“ว่าแต่เ้าไปดูสิว่าท่านหมอโจวส่งตำราหมื่นสมุนไพรมาให้ข้าหรือยัง”
“เ้าค่ะ”
“คุณหนูใหญ่ คุณหนูใหญ่เ้าค่ะพี่หลี่ถิงแจ้งว่าท่านหมอโจวส่งตำราสมุนไพรมาให้ท่านได้ซักพักใหญ่แล้วเ้าค่ะ แต่เป็เพราะว่าคุณหนูใหญ่สั่งมิให้ใครเข้ามาจนกว่าจะได้รับคำสั่ง จึงยังมิได้เข้ามาแจ้ง ว่าแต่คุณหนูใหญ่จะให้หลี่นำตำราว่างไว้ตรงไหน”
เ้าซีซวนหันไปตามเสียงของหลี่ซือ ด้วยความตกตะลึงเมื่อพบว่าสิ่งที่หลี่ซือบอกว่าเป็ตำรานั้น มีขนาดใหญ่และหนากว่าโต๊ะหนังสือข้างเตียงของนางเสียอีกั้แ่เกิดมานางก็ไม่เคยเห็นหนังสือที่ทั้งหนาและใหญ่ขนาดนี้มาก่อน นี่จะเรียกหนังสือได้อย่างไรถ้าเรียกว่าแท่นวางของนางยังจะเชื่อเสียกว่าเพราะมีขนาดสูงราวๆ 25 ชุ่น กว้าง 15 ชุ่น และ ยาว 30 ชุ่น ได้ ( 1 ชุ่นเท่ากับ 1 นิ้ว) และคงจะมีน้ำหนักไม่ต่ำกว่า 100 จิน (1จินเท่ากับ 500 กรัม) และที่ยิ่งกว่าไปกว่านั้นสาวใช้ของนางหลี่ซือที่มีวัยเพียง 6-7 หนาว ที่ทั้งตัวเล็กและแคระแกรนจะสามารถแบกเข้ามาได้อย่างไร?
“คุณหนูใหญ่เ้าค่ะ คุณหนูใหญ่ให้หลี่ซือวางไว้ตรงไหน” เสียงสอบถามของหลี่ซือดังขึ้นอีกครั้งด้วยเสียงอันดัง เพราะคุณหนูใหญ่ของนางดูเลื่อนลอยและไร้สติอีกครั้ง นางทำได้แต่เพียงภาวนาในใจว่าอย่าให้คุณหนูของนางต้องเป็อะไรอีกเลย นางสัญญาว่าจะทานข้าให้น้อยลง 3 ใน10 ส่วนก็ได้ ไม่ๆนางขอ 1 ใน 10 ส่วน เพราะถ้าหากเป็ 3 ใน 10 ส่วนนางคงต้องหิวตายแน่ๆจะมีแรงทำงานรับใช้คุณหนูใหญ่ได้อย่างไรดูจากตำราเล่มนี้สิหากนางทานน้อยลงคงยกไม่ไหว หลี่ซือคิดกับตนเองในใจ
“วางไว้ตรงตั่งข้างเตียงนั่นก็ได้”
“ เ้าค่ะ” ตุบ เสียงหลี่ซือวางหนังสือไว้บนตั่งไม้ข้างเตียง
เ้าซีซวนจ้องมองไปยังตำราหมื่นสมุนไพร เห็นแล้วก็ช่างทดท้อใจยิ่งนัก ใครกันที่จะท่องและจดจำเนื้อหาเพียงใช้เวลาเจ็ดวัน หากนางมีม่านตาสแกนที่สามารถเชื่อมต่อกับซิปที่อยู่ในระบบสมองเหมือนในชาติที่แล้วก็คงดี เพียงนางใช้สายตามองผ่านก็จะสามารถจดจำและบันทึกข้อมูลในทันที และถ้าหากสิ่งนั้นมีข้อมูลอยู่แล้วในระบบซิปที่เชื่อมต่อกับ AI21084 ข้อมูลเ่าั้จะปรากฎออกมาทางความคิด หรือเรียกง่ายๆว่าความจำชั่วพริบตาโดยที่นางไม่ต้องใช้ความพยายามอะไรเลย แต่นี่นางกลับต้อง
เฮ้ออออ!!! เทำไมนางไม่บอกว่านางเรียนรู้วิชาแพทย์จากหมอเทวดาลึกลับที่ผ่านทางมาถูกต้องชะตาจึงรับนางเป็ศิษย์เหมือนในนิยายปรัมปราที่นางเคยอ่านฆ่าเวลาแทน เฮ้ออออ (ノ_・、) นางช่างโง่งมยิ่งนัก สั่งสอนหลี่ซือให้คิดพิจารณาดีๆก่อนกล่าวอะไรออกไปแต่ตนกลับพลาดเสียงเอง
เฮ้อออออ !! หลี่ซือเห็นจ้าวซีซวนถอนหายใจแล้วก็อดที่จะถอนหายใจตามไม่ได้ “คุณหนูใหญ่ข้าว่าคุณหนูใหญ่ .........”
“ไม่!!! ข้าไม่ล้มเลิกเด็ดขาด เ้าก็รู้ว่าคุณหนูใหญ่ของเ้าเก่งกล้าสามารถขนาดไหนหรือว่าเ้าไม่เชื่อใจคุณหนูใหญ่ของเ้า”
“ไม่เ้าค่ะ!!! คุณหนูใหญ่ของหลี่ซือเก่งและล้ำเลิศที่สุด เพียงแค่ตำราหมื่นสมุนไพรเล่มเพียงเท่าตั่ง จะทำอะไรคุณหนูใหญ่ของหลี่ซือได้ ท่านหมอโจวให้เวลาสามวันยังมากไปด้วยซ้ำ หลี่ซือเชื่อว่าไม่เกิน 3 วันคุณหนูใหญ่ของหลี่ซือก็สามารถจดจำได้ทั้งหมดเ้าค่ะ ”
“เ้าคิดแบบนั้นจริงๆหรือหลี่ซือ”
“เ้าค่ะ” ( ̄Λ ̄) หลี่ซือตอบรับและส่งสายตามุ่งมั่นอันแรงกล้าตอบกลับเ้าซีซวน
“ต้องแบบนี้สิถึงจะเหมาะสมเป็ผู้ติดตามข้า”
เ้าซีซวนให้กำลังใจตนเองอีกครั้ง ขนาดหลี่ซือยังเชื่อมั่นในตัวนางแล้วทำไมนางจะไม่เชื่อมั่นในตนเอง
อดีตแพทย์ทหารและนักวิชาการอันดับหนึ่งลับพิเศษด้านวิทยาศาสตร์และสิ่งลี้ลับของกองทัพประเทศทีทีผู้ยิ่งใหญ่อย่างนาง จะมายอมแพ้ให้กับเพียงแค่ตำราเล่มเดียวได้อย่างไร ?
เฮ้อออ!! =.=
“นั้นคุณหนูใหญ่ถอนหายใจทำไมละเ้าค่ะ”
“ป่าวข้าแค่ถอนเอาพลังด้านลบๆออกจากตัวข้าเพื่อที่จะเสริมแรงหรือเพิ่มพูนสติปัญญาของข้ายังไงล่ะ นี้นี้ถือว่าเป็เทคนี้ลับเฉพาะเลยนะ”
“ว่าแต่อะไรคือพะลังอะไรคือเทคกะนิกนะเ้าค่ะ” เ้าซีซวนเผลอพูดภาษาอังกฤษที่ใช้กันทั่วไปในเมื่อชาติที่แล้วออกมา
“พลังก็คือกำลังหรือแรง ส่วนเทคนิดก็คือวิธีการยังไงละ”
“เ้าค่ะพะรังก็คือกำลังหรือแรงเหมือนหยินหยางใช่ไหมเ้าคะ ส่วนเทคกะนิคก็คือวิธีการ หลี่ซือจะจดจำไว้ไม่บอกผู้ใดหรอกนะเ้าคะเพราะนี่คือเทกกะนิกลับของคุณหนู ว่าแต่คุณหนูจะทำยังไงกับตำราเล่มนั้นเหล่าเ้าค่ะ” (・_・)/
เ้าซีซวนหันไปมองตำราอีกครั้ง “คงต้องเริ่มแล้วสินะถ้าไงเ้าคอยช่วยเปิดตำราให้ข้าที”
“เ้าค่ะ”
< ติง~> เสียงระบบดังขึ้นขณะที่เ้าซีซวนจ้องไปยังหน้าปกตำราหมื่นสมุนไพร > เสียงดังอยู่ในหัวนาง เ้าซีซวนอึ้งไปพักหนึ่งพร้อมกับรู้สึกยินดีกับเสียงระบบที่ดังขึ้นมา นี่ถือว่าเป็เื่ที่ดีที่สุดของนางเลยก็ว่าได้ AI21084 ที่มีระบบบันทึก,จดจำและประมวลผล ติดตามนางมาด้วยหรือนี่ แต่ว่ามีอะไรที่เป็สิ่งเชื่อมโยงกันเมื่อชาติที่แล้ว AI21084 ตัวนี้อยู่ในรูปแบบของซิปและฝั่งเข้าไปในสมองเพื่อใช้งาน แต่ในชาตินี้นางเชื่อว่าไม่มีซิปหรืออะไรทั้งนั้นที่อยู่ในหัวของนาง เ้าซีซวนส่ายหัวเรียกสติ พอเถอะเลิกหาคำตอบ หาไปก็ไร้คำตอบ เมื่อมี AI21084 ทุกสิ่งทุกอย่างก็คงง่ายขึ้น
เพียงแค่เ้าซีซวนคิดระบบ AI 21084 ก็เริ่มประมวลผลทันทีบันทึกพร้อมสแกน เพียงเสี้ยวจิบชา (1จิบชา=3นาที) ภาพหน้าปกของตำราหมื่นสมุนไพรก็เข้ามาอยู่ในหัวของเ้าซีซวน
แบบนี้ก็ดีนะสิ หึหึ++ เ้าซีซวนอดที่จะแสยะยิ้มและแสดงสีหน้าดีใจออกมาไม่ได้
“คุณหนูใหญ่เป็อะไรเ้าค่ะ ทำไมถึงทำหน้าตาชั่วร้ายเช่นนั้น”
เ้าซีซวนทำหน้านิ่ง
“หลี่ซือข้าบอกเ้าว่ายังไง”
“เ้าคะ!! คุณหนูใหญ่บอกว่าเชื่อคุณหนูใหญ่แล้วจะดีเองเ้าค่ะ”
“ถ้างั้นเ้าเชื่อข้าหรือไม่?”
“หลี่ซือเชื่อคุณหนูใหญ่เ้าค่ะ !!!”
“เชื่อแล้วต่อไปก็ห้ามมีคำถามข้าต่อการสมาธิเ้าเข้าใจหรือไม่”
“เ้าค่ะ !!!!” หลี่ซือตอบรับอย่างหนักแน่น
“งั้นก็เปิดหน้าต่อไปได้แล้ว ต่อไป ต่อไป แล้วก็ต่อไป..... ต่อไป....”
“คะคุณหนูใหญ่เ้าคะนี่คุณหนูใหญ่อ่านแล้วหรือเ้าค่ะ” หลี่ซือใกับความเร็วชั่วพริบตา
เ้าซีซวนทำหน้านิ่งและหันมามองหน้าหลี่ซือ “หลี่ซื่อข้าบอกเ้าว่ายังไงอย่าให้ข้าต้องย้ำเป็ครั้งที่สาม”
“เ้าค่ะ!!! เสียงหลี่ซืออ่อนลง เชื่อคุณหนูใหญ่แล้วจะดีเองเ้าค่ะ”
“ดีมาก ต่อไป ต่อไปและก็ต่อไป” ตลอดคืนนั้นสองนายบ่าวคนหนึ่งกวาดตามองหน้าตำราอีกคนหนึ่งก็เปิดตำราทั้งคืนไม่ยอมหยุดจนถึงรุ่งเช้า”
เฮ้อออ!!! ในทุกสุดก็จบลงเสียทีเสียงทั้งสองที่ถอนหายใจพร้อมกัน
“คุณหนูใหญ่หลี่ซือน้อยไม่ไหวแล้วเ้าค่ะขอนอนตรงนี้ก่อนนะเ้าค่ะ” ครอกฟรี้ (。-ω-)zzz
ยังไม่ทันที่เ้าซีซวนจะตอบตกลง หลี่ซือก็ล้มลงไปนอนกับพื้นไปซะแล้ว จ้าวซีซวนอดที่จะเอ็นดูเด็กน้อยหลี่ซือไม่ได้ นางจึงเดินไปหยิบผ้าคลุมของนางคลุมให้เด็กน้อยผู้นั้นพร้อม กับประคองหัวเพื่อสอดหมอนหนุนเข้าไป
ในโลกเก่าของนางผู้ที่มีอายุเท่ากับหลี่ซือ ยังเป็เด็กมิรู้ความที่ต้องศึกษาเล่าเรียนและเล่นซนเสียด้วยซ้ำ แต่ในชาตินี้เด็กน้อยอายุเพียงเท่านี้กลับต้องมาทำงานรับใช้นาง
เ้าซีซวนเองก็คงจะลืมคิดไปว่าตนเองในตอนนี้ ก็มีอายุไม่ต่างจากหลีซือเช่นเดียวกัน
ชาติที่แล้วต่อให้ตนอ่อนล้า,อ่อนแรงหรือง่วงนอนซักเพียงไหนตนก็ยังทนไหว แต่มาชาตินี้ร่างกายน้อยๆนี้กลับทนไม่ไหวเสียแล้ว ไม่ได้การล่ะ เ้าซีซวนคิดกับตนเองในฝจ หากอดนอนเพียงเท่านี้ยังทนไม่ไหวและต่อไปจะทำอะไรได้ ต้องรีบฝึกฝนและพัฒนาร่างกายนี้เสียแล้ว ก่อนจะผล็อยหลับไป
เสียงระบบดังขึ้นอีกครั้ง
ที่นี่ที่ไหน? ใช่ห้องทดลองหรือป่าว ?