ตอน 22 ตาที่มืดบอด
ฮองเฮาเห็นว่าชายารองมีปัญหาเื่การวางตัวและมารยาท กลัวไท่จื่อจะอับอาย ส่งมือดีสุดเหี้ยบไปสอนมารยาทกฎวังถึงตำหนักนาง
ทว่าชายาเอกอย่างเหอเถาเยารู้เข้า มีหรือจะปล่อยให้ผ่านไปโดยง่าย... นางตั้งใจเข้าพบผู้จะไปสอนมารยาท จ่ายสินบนด้วยเงินจำนวนมาก
"จำเอาไว้ หน้าที่ของพวกเ้าคือทำให้ชายารองขายหน้ามากที่สุด หากทำสำเร็จข้าจะจ่ายให้อีกเท่าตัว " เถาเยาไม่รู้ถููกผิด ความริษยาครอบงำจิตใจ
ณ ตำหนักชายารอง
"อ๊ากกกก ทำอะไร๊!!!"
"ปล่อยนะ!!!" เอ้อหลันตัวแสบกำลังนอนกลางวันเคลิ้มๆ ถูกลากตัวลงจากที่นอน
"ใครน่ะ... บุกเข้ามาโดยไม่ขออนุญาตข้าได้ยังไง" เอ้อหลันสีตายุกยิกๆ พลางพูดบ่นฮึมฮำ
"เลิกทำตัวเหมือนหมูในคอกได้แล้วเพคะ ในวังหลวง... ไม่มีผู้ใดได้อยู่สุขสบายทั้งนั้น "
"หน้าที่ของท่านคือปรนนิบัติ ดูแลไท่จื่อให้ดี ไม่ว่าทำการใดอย่าให้ขายหน้า" ผู้สอนมารยาทพูดไป เบ๋ปากไป ทำสีหน้ายั่วยวนชวนตบ
"พูดอะไรมากมายขนาดนั้น ข้าฟังไม่รู้เื่ ถ้าจะมาแค่พูดยาวๆก็ออกไปเถอะ คนจะหลับจะนอน" เอ้อหลันขี้เซา ลุกเดินโครงเครงเอนตัวลงเตียง
เหี้ยะ!!!! แซ่หวายถูกฟาดลงกลางหลังอย่างแรง จนนางสะดุ้งโหย่ง
"ข้า!! เป็ผู้ที่ฮองเฮาส่งมาขจัดมารยาทอันต่ำทรามของชายารองให้สิ้นซาก ได้โปรดให้ความร่วมมือกับข้าด้วย" ผู้สอนมารยาทได้ทีเอาใหญ่ กล้าเอาฮองเฮามาเป็ไม้กันหมา
สอนมารยาทหรืออะไร เฆี่ยนตีเยี่ยงทาส... อีกทั้งยังสั่งสอนแบบผิดๆ แต่ละสิ่งอย่างที่พร่ำสอน เลวทรามชนิดที่ว่า ใครๆเขาก็ไม่ทำกัน
หลีเอ้อหลันคนซื่อ ก็ยอมให้เขารังแกอยู่ตั้งนานสองนาน เพียงเพราะไม่อยากให้สามีต้องขายหน้าที่มีภรรยาไม่รู้ธรรมเนียม
"อาชวี่... เหตุใดบ้านเ้าธรรมเนียมมากขนาดนี้ ขืนยังทำต่อไป ข้าต้องตายแน่ " เอ้อหลันคิดในใจ ไม่พูดออกมาสักประโยค ก้มหน้าก้มตาทำไป แม้ถูกตีนางไม่ร้องสักแอะ
ยิ่งเห็นนางเ็ปเท่าไหร่ ผู้สอนมารยาทผู้โลภมากอย่างนางยิ่งสะใจ เพราะจะได้เงินก้อนโตจากเถาเยาเป็เท่าตัว
"ไท่จื่อเพคะ ตำหนักของชายารอง ฮองเฮาสั่งห้ามมิให้ใครเข้าออกชั่วคราว" สาวใช้ที่ถูกสั่งให้เฝ้าหน้าประตูรายงานต่ออวี๋ชวี่
"เสด็จแม่สั่งงั้นเหรอ... กล้าสั่งแม้กระทั่งข้า?? "
"เหอะ น่าขันนัก ข้าเข้าตำหนักเมียไม่ได้ ผู้ใดสั่งผู้ใดสอนกัน!!!" อาชวี่ตวาดเสียงดังจนสาวใช้หวาดกลัว
"หยุดนะ!!! กล้าแตะต้องนางอีกครั้งก็ลองดู!!!" อาชวี่มาได้ทันเวลา เห็นตำตาว่าภรรยากำลังถูกรังแก เขาคนนี้ยอมได้ที่ไหนกัน ร่างกายยังไม่ทันเข้าไปถึง เสียงก็สาดจนผู้สอนมารยาทต้องยั้งมือ
"อ่ะ... อ๋า... ไท่จื่อเพคะ นี่เป็คำสั่งของฮองเฮา... ข้าแค่ทำตามหน้าที่" ผู้สอนมารยาทข้าอ่อนคุกเข่าลง มือที่กำหวายแน่น ทิ้งมันลงพื้น
อาชวี่โกรธจนหน้าแดง เดินดุ่มเข้าไป หยิบหวายนั่นขึ้นมา เฆี่ยนตีผู้สอนมารยาทจนเนื้อตัวเป็รอยแดงซิบเื
"แหกปากออกมา!! ยิ่งส่งเสียงดังแค่ไหน ข้ายิ่งเฆี่ยนหนักมากเท่านั้น" ทำเมียอวี๋ชวี่... อย่าหวังจะรอดตัวนะจ๊ะอีคนถ่อย ตอนทำเขาไม่คิดหน้าคิดหลัง พอตัวเองโดนบ้าง ร้องโอดครวญเหมือนโดนน้ำร้อนลวก
"เหอะ!!! น่าสมเพชเวทนา!! โดนแค่นี้ยังน้อยไป กล้าจัดการคนของข้า อย่าหวังได้รอดชีวิต" อาชวี่อุ้มชายารองออกจากตำหนัก ผ่านทางเดินหน้าตำหนักชายาเอก
"อร๊ากกกกก!!! ทำไม!!! ทำไมคนที่อยู่บนอกเขาไม่ใช่ข้า!!!" เถาเยาจ้องจะเล่นงานเอ้อหลันแท้ๆแต่ตัวเองดันเป็เดือดเป็ร้อน
"พระชายาเอกเพคะ หากท่านอยากเป็ผู้อยู่ในอ้อมกอด ท่านต้องโดนคนรังแก ไม่ใช่ไปรังแกคน... " สาวใช้ปากพล่อย ดันพูดไม่เข้าหูนาง
"นี่เ้า!!! เ้าว่าข้าหรือ!! "
"สาระแนไม่เข้าเื่" เถาเยาตบสาวใช้สั่งสอน พร้อมขับไล่ออกนอกวัง ข้อหาปากไม่มีหูรูด
"อาชวี่... นั่นมันเกิดอะไรขึ้น เหตุใดถึงได้ทำเื่อุจาดตา ไร้ธรรมเนียมขนาดนี้" ฮองเฮาที่กำลังเดินชมไม้ดอกในสวน เห็นอาชวี่อุ้มชายารองไว้แนบอก สีหน้าบูดบึ้ง อดเอ่ยทักท้วงไม่ได้
"พอดีล่ะ จะได้ไม่ต้องเดินไกล ที่พานางออกมาด้วยสภาพเช่นนี้ก็เพื่อจะไปไถ่ถามเอาความที่ตำหนักของท่านให้รู้เื่ " อาชวี่ยอมพูดเสียงแข็งกับแม่
"เห็นหรือไม่ว่าเนื้อตัวของนางาเ็เยี่ยงทาส ซ้ำสาวใช้ยังบอกว่าเป็คำสั่งจากท่าน จริงหรือไม่"
"ข้าสั่งให้สาวใช้ไปสอนมารยาทแก่ชายารองจริง แต่ไม่เคยสั่งให้นางลงมือจนถึงเนื้อ "
"ทำเกินกว่าเหตุจริงๆ !!"
เื่นี้เกิดขึ้นเพราะเถาเยาแท้ๆ แต่คนโดนะเิกลับเป็ฮองเฮา
"ข้าจะให้โอกาสเ้าได้พูด... " ฮองเฮาแหงนเอียงคอไปถามสาวใช้คนสนิทที่ส่งไปฝึกมารยาทให้ชายารอง
"ฮะ ฮองเฮาเพคะ เป็เพราะชายารองเอาแต่หลับนอนไม่สนใจคำสั่งของท่าน ข้าในฐานะสาวใช้ผู้ภักดีทนไม่ได้ จึงได้พลั้งเผลอไป" สาวใช้คนนั้นร้องไห้ออกมาพลางกอดขาฮองเฮา อ้อนออดให้ช่วยเหลือ
"เสด็จแม่...จะไม่ให้นางเอาแต่หลับนอนได้อย่างไร ...ในยามค่ำคืนภรรยาปรนนิบัติสามี ไม่ใช่เป็สิ่งที่ท่าน้าหรอกหรือ"
"อีกไม่นานวังหลวง จะมีอาชวี่น้องวิ่งเข้าออกตำหนักน้อยใหญ่ให้ท่านปวดหัว"
"เป็เช่นนั้นแล้ว เพียงพอให้เสด็จแม่มองข้ามเื่ธรรมเนียมวัง ยอมละเว้นนางสักคราได้หรือไม่ " อาชวี่ผู้ปราดเปรื่อง มีศิลปะในการพูดจา จนฮองเฮาต้องยินยอมอ่อนข้อให้
สตรีที่อาชวี่โปรดปราน แม้กระทั่งฮองเฮายังไม่กล้าแตะต้อง
"ทำยังไงต่อไปดีเพคะ" สาวใช้เอ่ยถามเถาเยา หลังจากที่ซุ่มดูอยู่ห่างๆ หวังสมน้ำหน้าชายารอง
"ทำไมโชคมักจะเข้าข้างนาง!!! ชะตาฟ้าลิขิตให้ข้าเถาเยาต้องผิดหวังร่ำไป... "เหอเถาเยาทำอะไรไม่ได้ทั้งนั้น ไม่ว่าแผนการอะไรที่คอยกลั่นแกล้ง มันพังไม่เป็ท่า
"กลับตำหนัก!! วันหลังค่อยว่ากันใหม่ " เถาเยากำมือแน่น เดินตึกตักๆกลับตำหนักด้วยสีหน้าโกรธเกรี้ยว
สาวใช้คนสนิทของฮองเฮาที่ทำเกินกว่าเหตุ ถูกอาชวี่สั่งลงโทษขังคุกหลวงตลอดชีวิต
ณ ตำหนักไท่จื่อ
"เอ้อหลัน... ต่อไปนี้ข้าไม่ยอมให้เ้าแยกเรือน จงอยู่ตำหนักข้า... เป็เช่นนั้นถึงจะเบาใจ" อาชวี่วางนางลงบนเตียง
"ต่อไปนี้ขนข้าวของชายารองมาที่นี่ หากไม่ได้รับคำสั่งจากข้า ไม่ว่าใครก็ห้ามเข้ามารบกวนนาง" อาชวี่ออกคำสั่งเด็ดขาด เขาหันไปออกคำสั่งกับบ่าว แต่พอหันมาหานางอันเป็ที่รัก กลับใช้เสียงสองซะงั้น
อาชวี่ใช้มือลูบปอยผมนางด้วยความเบามือก่อนจะโอบกอดนางอย่างคนคลั่งรัก
หลังจากที่สูดดมเมียสุดที่รักจนเต็มปอด... บ่าวรับใช้นำตำรับยามาถวายพอดี
"ออกไปได้แล้ว... จะรั้งอยู่ดูข้ากับชายาพลอดรักกันหรือไร " อาชวี่ดุสาวใช้จนนางเล็กๆต้องลนลาน
"อาชวี่... ทำไมเ้าดูอารมณ์ฉุนเฉียวร้ายกาจ... พักนี้เกิดอะไรขึ้นกับเ้ากันแน่" เอ้อหลันกุมมือเขาให้หยุดระหว่างที่ทายาบนตัวให้นาง
ทว่าอาชวี่เบือนหน้าหนี หลบสายตา ไม่อยากปริปากบอก
"อย่าคิดปิดบังข้าแม้แต่เื่เดียว... " เอ้อหลันเริ่มเค้นเสียง แสดงออกให้เห็นว่านางไม่พอใจ
"ไม่ขอปิดบังเ้าสถานการณ์ในวังปั่นป่วน มีหนอนบ่อนไส้คอยบงการ คาบข่าวความเคลื่อนไหวในวังให้ฝั่งศัตรู "
"ข้าสืบทราบมาว่า... คนผู้นั้นคือ หวงกุ้ยเฟย มารดาของโจวเหวิน เพราะข้าเห็นแก่ความสัมพันธ์พี่น้อง ถึงทำให้ข้าลำบากใจจนถึงตอนนี้ " อาชวี่พูดไปด้วยน้ำเสียงแสนหนักใจ
"อาชวี่... เ้าต้องผ่านมันไปได้แน่... หากเป็อย่างนั้นจริง โจวเหวินจะต้องเข้าใจเ้า " เอ้อหลันกอดปลอบใจ
ชายที่แสดงว่าเข้มแข็งต่อหน้าทุกคน เมื่ออยู่กับสตรีที่ตนรัก กลับเผยท่าทีอ่อนแอออกมาดื้อๆแบบไม่จำเป็ต้องสวมหัวโขน
อาชวี่กอดนางกลับอย่างอ่อนโยน พวกเขานอนสวมกอดกันอย่างอบอุ่นบนเตียงใหญ่...
ระหว่างที่บรรยาศเงียบงัน เคล้าให้กลับไหล... เอ้อหลันกลับนึกย้ำขึ้นในใจเสมอ ว่าควรพูดมันออกไปดีหรือไม่ สุดท้ายแล้วนางก็ตัดสินใจพูดสิ่งที่อยู่ในหัว
905
