หลังจากที่พวกนางได้เดินทางออกจากตัวอำเภอเมืองหนานเพื่อเดินทางไปยังหมู่บ้านหนานชิน การเดินทางโดยรถเกวียนเทียมวัวนั้นใช้เวลาเดินทางถึง 1 ชั่วยามเลยทีเดียว พวกเขามาถึงหมู่บ้านหนานชินก็เป็เวลายามเว่ยแล้ว (ย่ามเว่ยเริ่มนับั้แ่เวลา 13:00 15:00 น.)
“ฟาง ต่อจากนี้พวกเราจะใช้แซ่ฟางกัน”ชุนเหมยลีบอกกับลูกสาวของนาง
ชุนเซียนเออร์มองท่านแม่ของนาง ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ “เ้าค่ะ ท่านแม่ ต่อจากนี้ข้าจะชื่อ ฟางเซียนเออร์” นางหยุดไปสักพัก “ข้าชอบแซ่นี้เ้าค่ะท่านแม่” นางคิดก็ดีเหมือนกัน ในเมื่อตัดขาดกัันไปแล้ว พวกนางก็ไม่จำเป็ต้องใช้แซ่เดิมอีก
ฟางเหมยลีมองบุตรสาวตัวน้อยด้วยความอบอุ่นแล้วยื่นมือไปลูบศีรษะนางด้วยความเอ็นดู แล้วเอามือลูบที่หน้าท้องของตัวเอง นางจะใช้ชีวิตอย่างมีความสุขอยู่กับพวกลูกๆ ของนาง
“ถึงหมู่บ้านหนานชินแล้ว ข้าจะไปส่งพวกเ้าที่บ้านหัวหน้าหมู่บ้านก็แล้วกัน” ในตอนที่พวกนางกำลังคุยกันอยู่คนขับเกวียนก็ะโบอกพวกนาง
“ขอบคุณเ้าค่ะท่านลุง”
“โอ๊ย ไม่เป็ไรหรอก”ท่านลุงขับเกวียนโบกมือของเขาไปมา เขารู้ว่าพวกนางช่างน่าสงสารหลังจากที่รู้ความเป็มาของพวกนางตอนที่อยู่ในเมือง ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ
เกวียนเทียมวัวหยุดลงที่บ้านของหัวหน้าหมู่บ้าน ฟางเหมยลี และฟางเซียนเออร์ พวกนางขนของลงจากรถ ก่อนจะควักเงิน 5 อีแปะให้กับคุณลุงขับเกวียน
ฟางเหมยลีเคาะประตูบ้าน ของหัวหน้าหมู่บ้าน “มีใครอยู่ไหมเ้าคะ”
เมื่อได้ยินเสียงเคาะประตู และเสียงเรียก จางจิ่วเมย่ ก็เดินออกมาเปิดประตู แล้วมองไปทางพวกนาง “พวกเ้ามาหาใครกัน” จางจิ่วเมย่ ถามพวกนาง
“ท่านป้าข้ามาพบท่านหัวหน้าหมู่บ้าน ข้าและท่านแม่จะย้ายมาอาศัยอยู่ที่หมู่บ้านนี้เ้าค่ะ”ฟางเซียนเออร์บอกกับนาง
นางจางจิ่วเม่ยได้ยินก็พยักหน้าให้กับพวกนางแล้วเชิญพวกนางให้เข้าไปในบ้าน แล้วจึงไปตามจางหลีไห่สามีของนาง ไม่นานนักนางก็เดินมาพร้อมกับสามีของนาง
“พวกเ้าคงเดินทางกันมาเหนื่อยๆ ทานน้ำกันหรือยัง”จางหลีไห่พูดกับพวกนางแล้วหันไปหาภรรยาของเขา “เ้าไปเอาน้ำมาให้พวกนางหน่อย”จางจิ่วเมย่ตอบรับ
“ไม่เป็ไรหรอกเ้าค่ะ ท่านหัวหน้าหมู่บ้าน”ฟางเหมยลีตอบออกไปด้วยความเกรงใจ “ข้ากับบุตรสาวจะย้ายมาอาศัยอยู่ที่นี่รบกวนผู้ใหญ่บ้านแล้ว”
“ไม่รบกวนๆ”ผู้ใหญ่บ้านรีบโบกมือไปมา การที่มีลูกบ้านเพิ่มมันเป็สิ่งที่ดี เขาจะลำบากใจได้อย่างไร “พวกเ้า้าให้ข้าหาที่ดินให้หรือไม่”
“ไม่เป็ไรเ้าค่ะ พวกข้ามีที่ดินอยู่แล้ว”ฟางเหมยลีกล่าวแล้วหยิบโฉนดที่ดินส่งให้กับหัวหน้าหมู่บ้าน
เมื่อหัวหน้าหมู่บ้านรับไปเขาก็ตรวจดูโฉนดที่ดินที่อยู่ตรงหน้าแล้วพยักหน้าให้กับพวกนาง “ที่ดินตรงนี้อยู่ท้ายหมู่บ้านเลย ข้าจะพาไปดู”
ไม่นานนักจางจิ่วเม่ยก็ยกน้ำเข้ามาแล้ววางไว้บนโต๊ะ “พวกเ้าดื่มน้ำกันก่อนเถอะ”นางบอกกับพวกเขา
“ขอบคุณเ้าค่ะ ท่านป้า”ฟางเซียนเออร์รับน้ำมาก่อนจะกล่าวขอบคุณนาง
“ลูกสาวเ้าช่างน่ารักนัก ดูเ้าเด็กปากหวานคนนี้ซิ”จางจิ่วเม่ยยิ้มให้กับนางด้วยความเอ็นดู
เมื่อกินน้ำเสร็จแล้ว พวกนางก็ตามผู้ใหญ่บ้านไปดูที่ดิน ระหว่างทางที่เดินไปก็เจอชาวบ้านที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านหนานชิน พวกเขามองมาทางพวกนางด้วยความสงสัยก่อนจะมีคนใจกล้าะโถามหัวหน้าหมู่บ้าน
“หัวหน้าหมู่บ้าน ท่านจะพาพวกนางไปไหนกัน”แม่ม่ายหลิวะโถาม
หัวหน้าหมู่บ้านขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ แต่ก็ต้องตอบกลับไปด้วยเสียงราบเรียบ “เป็ผู้มาอยู่อาศัยคนใหม่นะ ข้าจะพาพวกนางไปดูที่ดินที่ท้ายหมู่บ้าน”
ชาวบ้านที่รอฟังอยู่ก่อนหน้าจึงผงกหัวไปมา พลางมองสำรวจฟางเหมยลี และฟางเซียนเออร์ ในใจของพวกเขาคิดไปแล้วว่าต้องเป็แม่ม่ายสามีตายไปแล้วแน่ๆ พวกนางถึงพาลูกมาอาศัยอยู่ที่นี่ หรือไม่ก็โดนหย่ามาจึงมาหลบอยู่ในหมู่บ้านแห่งนี้
ฟางเซียนเออร์มองพวกชาวบ้าน และสายตาดูถูกของพวกนาง ฟางเซียนเออร์ได้จดจำพวกนางเอาไว้ในใจ
“เ้าไม่ต้องไปสนใจพวกนางหรอก มีบ้านไหนบ้างที่ไม่มีปัญหา”จางหลีไห่บอกกับพวกนางก่อนจะพาพวกนางเดินไปจนถึงท้ายหมู่บ้าน
“ขอบคุณเ้าค่ะ”ฟางเหมยลีกล่าวขอบคุณด้วยความซาบซึ้งใจ ไม่นานนักพวกเขาก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าที่ดินผืนหนึ่ง
“ตรงนี้แหละ ดูจากในโฉนดที่ดินแล้ว ที่ดิน 20 หมู่ ของพวกเ้ากินพื้นที่เนินเขาเล็กๆ ตรงนั้นเข้าไปอีก” จางหลีไห่บอกกับพวกนาง “เดี๋ยวอีกสองถึงสามวันข้าจะให้คนมารางวัดดูอีกรอบ”
“เ้าค่ะ รบกวนท่านแล้ว”
“ไม่เป็ไรๆ เป็คนหมู่บ้านเดียวกันแล้วไม่ต้องเกรงใจๆ”จางหลีไห่โบกมือไปมา
ที่ดิน 20 หมู่ของพวกนางมีบ้านเก่าหลังทรุดโทรมอยู่ 1 หลัง มองดูภายนอกแล้วคงต้องให้คนมาซ่อมแซ่มอีกเยอะเลยถึงจะอยู่อาศัยได้
“ท่านแม่ข้าจะเข้าไปดูในบ้านหน่อยนะเ้าคะ”ฟางเซียนเออร์บอกกับท่านแม่ของนาง
“เ้าระวังด้วย”
ฟางเซียนเออร์เปิดประตูเดินเข้าไปในบ้านก่อนจะปะทะเข้ากับฝุ่นที่ฟุ้งกระจายจากแรงผลักประตู นางสำลักฝุ่นไอออกมาเสียงดัง “แค็กๆ" จากนั้นนางจึงรีบยกมือปิดจมูกทันที หลังจากนั้นนางจึงวางข้าวของ ของนางไว้ตรงมุมหนึ่งของบ้าน
“ฟางเซียนเออร์ เ้าระวังหน่อย”เมื่อเห็นบุตรสาวไอออกมานางก็รีบตามหลังเข้ามาทันที แล้วกล่าวด้วยความเป็ห่วง ก่อนจะวางห่อผ้าทั้งหมดของนางไว้ที่เดียวกับบุตรสาว
จางหลีไห่ที่ยืนอยู่ข้างนอกมองดูสองแม่ลูกแล้วจึงพูดออกมาว่า “ถ้ามีอะไรให้ช่วยพวกเ้าก็ไปตามข้าที่บ้านก็แล้วกัน”จางหลีไห่บอกกับพวกนาง มันจะดูไม่ดีถ้าเขาเข้าไปข้างในด้วย พวกนางเป็หญิงสาวทั้งสองคนยิ่งต้องระมัดระวัง
“บ้านที่อยู่ถัดไปไม่ไกลนักเป็บ้านของท่านหมอซู แล้วหลังถัดไปอีกเป็บ้านของครอบครัว โจว ถ้ามีเื่อะไรก็สอบถามกับพวกเขาได้ พวกเขาเป็ครอบครัวที่ดีครอบครัวหนึ่ง”จางหลีไห่แนะนำพวกนาง
ฟางเหมยลีหันมาขอบคุณ “ขอบคุณท่านมากท่านหัวหน้าหมู่บ้าน”
“ขอบคุณเ้าค่ะ ท่านลุง” ฟางเซียนเออร์รีบกล่าวขอบคุณ
“เอาละๆ งั้นข้ากลับก่อนแล้วกัน”จางหลีไห่โบกมือให้พวกนางก่อนจะเดินเอามือไพ่หลังแล้วเดินจากไป
ฟางเซียนเออร์มองบ้านดินหลังเก่าด้วยความหดหู่ เมื่อเปิดประตูเข้าไปด้านในจะเจอกับห้องโถง และถัดไปจะเป็ห้องนอนสองห้องติดกัน ฝั่งตรงข้ามจะเป็ห้องนอนอีกห้องและห้องครัวกึ่งเปิดกิึ่งปิด
เมื่อมองดูแล้วห้องนอนฝั่งตะวันออกห้องแรกพวกนางสามารถใช้งานได้ แต่ห้องที่สองนั้นมีีหน้าต่างหนึ่งบานที่พังและหลังคาก็รั่ว เช่นเดียวกับห้องนอนอีกฝั่งทุกอย่างคงต้องค่อยเป็ค่อยไป ฟางเซียนเออร์ถอนหายใจออกมาเบาๆ
“ท่านแม่ เราคงต้องใช้ห้องนอนห้องแรกไปก่อน พรุ่งนี้ข้าจะไปหาท่านลุงหัวหน้าหมู่บ้านเพื่อหาคนมาซ่อมแซมหลังคาและหน้าต่างนะเ้าคะ”ฟางเหมยลีพยักหน้าแล้วกล่าวกับนางว่า
“ดีเลย คงต้องเร่งมือให้เสร็จเร็วไว้” ถึงอยากไรนางก็กังวนห่วงความปลอดภัยของบุตรสาวและตัวนางเอง แถมรั้วบ้านยังมีแค่ครึ่งเดียวอีก
“ถ้าอย่างนั้นพวกเราเริ่มจากทำความสะอาดกันก่อนนะเ้าคะ ท่านแม่” หลังจากนั้นนางจึงเดินไปในครัวมองหาถังใส่น้ำเมื่อเจอถังไม้เก่าๆ นางจึงเดินไปที่บ่อน้ำหลังบ้าน ฟางเซียนเออร์ก้มมองลงไปในบ่อเมื่อเห็นว่ามีน้ำอยู่นางจึงตักน้ำใส่ถังแล้วยกเข้าไปในบ้าน น้ำเพียงครึ่งถังถึงกับทำให้ร่างนี้เดินเซเลยทีเดียว
เมื่อเข้ามาในบ้านก็เห็นท่านแม่ของนางกำลังกวาดพื้นอยู่ นางวางถังใส่น้ำลง ยกมือขึ้นปาดเหงื่อบนศรีษะของตัวเอง นี่ขนาดนางฝึกลมปราณนางยังหมดแรงขนาดนี้ ไม่ต้องถามว่าร่างกายนี้ช่างอ่อนแอขนาดไหนกัน
===อย่าลืมกดติดตามและให้กำลังใจไรต์ด้วยนะคะ===
1K
