พ่อของลูกฉันเป็นประธานจอมเจ้าเล่ห์

บทที่ 57 สายใยรักระหว่างพ่อลูก

ขณะเดียวกัน อันหยางที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องครัว ใบหน้าเล็ก ๆ ที่คล้ายกับจิ่งเป่ยเฉินราวกับแกะไม่มีวี่แววของความเสียใจเลยสักนิด มีแต่ความสงสารน้องสาว

“หน่วนหน่วนคนดี แม่จะเพิ่มเข้าไปให้ใหม่ทีหลังนะ พี่ชายไม่ได้ตั้งใจ” เธอก้มลงอุ้มหน่วนหน่วนขึ้นมา ศีรษะเล็ก ๆ ซบไหล่ของเธอ หน่วนหน่วนเช็ดทั้งน้ำมูกน้ำตาบนตัวเธอ เด็กน้อยสั่นสะอื้นไม่หยุด

อันโหรวจึงถือโอกาสจูงอันหยางออกไป “แม่เข้าใจ ไม่เป็นไรนะ”

“อืม” อันหยางพยักหน้า

หลินจือเสี่ยวเปิดประตูเข้ามาเห็นภาพแบบนี้ก็เบิกตากว้าง “เกิดอะไรขึ้น!”

เธอรู้แค่ว่าอันโหรวเลิกงานก่อนเวลา และเธอก็ออกไปกับจิ่งเป่ยเฉิน แต่ไม่คิดเลยว่าลูกน้อยที่บ้านจะร้องไห้หนักขนาดนี้

“เรื่องเล็กน้อย เดี๋ยวฉันค่อยอธิบายให้ฟังทีหลัง แต่อาจจะต้องรบกวนเธอทำอาหารให้หน่อยนะ” อันโหรวมองหลินจือเสี่ยวด้วยสีหน้ารู้สึกผิด ก่อนจะอุ้มอันหน่วนเข้าไปในห้องนอน

อันโหรววางเธอลงบนเตียง ตบหลังเบา ๆ “โทรศัพท์แม่แบตหมด เดี๋ยวชาร์จแบตเสร็จแล้วจะโทรหาหน่วนหน่วนนะ ตกลงไหม?”

“ฮือฮือ ตกลงค่ะ” อันหน่วนพยักหน้าทั้งน้ำตา ใบหน้าสวยของเด็กน้อยเปื้อนไปด้วยน้ำตา

อันโหรวหยิบกระดาษทิชชู่เช็ดน้ำตาให้ รอจนเธอหยุดร้องไห้จึงลุกขึ้นไปชาร์จโทรศัพท์ ระหว่างรอ อันโหรวจึงกลับมานั่งบนเตียงตามเดิม

นี่คือสายใยรักระหว่างพ่อลูกเหรอ?

แค่รู้ว่าเบอร์โทรหายก็ร้องไห้เสียใจขนาดนี้ เห็นอันหน่วนเป็นแบบนี้ จู่ ๆ  ในใจของเธอก็รู้สึกผิดและโทษตัวเอง

เธอไม่น่าเห็นแก่ตัวพรากสิทธิ์ที่พวกเขาจะได้รับความรักจากพ่อเลย แต่ถ้าพวกเขาได้รับความรักจากพ่อ ก็ต้องขาดความรักจากแม่ นั่นก็ไม่สมบูรณ์เช่นกัน

เห็นหน่วนหน่วนเสียใจแบบนี้ เธอก็รู้สึกแย่ไปด้วย อันหน่วนแม้จะไม่   เหมือนจิ่งเป่ยเฉิน แต่ถ้ายังคบกันต่อไป ถ้าจิ่งเป่ยเฉินไม่เอะใจ นั่นก็ไม่ใช่จิ่งเป่ยเฉินแล้ว!

เธอจะทำอย่างไรจึงจะปกป้องพวกเขาได้ โดยไม่ให้พวกเขาต้องจากเธอไป

“ถ้าแม่ไม่ชอบคุณลุงคนนั้น หน่วนหน่วนจะไม่คุย ไม่สนใจเขาอีกแล้ว”อันหน่วนเห็นอันโหรวก้มหน้าเงียบ หัวใจดวงน้อย ๆ ก็รู้สึกแย่ เธอทำให้แม่โกรธแล้ว

“หน่วนหน่วนน่ารักที่สุด” ยิ่งลูกสาวเข้าใจเรื่องแบบนี้ อันโหรวยิ่งรู้สึกผิดมากขึ้นไปอีก

ต่อไปต้องเอาใจใส่พวกเขาให้มากขึ้น เพราะในใจของเธอไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าพวกเขาอีกแล้ว

ระหว่างอาหารเย็น อันหน่วนดูมีความสุขขึ้นอย่างเห็นได้ชัด หลินจือ เสี่ยวเห็นดังนั้นก็พลอยดีใจไปด้วย แต่อันหยางยังคงเงียบขรึม ไม่รู้ว่าเขาดีใจหรือเสียใจ 

หลังจากจัดการพาลูก ๆ เข้านอนแล้ว อันโหรวก็ถูกหลินจือเสี่ยวดึงแขนไว้ทันที “รีบเล่ามาเลย เธอกับท่านประธานจิ่งไปทำอะไรกันมา”

“เธอรู้ได้ยังไง” ตอนที่เธอออกไปเป็นเวลาทำงานพอดี

“ฉันจะรู้ได้ยังไงน่ะเหรอ คนทั้งบริษัทเขารู้กันหมดแล้ว!” หลินจือเสี่ยว พูดอย่างตื่นเต้นพลางดึงเธอไปนั่งที่โซฟา คว้ารีโมททีวีมาถือเป็นไมโครโฟน ยื่นไปตรงหน้าเธอ “ขอถามคุณอันโหรวค่ะ เมื่อช่วงบ่ายของวันนี้ คุณกับท่านประธานจิ่งเป่ยเฉินได้ออกจากบริษัทไปด้วยกัน พวกคุณไปทำอะไรกันมา บอกความจริงมาซะดี ๆ”

“หมายความว่าพรุ่งนี้ฉันอาจจะถูกจับจ้องงั้นเหรอ?” ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกว่าชีวิตภายใต้แรงกดดันของจิ่งเป่ยเฉินมันช่างมืดมน

“ตอบคำถามมา!” หลินจือเสี่ยวหรี่ตามอง “รีบ ๆ เล่ามาเลย! ฉันอยากรู้จะแย่อยู่แล้ว!”

“เขายืนยันจะไปรับเด็ก ๆ กับฉัน” อันโหรวตอบอย่างจนใจ ยังไม่ทันพูดจบ หลินจือเสี่ยวที่อยู่ตรงข้ามก็ทำหน้าราวกับถูกฟ้าผ่า

“เขาเห็นหยางหยางแล้วเหรอ?” หลินจือเสี่ยวกลืนน้ำลาย แม้ว่าเขาจะไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของจิ่งเป่ยเฉิน แต่หน้าตาคล้ายกันขนาดนั้น คนทั่วไปก็ต้องสงสัยเป็นธรรมดา!

อันโหรวส่ายหัว “เกือบไปแล้ว”

ตอนนี้เธอนึกถึงเหตุการณ์เมื่อตอนบ่ายก็รู้สึกใจสั่นขึ้นมาอีกครั้ง

“อันโหรวเพื่อนรัก ช่วยพูดให้เป็นเรื่องเป็นราวได้ไหม หายใจเข้าลึก ๆ แล้วเล่ามาให้หมดทีเดียวเลยได้ไหม?” หลินจือเสี่ยวใจหายใจคว่ำ

อันโหรวจึงเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้เธอฟังทั้งหมด รวมถึงเรื่องที่อันหยางลบเบอร์โทรศัพท์ของอันหน่วนด้วย แน่นอนว่าเธอไม่ได้เล่ารายละเอียดถึงตอนที่เอาโทรศัพท์ไป 

“เธอเจ๋งมาก!” เมื่อได้ฟังเเรื่องราวทั้งหมดจากอันโหรวแล้ว หลินจือ เสี่ยวชูนิ้วโป้งให้เธอทันที “แต่ถังซั่วปรากฏตัวได้ถูกจังหวะจริง ๆ”

“ใครจะไปรู้ล่ะ! แค่รอดพ้นจากเรื่องนี้มาก็ดีแล้ว ฉันแค่กังวลว่าถ้าต่อไป จิ่งเป่ยเฉิน จะไปรับพวกเขาที่โรงเรียนอีกจะทำยังไงดี” พอนึกถึงเรื่องนี้ เธอก็อดกังวลใจไม่ได้

น่าเสียดายที่หาครอบครัวอันไม่พบแล้ว ไม่งั้นยังพอจะฝากให้พวกเขาดูแลได้

หลินจือเสี่ยวในฐานะเลขาของจิ่งเป่ยเฉิน ภาระงานนั้นยุ่งกว่าเธอแน่นอน ภารกิจรับส่งจึงตกเป็นของเธอคนเดียว

“มีความเป็นไปได้สูง” หลินจือเสี่ยวพูดจบก็จมอยู่ในความเงียบงันสักพัก เช่นเดียวกับเธอ

“ไม่งั้นต่อไปให้ถังซั่วช่วยดีไหม ยังไรซะโรงเรียนอนุบาลนั่นก็เป็นของบ้านเขา” หลินจือเสี่ยวนึกเท่าไหร่ก็นึกวิธีอื่นไม่ออก มีเพียงวิธีนี้ที่รู้สึกว่าน่าจะเข้าท่าสุดแล้ว

“บ้าไปแล้ว!” อันโหรวเหลือบมองเธอ “จิ่งเป่ยเฉินกับถังซั่วเป็นพี่น้องกันนะ ถ้าให้เขาช่วย จิ่งเป่ยเฉินก็ต้องรู้แน่ ๆ ตอนนี้สิ่งเดียวที่ฉันโชคดีก็คือ พวกเขาจำฉันไม่ได้!”

ไม่งั้นคงโดนเปิดโปงไปแล้ว เพราะถังซั่วเห็นใบหน้าจริง ๆ ของเธอไปแล้ว แม้ว่าจะใส่แว่นก็เถอะ

หลินจือเสี่ยวตบไหล่เธอเบา ๆ “นี่เป็นปัญหาที่ต้องแก้ให้ได้ ด้วยสติปัญญาของฉันยังคิดหาวิธีแก้ไม่ได้ เอาเป็นว่าฉันไปนอนก่อน ตื่นมาอาจจะมีไอเดียดี ๆ ก็ได้”

อันโหรวไม่ได้หวังอะไรกับเรื่องนี้เลย จนกระทั่งวันรุ่งขึ้นทั้งคู่ก็ไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้อีก

เมื่อขับรถมาถึงหน้าตึกตระกูลจิ่ง ท่ามกลางความเงียบ หลินจือเสี่ยวก็หันมามองเธอด้วยสีหน้าตื่นตระหนก “โหรวโหรว พวกเราลืมอะไรไปหรือเปล่า?”

เธอหันไปมองเบาะหลังรถที่ว่างเปล่า “พวกเรายังไม่ได้ไปส่งเจ้าตัวเล็กสองคนเลยนี่!”

“ฉันโทรไปลาให้พวกเขาแล้ว” อันโหรวเปิดประตูรถด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ก่อนที่ฉันจะคิดหาวิธีที่ดีกว่านี้ได้ ก็ให้พวกเขาอยู่บ้านไปก่อนแล้วกัน”

“เธอช่างกล้านะ เพิ่งไปโรงเรียนได้วันเดียวก็โดดซะแล้ว” หลินจือเสี่ยวรีบลงจากรถ เดินเกาะแขนอันโหรวเข้าไปข้างใน “แต่งหน้าแบบนี้ไปนาน ๆ จะไม่เป็นอันตรายต่อผิวเหรอ?”

เธอกำลังจะตอบ ก็ได้ยินเสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังมาจากข้างหลัง          “ขนาดแต่งหน้าแล้วยังได้เท่านี้เอง ถ้าไม่แต่งจะขี้เหร่ขนาดไหนเนี่ย”

อันโหรวทำหน้าเฉยชา สำหรับคำพูดเหล่านี้ไม่มีผลอะไรกับเธอ ในเมื่อเธอตัดสินใจจะปลอมตัว เธอก็เตรียมใจที่จะเผชิญกับคำพูดดูถูกเหยียดหยามพวกนี้ไว้แล้ว

ทว่าหลินจือเสี่ยวกลับทนไม่ได้ พอเห็นว่าเป็นฉิวซีก็แสดงอำนาจของผู้ช่วยประธานบริษัทออกมาทันที “ดูเหมือนว่าหัวหน้าฉิวจะมั่นใจในความสวยของตัวเองมากเลยสินะ ไม่รู้ว่าตอนนี้โปะแป้งบนหน้าไปกี่ชั้นแล้ว ยิ้มทีแป้งก็ร่วงกราว น่าสงสารพนักงานทำความสะอาดจริง ๆ ต้องมาคอยกวาดแป้งที่เธอทำร่วงเอาไว้”

“หลินจือเสี่ยว เธอ...” ฉิวซีเผลอยกมือขึ้นมาจับใบหน้าตัวเอง ถึงแม้เธอจะแต่งหน้า โปะแป้งแล้วไง อย่างน้อยก็ยังดูดีกว่าใบหน้าซีดเซียวเหมือนคนขาดอาหารของอันโหรวตั้งเยอะ

“ฉันรู้ว่าชื่อของฉันมันไพเราะ เพราะงั้นเธอไม่ต้องย้ำหรอก!” หลินจือเสี่ยวพูดจบก็ดึงอันโหรว มาที่หน้าลิฟต์ มองเธอด้วยรอยยิ้ม “เธอไม่โกรธบ้างเหรอ?”

“ทำไมต้องโกรธด้วยล่ะ” ใบหน้านี้มันไม่ใช่ใบหน้าจริง ๆ ของเธอสักหน่อย

ต่อให้เป็นแบบนั้นจริง ๆ ก็คงไม่มีใครเกลียดหน้าตาตัวเองว่ามันน่าเกลียดจนมองไม่ได้หรอก

“จริงด้วย ถ้าเป็นฉันก็คงไม่โกรธเหมือนกัน” ทะเลาะกับเธอไปก็มีแต่จะลดตัวลงเปล่า ๆ

“ท่านประธานจิ่ง อรุณสวัสดิ์ค่ะ” ฉิวซีเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้ม

อันโหรวมองเงาสะท้อนของคนสองคนที่สูงเพรียวเดินมาที่หน้าลิฟต์ เธอได้แต่หันกลับไปหาหลินจือเสี่ยว ก่อนจะเอ่ยขึ้นพร้อมกันว่า “ท่านประธานจิ่ง อรุณสวัสดิ์ค่ะ”

“อืม” จิ่งเป่ยเฉินตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจ ทันใดนั้นประตูลิฟต์สำหรับประธานบริษัทก็เปิดออก

เขาเดินเข้าไปพร้อมกับชีเสิ่งเทียน “เข้ามา”

ฉิวซียิ้มร่าเดินตามเข้าไป พอยกเท้าขวาจะก้าวเข้าไปก็ได้ยินเสียงทุ้มดังขึ้นตรงหน้า “ไม่ใช่เธอ!”

ฉิวซีรีบชักเท้ากลับทันที ก่อนจะหันหลังเดินคอตกไปอยู่ข้างหลังอันโหรวกับหลินจือเสี่ยว

ชีเสิ่งเทียนกดปุ่มเปิดลิฟต์ สายตามองไปที่จิ่งเป่ยเฉิน พลางยิ้มอย่างรู้กัน “หลินจือเสี่ยวกับอันอวี้หาน!”

หลินจือเสี่ยวกับอันอวี้หานที่ถูกเรียกชื่อ ต่างก็เดินเข้าไปในลิฟต์อย่างไม่เต็มใจ ขณะที่หลินจือเสี่ยวกำลังวิตกกังวลอยู่นั้น ชีเสิ่งเทียนก็คว้าข้อมือเธอไว้ “จู่ ๆ ฉันก็รู้สึกหิว ไปกินข้าวเป็นเพื่อนฉันหน่อยสิ!”

“เอ่อ…” หลินจือเสี่ยวยังไม่ทันได้ตั้งตัวก็ถูกดึงออกจากลิฟต์ มองเห็นเพียงประตูลิฟต์ค่อย ๆ ปิดลงต่อหน้าต่อตา

โหรวโหรว ขอให้โชคดีนะ!