ตอนที่6 : เก็บไว้
หลังจากเรียนคาบสุดท้ายเสร็จก่อนกลับบ้านผมจะชวนหมูหวานเดินลงไปหาอะไรกินที่โรงอาหารทุกครั้ง ผมเดินผ่านตัวตึกของอาคารเรียนผมเหลือบเห็นพวกลาเต้นั่งเล่นกับรุ่นน้องและรุ่นพี่ดีกีต้าร์ร้องเพลงอย่างร่าเริง ผมกับรู้สึกโมโห ผมเลยเดินเลยโดยที่ไม่ทักทายอะไร มีเพียงหมูหวานที่เดินเข้าไปทักทาย ผมเดินมาถือของกินมานั่งที่ม้าหินอ่อน ผมนั่งกินอยู่สักพักก่อนที่หมูหวานจะถือของกินมาเพิ่ม
หมูหวาน : มึงกินส้มตำได้ไหม
ก้อนหิน : กินได้ ไม่คิดว่าคนเนียบๆอย่างมึงจะกินน่ะ
หมูหวาน : เนี่ยๆ ดูคนจากภายนอกอีกแล้วน่ะ ลองกินดู มันเผ็ดหน่อยน่ะ
หมูหวานตักส้มตำป้อนผม ผมััถึงความเผ็ดแต่ก็อร่อย
หมูหวาน : เป็ไง
ก้อนหิน : อร่อย
ลาเต้ : ก้อนหิน กินไรว่ะกินด้วยดิ
ก้อนหิน : หมูหวานกูอิ่มแล้ว กูกลับบ้านก่อนน่ะ
หมูหวาน : อืม
ลาเต้ : เป็ไร
ลาเต้พูดกับผมพร้อมกับล็อคตัวผมให้นั่งอยู่กับที่ ผมรู้สึกเกร็งๆ ผมเลยต้องยอมนั่ง
ก้อนหิน : ไม่ได้เป็ไรเว้ย!! ปล่อยกูกูจะกลับบ้าน
ลาเต้ : อ่ะปล่อยล่ะ กลับบ้านได้หรอ
ผมลุกขึ้นพร้อมกับหันมาตอบ
ก้อนหิน : ได้ดิ!! ทำไมจะไม่ได้ว่ะ
ลาเต้ : แต่กระเป๋ามึงอยู่นี้น่ะไม่เอาไปหรอ
ก้อนหิน : เอ่อ!! กูแค่ลืม กูกำลังจะหยิบนี้ไง หยิบเสร็จเดี๋ยวกูก็ไป
ลาเต้ : แต่กูไม่ให้
หมูหวานลุกขึ้นพร้อมกับเอากระเป๋าของผมจากลาเต้และยื่นมาให้ผม
หมูหวาน : ไปเถอะก้อนหิน กูว่ากูจะกลับพอดี
ทะเล : นี้มึงเป็เหี้ยไรเนี่ยั้แ่ใต้อาคารเรียนแล้วน่ะหมูหวานมึงก็ด้วย
ทะเลพูดด้วยความโมโหหันมาที่หมูหวานและผม
ต้นน้ำ : เอ่อ พวกมึงใจเย็นๆกันก่อน หมูหวานวันนี้กูขอโทษน่ะที่พวกกูไม่ได้ขึ้นเรียนกันน่ะ
หมูหวาน : ไม่ต้องขอโทษกูหรอกชีวิตพวกมึงไม่เกี่ยวกับกู
ต้นน้ำ : ว่าแต่ อ.เขาคิดถึงกูป่ะ
หมูหวาน : มึงยังจะมีหน้ามาพูดเล่นกับกูอีกน่ะอาจารย์เขาจะให้ศูนย์พวกมึงกันอยู่แล้ว ตามงานให้ไม่ไว้น่ะเว้ย
ก้อนหิน : เอ่อใช่!! ไหนพวกมึงบอกกูว่าจะเป็เพื่อนที่ดีไง เพื่อที่ดีเขาไม่ทิ้งกันน่ะเว้ย แต่นี้พวกมึงทิ้งกูเรียนกับหมูหวานสองคนและมึงคิดดูดิอาจารย์เขาว่ากูด้วยน่ะเว้ย กูโดนแบบนี้บ่อยๆกูก็โมโหน่ะ
ลาเต้ : เอ่อๆ เคๆ กูขอโทษจะร้องไห้ป่ะเนี่ย
ก้อนหิน : ไม่ร้องเว้ย!!
ลาเต้ : รอบหน้ากูขึ้นแน่ๆ กูสัญญาเลย
หมูหวาน : มึงไม่ต้องสัญญาเลย มึงก็เคยพูดแบบนี้กับกูมึงจำได้กันไหม สุดท้ายเป็ไง เหมือนเดิม
ทะเล : รอบหน้าจริงๆ มึงเชื่อกู
หมูหวาน : มึงอ่ะตัวไม่เชื่อสุดแล้ว
ทะเล : อะไรว่ะจริงๆน่ะ
ต้นน้ำ : อย่าโกรธอย่างอนพวกกูเลยน่ะ
ลาเต้ : คุณก้อนหินและคุณหมูหวานครับพวกผมขอโทษน่ะขอรับยกโทษเถอะ สัญญาเลย
หมูหวาน : ให้มันจริงเถอะ
ลาเต้ : จริงแน่นอน
ก้อนหิน : กูเชื่อพวกมึงได้จริงหรอว่ะ
ลาเต้ : ได้แน่นอน
หลังจากนั้นมา ลาเต้ ต้นน้ำ ทะเล ก็เข้าเรียนทุกวันอาจจะมีบางครั้งที่โดดเรียนบางแต่ก็โดดน้อยกว่าเก่า ส่วนผมเองก็เริ่มจะี้เีเรียนแล้วบ้างครั้งผมก็แอบหลับแต่ก็มีหมูหวานที่คอยช่วยให้ผมหลับแบบสบายๆ หมูหวานค่อนข้างเป็เด็กเรียน ผมเองยังอิจฉาความสามารถของหมูหวานที่เก่งรอบด้านกีฬาก็เก่งเรียนก็ดีสุดยอดจริงๆ
วันสอบปลายภาควันสุดท้าย
หลังจาที่ผมสอบเสร็จ ซึ่งวันนี้เป็วันสุดท้ายที่จะสอบแล้ว ผมเดินออกจากห้องสอบมานั่งรอเพื่อนตรงระเบียง ผมนั่งเลื่อนดูมือถืออยู่สักพักก็มีคนมานั่งข้างๆผม ผมเลยหันไปดูคนนั่งข้างผม
กอดหมอน : ทำข้อสอบได้ไหม
ก้อนหิน : ได้เป็บางข้ออ่ะ
กอดหมอน : เื่วันนั้น กูขอโทษน่ะเว้ย
ก้อนหิน : ช่างเถอะ
กอดหมอน : อ่ะให้
กอดหมอนส่งกล่องของขวัญให้ผม ผมมองอย่างงงๆ
ก้อนหิน : อะไรอ่ะ
กอดหมอน : ของขวัญ ไหนๆมึงก็ไม่เรียนต่อที่นี้แล้วกูเลยอยากให้มึงเก็บไว้ กูอยากอธิบายน่ะแต่กูรู้มึงคงไม่อยากฟัง มึงช่วยรับไว้หน่อยได้ไหม
ก้อนหิน : ขอบใจ แล้วมึงรู้ได้ไงว่ากูไม่เรียนต่อที่นี้แล้ว กูยังไม่ได้บอกพวกลาเต้เลยสักคน
กอดหมอน : กูเป็สารวัตรนักเรียนน่ะมึงก็รู้นิ
ก้อนหิน : กูรู้ ยังไงก็ขอบใจน่ะ
กอดหมอน : ไม่เป็ไรก็ตั้งใจให้ของขวัญมึงอยู่แล้วมันเล็กน้อยมากเว้ย
ก้อนหิน : กูไม่ได้ขอบใจมึงเื่ของขวัญ กูขอบใจมึงเื่ที่กูไม่ได้ไปเข้าค่ายพฤติกรรมอ่ะ
กอดหมอน : กูตั้งใจจะช่วยมึงอยู่แล้ว ไปเรียนที่ใหม่ก็อย่ามาสายอีกล่ะ
ก้อนหิน : เอ่อ แล้วที่มึงบอกมึงอยากอธิบายให้กูฟังอ่ะ กูอยากฟังน่ะ
กอดหมอน : เื่ที่กูบอกพวกมันวันนั้นว่าจะเอาจริงๆก็พูดไปแบบนั้น กูแค่ี้เีฟัง คำพูดก็มันเหมือนคำแก้ตัวน่ะฟังไม่ขึ้นแต่กูพูดจริงๆน่ะ ยังไงกูขอให้โชคดีน่ะ เพื่อนกูมาล่ะ
ก้อนหิน : อืม
ผมมองกอดหมอนที่เดินไปหาโกโบริกับอังอังที่ยืนรออยูแล้ว ผมมองดูกล่องของขวัญแล้วก็เปิดดูข้างในที่เป็ภาพถ่ายที่ถ่ายคู่กันผมเองดูแล้วก็อดนึกวันแรกที่เจอกันไม่ได้ผมเผลอยิ้มออกมา ผมมองอยูสักพักก่อนเก็บเข้ากระเป๋า ผมนั่งเหม่อมองท้องฟ้าผมรู้สึกเริ่มผูกพันธ์กับที่แล้วผมเริ่มสนิทกับพวกหมูหวานแล้วรู้สึกไม่ย้ายไปเรียนที่อื่นเลย จริงๆผมไม่ได้อยากย้ายหรอก แต่ผมไม่สามารถขัดแย้งกับครอบครัวได้ทุกคนเขาวางแผนให้ผมหมดต่อให้ผมมีความฝันผมก็ไม่มีโอกาสได้ทำมัน ผมเคยพยายามจะอธิบายเื่ความฝันผม สุดท้ายก็ไม่มีใครฟังเลยผมเลยต้องยอม
หมูหวาน : ก้อนหินเหม่อไร
ก้อนหิน : เปล่าๆ
หมูหวาน : ไปเถอะเพื่อนๆรออยู่
ก้อนหิน : มันรอที่ไหนกันอ่ะ
หมูหวาน : ข้างล่าง
ผมกับหมูหวานเดินลงมาถึงด้านล่างผมเห็น ลาเต้ทะเล ต้นน้ำ รอพวกผมสองคนอยู
ทะเล : จะเอาเต็มกันหรอว่ะ
ลาเต้ : ในที่สุดพวกเราก็สอบเสร็จแล้ว ไปฉลองกัน
ลาเต้พูดพร้อมกับเดินมากอดคอผมกับหมูหวาน
ก้อนหิน : ฉลองไหน
ลาเต้ : นั้นสิ ฉลองไหนดีว่ะ
ต้นน้ำ : ชาบูดีกว่า
ทะเล : เอ่อใช่ๆชาบู
ก้อนหิน : กูว่าหมูกระทะดีกว่า
ทะเล : หมูหวานกูรู้น่ะมึงคงต้องตอบว่าหมูกระทะ
หมูหวาน : เอ่อ ก็รู้นิ!! ว่ากูต้องเลือกหมูกระทะ
ทะเล : มึงอ่ะลาเต้ มึงเลือกอะไรระหว่างชาบูกับหมูกระทะหรือมึงจะควบสองว่ะทำแบบนี้ไม่ได้น่ะ
ลาเต้ : เอ่อ กูว่าเราไปร้านที่มีทั้งชาบูและหมูกระทะดีกว่าว่ะ เพราะกูไม่ค่อยได้กินไปๆ เดี๋ยวกูโทรจองร้านให้
ทะเล : อืม กูว่าล่ะ เพื่อนว่าไงผมก็ว่างั้น
ลาเต้พูดพร้อมล้วงมือถือในกระเป๋ากางเกงแล้วเดินนำทางพวกผม ผมมองหน้ากับหมูหวาน
หมูหวาน : ไม่ไปอ่ะเ้าหนอน
ก้อนหิน : เลิกเรียกเ้าหนอนได้ไหม
หมูหวาน : ทำไมอ่ะ ไม่ชอบหรอว่ะ
ก้อนหิน : ไม่อ่ะ ถามไรหน่อยดิมีพี่น้องไหม
หมูหวาน : มีดิ
ก้อนหิน : จริงป่ะเนี่ยยังงี้ พี่น้องเองชื่อไรว่ะหมูกรอบ หมูทอดป่ะ
หมูหวาน : ใช่ๆรู้ได้ไงเนี่ย
ก้อนหิน : พูดจริงป่ะเนี่ยตลกล่ะ
หมูหวาน : พูดจริงๆ พี่กูชื่อหมูกรอบ กับหมูทอดมีน้องสาวชื่อหมูปิ้ง
ก้อนหิน : อำเล่นป่ะเนี่ย
หมูหวาน : จริงๆไม่เชื่อหรอว่ะ เปิดรูปให้ดูเลย
ก้อนหิน: เปิดรูปจะรูได้ไงว่าชื่อไรไม่มีคลิปหรอ
หมูหวาน : เอ่อว่ะ มีๆกูมีคลิป นี้ๆคลิปที่ฉลองวันปีใหม่
ก้อนหิน : ถามจริง
หมูหวาน : เชื่อยัง
ก้อนหิน : ใครตั้งชื่อให้
หมูหวาน : แม่ แม่บอกกูว่าแม่ชอบกินหมูถ้ามีลูกอีกคนจะตั้งชื่อลูกว่าหมูย่างคิดดูดิ
ก้อนหิน : โหว่แม่มึงน่ารักว่ะ
หมูหวาน : แน่นอน กูก็น่ารัก
ก้อนหิน : อ่ะกูไม่เถียง
หมูหวานพูดพร้อมกับเดินกอดคอผมเดินตามเพื่อนๆไปที่ร้านหมูกะทะแอนด์ชาบู ที่ลาเต้โทรจองโต๊ะไว้
ร้านหมูกระทะแอนด์ชาบู
ก้อนหิน : เอ่อ พวกมึงกูมีไรบอกว่ะ
หมูหวาน : มีไรอ่ะ จะบอกชอบหรอ
ทะเล : อย่าบอกน่ะว่ามึงกับหมูหวานคบกัน
ก้อนหิน : เปล่าไม่ใช่เว้ย!! มึงตั้งสถานะมีแฟนแล้วนิ!! กูจะชอบมึงได้ไง
ต้นน้ำ : เอ่อ มึงคบกับใครว่ะ มึงบอกพวกกูมาเลย
หมูหวาน : กูไม่บอกเว้ย!! เอ่อเมื่อกี๊มึงบอกมีเื่จะบอกมีไรว่ะ
ก้อนหิน : คือว่าเทอมหน้ากูไม่ได้เรียนกับพวกมึงแล้วน่ะ กูต้องย้ายไปที่อื่นอ่ะ
ลาเต้ : แล้วมาบอกไรตอนนี้ว่ะ ถ้าหมูหวานหรือไม่มีใครถามมึงอ่ะ มึงไม่คิดจะบอกลาบอกอะไรพวกกูเลยหรอว่ะ มึงไม่ใจร้ายไปหน่อยหรอว่ะ กูกลับบ้านล่ะ
หมูหวาน : ไม่ต้องตามมันไปหรอกปล่อยมันเดี๋ยวก็กลับมา
ก้อนหิน : อืม
ลาเต้พูดเสร็จ ก็เดินออกจากร้านไป สีหน้าบอกได้ชัดเจนว่ารู้สึกไม่พอใจเสียใจ ผมไม่รู้ดวยซ้ำว่าเขาโกรธอะไร แต่ในใจลึกผมอยากเดินตามลาเต้แต่ผมกับรู้สึกไม่กล้า เพราะตอนลาเต้โมโหโกรธดูน่ากลัวมาก
3K
