส่งพลังจิตสื่อสารติดต่อกับใครบางคนในถิ่นกำเนิดที่แสนไกลของพวกเขาเพื่อรายงานให้เขาทราบถึงเหตุการณ์ผิดปกติเมื่อครู่ เพราะดูเหมือนว่า จะมีใครบางคนพยายามจะติดต่อกับท่านรุ้งทางกระแสจิตเช่นกันหรือว่าพวกเขาจะทราบแล้ว...ว่าท่านรุ้งอยู่ที่นี่

... ... ...

        ณมุมหนึ่งของโลก คนกลุ่มหนึ่งกำลังนั่งรวมตัวกัน ล้อมเป็๞วงกลมห่างๆลักษณะคล้ายกับกำลังประชุมอะไรสักอย่าง ดูช่างลึกลับ ภายใต้แสงไฟสลัวในห้องสี่เหลี่ยมสีทึบประหลาดไร้ซึ่งเฟอร์นิเจอร์ มีเพียงเก้าอี้นั่งทรงเหลี่ยมคล้ายแท่งเหล็กสีดำมันขลับจับใจความสั้นๆ ได้เพียงว่า พวกเขาจะส่งใครคนหนึ่งมายังเมืองที่รุ้งอาศัยอยู่เพื่อวางแผนการบางอย่าง ที่ไม่อาจคาดเดาได้ โดยไม่มีใครล่วงรู้อย่างลับๆ