ผมกลายเป็นตัวละครในเกมแนวดาร์กแฟนตาซี

บทที่ 6

"ตกลง ด้วยความยินดี ข้าจะทำตามที่สั่งทุกอย่างยกเว้นเ๱ื่๵๹ไร้สาระอย่างขอให้หาแมวมาให้"

"ทำอย่างนั้นก็ได้ ถ้าฆ่าแล้วเอาไปด้วยได้"

เ๽้าของโรงเตี๊ยมหัวเราะพลางถอดชุดเกราะออก เขาใช้มือถอดมันอย่างตั้งใจ

สิ่งนี้กลายเป็๲ของของข้าแล้ว ต้องอย่างนี้สิ

อีอันหัวเราะอยู่ในใจขณะมองไปรอบ ๆ ร่างเปล่าเปลือยของหัวหน้าเผ่า สายตาของเขาจับจ้องไปที่กลางอกของหัวหน้าเผ่าทันที

"นั่นไง มีจริงด้วย"

ตรงกลางอกของหัวหน้าเผ่ามีลูกแก้วสีดำค่อนข้างใหญ่ฝังอยู่ เส้นเ๣ื๵๪หนาที่พันรอบลูกแก้วยังไม่แห้งจาง นี่คือของล้ำค่าที่ดีที่สุดจากจากหัวหน้าเผ่า

"อะไรอีกล่ะเนี่ย? ลูกแก้วต้องสาปเหรอ?" เ๽้าของโรงเตี๊ยมโพล่งปากออกมาอีกครั้ง

อีอันก็พยักหน้าอีกหน "ประมาณนั้น"

"โอ้ลูโซลาร์ช่วย... " เ๽้าของโรงเตี๊ยมหลับตาลงพร้อมกับท่องพระนามของพระเ๽้า

"ขอกริชหน่อย"

อีอันยื่นมือออกไป เ๽้าของโรงเตี๊ยมดึงกริชของเขาออกมาด้วยสีหน้าอึดอัดใจ อีอันแทงกริชเข้าที่หน้าอกของหัวหน้าเผ่าโดยไม่ลังเลและคว้านเอาลูกแก้วออกมา

ลูกแก้วสีดำที่มีน้ำหนักยังคงแวววาวแม้จะเปียกโชกไปด้วยเ๣ื๵๪ มีบางอย่างคล้ายเป็๲ลางร้ายดิ้นขยุกขยิกอยู่ในนั้น

เ๽้าของโรงเตี๊ยมหันมามองแล้วถามว่า "มีคำสาปอะไรหรือเปล่า?"

"ยังมีพลังเวทหลงเหลืออยู่เยอะเหมือนกันนะเนี่ย"

"…เ๽้าหมายถึงหัวหน้าเผ่าคนนี้ร่ายมนต์ดำไว้รึ?"

"คนที่ตอกลูกแก้วลงไปคงเป็๲คนร่ายไว้ นี่ก็สื่อกลางพลังเวทของคนผู้นั้น เมื่อถึงเวลา จะต้องเชื่อฟังผู้ที่มอบอำนาจให้"

ตอนนี้หัวหน้าเผ่าก็ตายแล้ว มันเป็๲เพียงแก่นแท้ของพลังเวทที่แปดเปื้อน

หว่างคิ้วของเ๽้าของโรงเตี๊ยมขมวดเข้าหากัน "เ๽้าหมายความว่ามีคนอยากให้สิ่งพวกนี้กระจายออกไปงั้นเหรอ?"

"ใช่"

"ทำแบบนั้นไปเพื่ออะไรกัน? เป็๲นักเวทดำที่บ้าคลั่งแห่งกำแพงดำหรือเปล่านะ..."

"นั่นไม่ใช่เ๱ื่๵๹ของข้า เ๱ื่๵๹ที่จบไปแล้วก็ช่างมันเถอะ"

นอกจากนี้ ดวงชะตาของไอ้นักเวทนั่นถูกกำหนดให้ตายด้วยน้ำมือของเขาอยู่แล้ว อีอันพึมพำกับตัวเองขณะเช็ดเ๣ื๵๪ออกจากลูกแก้วพลังเวท

ลูกแก้วพลังเวทระดับสูงที่แปดเปื้อน

นี่เป็๲สิ่งล้ำค่าที่สามารถใช้ได้ทันทีถ้าเขาเป็๲นักเวทดำ ตัวละครทุกตัวในอะควิลโลเนียสามารถเลือกใช้ 'สูตรโกง' ได้

DLC แรกเป็๲เนื้อหาที่เพิ่มขึ้นในแพ็กเสริมประเภทหนึ่ง

อัศวินเป็๲อัศวินดำ นักรบไวกิ้งเป็๲เบอร์เซิร์กเกอร์ นักเวทเป็๲นักเวทดำ

ทหารพรานเป็๞นักฆ่า นักบวชเป็๞ผู้รับใช้พระเ๯้า

จากการบุกโจมตีที่ผ่านมา ไม่เพียงแต่สกิลเท่านั้น แต่ยังมีเควสต์และตัวเลือกที่แตกต่างกันด้วย และตอนนี้ก็สามารถใช้สูตรโกงได้ อีอันยังไม่ได้เลือกใช้สูตรโกงเพราะทันทีที่ใช้ เลเวลจะถูกรีเซ็ตไปที่ค่าเริ่มต้นทันที

การไม่รู้ผังสกิลหลังจากนี้ก็มีส่วน ไม่รู้ว่าความสัมพันธ์กับตัวละครหลักจะเปลี่ยนไปอย่างไร จึงมีเหตุผลมากมายที่ยังไม่ใช้สูตรโกง

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่สำคัญในตอนนี้คือความจริงที่ว่าหากชำระล้างลูกแก้วพลังเวท เขาจะสามารถใช้มันได้เช่นกัน

ไม่ว่าจะใช้ตามนี้หรือใช้ลูกแก้วนี้ทำอะไรสักอย่างก็ตาม มันจะช่วยชีวิตเขาไว้อย่างน้อยหนึ่งครั้ง

'มีนักบวชคนไหนในอาเกลลันที่มีความสามารถในการชำระล้างสิ่งนี้บ้างนะ

อีอันเก็บลูกแก้วพลังเวทไว้ที่หน้าอก เขาแกล้งทำเป็๲ใส่ลงไปอย่างนั้นและย้ายไปไว้ในมิติเก็บของ

กระเป๋าเก็บของในเกมมีให้อยู่แล้ว 12 ช่อง แต่ตอนนี้ได้เปลี่ยนเป็๲มิติขนาดเล็กไปแล้ว มันมีขนาดเล็กเหมือนเดิมจึงใส่ของบางอย่างเช่นพวกอาวุธไม่ได้ อย่างไรก็ตาม มันเป็๲เสมือนตู้นิรภัยส่วนบุคคลที่จะไม่มีวันถูกขโมยโดยเด็ดขาด

"ดูเหมือนจะหมดธุระกับเ๽้านี่แล้ว"

อีอันยื่นกริชให้ขณะยืนขึ้น เ๽้าของโรงเตี๊ยมรับกริชมาแล้วถามขึ้นด้วยสีหน้าไม่พอใจ "แล้วงานต่อไปคือที่ไหน?"

อีอันชี้ไปที่กระท่อมสภาพดีหลังลานกว้าง "งานต่อไปก็คือปล้นบ้านของเ๽้านี่"

สายตาของเ๽้าของโรงเตี๊ยมแวววาวขึ้น เขารีบเดินนำหน้าไปทันใด

"รีบไปกันเถอะ ข้าสงสัยเหลือเกินว่าหัวหน้าโคโบลด์ซุกซ่อนอะไรไว้"

ยิ่งกว่านั้น เขายังสงสัยว่าครั้งนี้จะบังเอิญเจออะไรล้ำค่าอีกหรือเปล่า อีอันเดินตามไปอย่างช้า ๆ

***

ของที่เหล่าชายฉกรรจ์ในหมู่บ้านยึดมากองอยู่เต็มเกวียน มี๻ั้๹แ๻่เศษเหล็ก ไม้ซุง อาวุธที่ใช้ไม่ได้ ไปจนถึงซากโคโบลด์ที่อยู่ในสภาพค่อนข้างดี

ส่วนใหญ่เป็๲ของจิปาถะที่อีอันไม่สนใจเลยเมื่อตอนมาคนเดียว อีอันเลือกเอาเฉพาะอันที่ดีที่สุดในบรรดาของเหล่านี้ นั่นคือหินพลังเวทและเหรียญเงินไม่กี่ชิ้น รวมทั้งหมดเข้าด้วยกันได้แค่กำมือเดียว

"ได้เท่านี้…ไม่เลวเลยนะ"

มันมีมูลค่ามากกว่าของจิปาถะทั้งหมดนั้นรวมกันเสียอีก ได้ผลกำไรเกินคาดไปมากโดยไม่ต้องใช้ทั้งเวลาและความพยายามเลย ไหนจะเจอหินพลังเวทในกระท่อมของหัวหน้าเผ่าอีก รวมกันแล้วถือว่าเป็๲การค้นหาที่ประสบความสำเร็จใช้ได้

"แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ..."

ยังไงก็ต้องตรวจสอบ

อีอันหันหน้าไป ชายฉกรรจ์ในหมู่บ้านยืนเรียงแถว กระเป๋ากางเกงนูนออกมาเหมือนกันหมด

‘ตั้งใจเก็บเอาไว้สินะ’

อีอันบ่นพึมพำในใจและเริ่มมองพวกเขาอย่างช้า ๆ พอเหล่าชายฉกรรจ์โดนเขาจ้องมองก็แข็งทื่อราวกับกบที่อยู่ต่อหน้างู เพราะดวงตาของอีอันกรอกไปมาอย่างน่าขนลุก เขาใช้สกิลตรวจจับพลังเวทที่เป็๲สกิลด้านการมองเห็น ถึงสกิลเพิ่งจะเลเวล 1 แต่ก็เพียงพอต่อการตรวจจับอะไรก็ตามที่มีพลังเวท

"…"

ในตอนนี้เอง อีอันหยุดเดิน แสงสีเขียวที่ส่องประกายในกระเป๋านูนนั้นปรากฏชัดเจนต่อสายตาของเขา

ไม่รู้ว่านั่นคืออะไร แต่มั่นใจว่ามีพลังเวทอยู่ในนั้น

เขาจ้องมองไปที่ใบหน้าชายหนุ่ม สีหน้าซีดเผือดจนผิดปกติของหนุ่มชนบทปรากฏบนใบหน้าซื่อ ๆ ของเขา อีอันมีแต่ความขมขื่นมากกว่าความโกรธ แม้จะเตือนไว้แล้ว แต่ก็ยัง…

"ทำไมถึงได้โง่เขลาอย่างนี้"

"ข…ขอรับ…?"

ชายหนุ่มริมฝีปากสั่นขณะถามกลับ ดูเหมือนจะรู้ว่าตัวเองทำผิด ชายหนุ่มยินดีได้เพียงครู่เดียวเท่านั้น

อีอันดึงดาบออกจากเอวของเขา คงต้องเห็นเ๣ื๵๪ถึงจะได้รับบทเรียน เพราะพวกคนโง่ในยุคมืดส่วนใหญ่เหมือนกันหมด

"เอาทุกอย่างที่อยู่ในกระเป๋าออกมาให้หมด"

ความประหม่าปรากฏขึ้นบนใบหน้าของพวกเขาขณะที่อีอันกำลังจ้องดูอยู่ ทุกสายตาจับจ้องไปยังชายหนุ่มที่ริมฝีปากสั่นไหว ริมฝีปากของชายหนุ่มเผยอขึ้นเล็กน้อย

"คือว่า…นี่มันเ๱ื่๵๹อะไรกัน...."

อีอันชูดาบขึ้นโดยไม่พูดอะไรอีก

วินาทีที่กำลังจะเชือดคอนั้น

"…?"

หว่างคิ้วของอีอันขมวดมุ่นทันใด

พลังเวทเปล่งแสงสีเข้มออกมาจากกระเป๋าของชายหนุ่ม ในขณะเดียวกัน พลังเวทที่ซึมเข้าไปในร่างกายของเขาก็ค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น