บทที่ 23 จะมีลูกได้อย่างไร
ถ้าหากเขาใส่ใจเธอสักนิด เขาก็คงจะสังเกตเห็นว่า ่นี้สภาพร่างกายของเธอไม่ค่อยดีนัก
ความเ็ปที่แล่นเข้ามาหัวใจทำให้สีหน้าของเธอซีดเผือดลง "ฉัน… ฉันไม่ได้ล้อเล่น..."
เมื่อฟู่อวิ่นซางมองหน้าสวย ๆ ของเธอแล้ว ก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง "ถ้าไม่สบายตัว ่นี้ก็อยู่บ้านไปก่อนเถอะ ผมจะให้คนที่บริษัทช่วยลางานให้"
"แล้วคุณล่ะ?" เยี่ยเจียเอ่ยถาม สิ่งที่เธออยากรู้ก็มีอยู่แค่นี้เอง
คิ้วของฟู่อวิ่นซางขมวดมุ่น นึกถึงสายที่โทรมาเมื่อครู่จึงรีบตอบกลับไปเสียงเรียบ "วันนี้บริษัทมีการประชุมทางไกลกับสาขาต่างประเทศ ผมจำเป็ต้องไป"
ในใจเขาแอบมีความรู้สึกผิดอยู่เล็กน้อยจึงเอ่ยขึ้นอีกครั้ง "มีอะไรอยากกินก็บอกให้ป้าอู่ทำให้นะ"
เขาลูบผมเธออย่างอ่อนโยน แล้วลุกขึ้นสวมสูทที่เตรียมไว้แล้วลงบันไดไป
ในห้องนอนขนาดใหญ่ มีเยี่ยเจียนอนอยู่เพียงลำพัง
ที่สุดแล้ว เธอก็พ่ายแพ้ต่อผู้หญิงคนนั้น
เยี่ยเจียรู้สึกถึงความหนาวเหน็บในหัวใจ
แต่เธอทนเห็นสามีอยู่กับผู้หญิงคนอื่นโดยที่ตัวเองไม่ทำอะไรเลยไม่ได้
หลังอาบน้ำแปรงฟัน ลงมาทานอาหารเช้า เยี่ยเจียเห็นพ่อและแม่สามีนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร จึงเอ่ยทักทาย "อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณพ่อ… คุณแม่…"
"อืม" พ่อของอวิ่นซางตอบรับ
"เฮ้อ… อวิ่นซางบอกว่าที่บริษัทมีงานด่วน ยังไม่ทันกินข้าวก็รีบไปซะแล้ว โตแล้วยังต้องให้แม่เป็ห่วงอยู่ได้นะ!" ส่วนแม่สามีก็บ่นเป็หมีกินผึ้ง
เยี่ยเจียไม่พูดอะไร เธอนั่งลงที่โต๊ะอาหารอย่างเงียบ ๆ
จากนั้น คุณนายฟู่ก็จ้องมองเธอ สีหน้าก็พลันเปลี่ยนเป็เคร่งเครียด "เยี่ยเจีย เมื่อคืนนี้เธอกลับมาช้าขนาดนั้นได้ยังไง ฉันกับสามีเข้าห้องนอนแล้วเพิ่งจะได้ยินเสียงเธอกลับมา"
"เมื่อวานหนูเจอเื่ฉุกเฉินน่ะค่ะ เลยทำให้กลับบ้านช้า"
"เื่ฉุกเฉินอะไรกัน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ครั้งหน้าห้ามทำแบบนี้อีก เธอไม่รู้เหรอว่า อวิ่นซางเป็ห่วงเธอมากแค่ไหน เขาโทรหาเธอตลอดเวลาแต่เธอก็ไม่รับสาย ั้แ่เขากลับมา ก็สั่งให้คนตามหาเธอไปทั่วทั้งงานเลี้ยง เขาไปหาเธอที่บ้านพัก ก็ไม่เจอเธอ เลยรอที่หน้าประตูตลอดนี่ไง"
คุณนายฟู่พูดด้วยน้ำเสียงสงสารลูกชายสุดหัวใจ แต่เมื่อนึกขึ้นได้ก็เปลี่ยนสีหน้าเป็ความหงุดหงิด "ฉันว่านะ ต่อไปนี้เธอไม่ควรออกจากบ้านหลังพระอาทิตย์ตกดิน"
"พอแล้ว ๆ เธอก็ไม่เป็อะไรแล้วนี่ เลิกพูดเื่นี้ได้แล้วน่า ขืนยังพูดเื่นี้ต่อ มีหวังอาหารได้เย็นชืดกันพอดี" พ่อสามีเอ็ดภรรยาเบา ๆ ก่อนจะจับตะเกียบกินข้าว
"ฉันแค่พูดสองสามประโยคก็ไม่ได้เลยเหรอ?!"
คุณนายฟู่บ่นด้วยความไม่พอใจ แล้วมองไปที่เยี่ยเจียอย่างคาดโทษ ก่อนจะพูดว่า "อีกอย่างนะ งานฉลองก็จบไปแล้ว อวิ่นซางน่าจะมีเวลาว่างมากขึ้น ทำไมพวกเธอไม่ลองมีลูกกันดูล่ะ"
"เื่มีลูก… เธอพูดกับอวิ่นซางไปแล้ว ก็ควรหยุดได้แล้วนะ ไม่จำเป็ต้องเร่งรัดพวกเขาขนาดนั้น"
เมื่อพ่อสามีพูดจบก็โดนภรรยาของตัวเองดุคืนบ้าง "คุณจะไปรู้อะไร วัน ๆ เอาแต่ไปตกปลา ฉันยังไม่เคยว่าคุณเลยสักคำ คุณเองก็อยากจะมีหลานไว ๆ เหมือนกันนี่ แต่ทำไมไม่รู้จักช่วยกันเร่งเร้าพวกเขาบ้างล่ะ"
"แล้วเื่นี้มันเกี่ยวกับผมยังไงเหรอ" พ่อสามีชักเริ่มจะหงุดหงิด
เยี่ยเจียเห็นคนแก่สองคนใกล้จะทะเลาะกัน จึงรีบพูดขึ้นว่า "คุณแม่คะ พวกหนูจะรีบมีลูกนะคะ ใจเย็น ๆ ก่อนค่ะ"
"อืม งั้นก็ดี" ได้ยินดังนั้นสีหน้าของคุณนายฟู่ก็เปลี่ยนจากหม่นหมองเป็แจ่มใสในพริบตา เธอยิ้มจนปากแทบจะฉีกไปถึงหู
เยี่ยเจียก้มหน้ากินข้าวด้วยความกังวล ในใจเธอรู้สึกหนักอึ้ง เพราะฟู่อวิ่นซางบอกว่าเขาไม่คิดจะมีลูก
และดูเหมือนว่าความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขาจะเริ่มห่างไกลออกไปทุกที
แต่ถึงอย่างไร เธอก็รักเขามาก เธอไม่อยากให้ชีวิตหลังแต่งงานของเธอและเขาต้องจบลงแบบนี้
บางทีเด็กคนนี้อาจเป็จุดพลิกผันเื่ราวทั้งหมดก็เป็ได้
30K
