“เธอไม่มีอาการผิดปกติแน่นะ?”
“ไม่มีอาการผิดปกติแน่นอนครับ”
“ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้ว เอาหล่ะทุกคนกลับไปฉลองกันได้!”
เฮ้ๆๆๆๆ
สิบนาทีต่อมากำลังเสริมก็เข้ามาถึง แต่งานมันก็จบลงไปแล้ว ทำให้พวกคนที่มาใหม่ไม่ค่อยเข้าใจสถานการณ์อะไรมากนัก ส่วนคนที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดก็กระตือรือร้นที่จะเล่าทุกรายละเอียดั้แ่การปรากฏตัวของซือไห่ จนกระทั่งจัดการอาร์คกอบลินลงได้อย่างราบคาบ
หลังจากเก็บกวาดชิ้นส่วนและสิ่งของมีค่าทั้งหมดไว้ในเกวียนหลังใหญ่แล้ว ก็ได้เวลานำพวกมันทั้งหมดไปขึ้นราคาที่กิลด์
เด็กน้อยนั้นสนใจใคร่รู้เื่ราวต่างๆจึงขอติดสอยห้อยตามไปด้วย ซึ่งทุกคนก็ยินดีอย่างมาก อาจเรียกได้ว่า เด็กน้อยเป็เหมือนผู้ช่วยชีวิตของพวกเขาทั้งหมดเอาไว้
“ท่านลูวว์ ที่ขาของท่านยังมีเืออกอยู่เลยครับ”
“อย่าได้ใไป แผลแค่นี้ทำอะไรฉันไม่ได้หรอก” รอยกัดของพวกตุ่นถ้ำ แม้จะรุนแรงใน่แรก แต่ก็เป็แผลรอยฟันเล็กๆเท่านั้น ตัวตุ่นพวกนี้จะมีพิษที่ทำให้เป็อัมพาตชั่วขณะ นั่นเป็สาเหตุว่าทำไมคนที่ถูกมันกัดจึงหมดแรงไประยะหนึ่ง
“น้องชาย ขอบใจเธอมากที่เข้ามาช่วยเหลือพวกเราไว้ได้ทันท่วงที หากเธอมาช้ากว่านี้ พวกเราทุกคนคงถูกพวกมันฆ่าไปหมดแล้ว”
“สำหรับฉันแล้วเธอทั้งกล้าหาญและเก่งกาจ หากตอนยังเด็กฉันกล้าหาญได้อย่างเธอ ฉันคงได้กลายเป็นักล่าไปนานแล้ว”
“นักล่า! มันคืออะไรหรอครับ?”
“อีกหน่อยเธอคงจะได้เรียนรู้สิ่งเหล่านี้จากในโรงเรียนเอง ฉะนั้นเธอในตอนนี้ยังไม่ต้องรีบร้อนมากเกินไป!”
“ครับ”
“ฉันมีบางสิ่งที่จะมอบให้กับเธอ นี่คือหนังสือที่ฉันได้จดบันทึกเอาไว้ ภายในหนังสือเล่มนี้ได้จดบันทึกเหตุการณ์ สถานที่ จุดอ่อน จุดแข็งของมอนสเตอร์ที่ฉันเคยต่อสู้ด้วย และยังรวมไปถึงเื่ราวรอบโลกมากๆตลอดหลายสิบปี พวกมันอยู่ในนี้หมดแล้ว”
“จิงสิ เธอยังไม่สามารถเปิดอ่านมันได้ในตอนนี้ ต้องรอจนกว่าเธอจะแข็งแกร่งมากพอจนสามารถทำลายเวทย์ปกป้องของข้าได้เสียก่อน”
“เ้าแสงสีขาวนี่คือเวทย์ปกป้องอย่างนั้นหรอครับ”
“ถูกต้อง มันคือบทเวทย์ที่ข้าภูมิใจ…”
เปรี๊ยะ! เพล๊ง…
“ขอโทษครับ ผมเผลอทำมันแตกไปซะแล้ว!” เด็กน้อย มีอาการใก่อนจะยิ้มเขิน
“เฮ้อ…อัจฉริยะก็ยังเป็อัจฉริยะ เวทย์ปกป้องที่แสนน่าภาคภูมิใจของฉัน ถูกเด็กน้อยอายุ 12ขวบทำลายได้ด้วยนิ้วเดียว รู้ไปถึงไหนอายไปถึงนั่น แต่เอาเถอะ สำหรับเด็กคนนี้เป็ข้อยกเว้นเอาไว้ก็แล้วกัน!”
“ว๊าวว! พวกมันยอดเยี่ยมมากเลยครับท่านลูกวว์”
“เก็บเอาไว้ก่อนเถอะ ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่เธอจะมาเรียนรู้สิ่งเหล่านี้มากจนเกินไป”
“ครับ ผมเชื่อท่าน”
ครึ่งชั่วโมงต่อมา…
“โห่วววว… ที่นี่คือกิลด์นักผจภัยหรอครับเนี่ย มันจะใหญ่โตอลังการเกินไปแล้ว ฮ่าฮ่า ผมชอบที่นี่จังเลยครับท่านลูวว์”
“อื่ม เธอชอบมันก็ดีแล้ว อีกหน่อยเธอจะได้เข้าออกที่นี่เป็ว่าเล่นเลยหล่ะ”
“หืม…นั่นไม่ใช่นักเวทย์ผู้ยิ่งใหญ่ท่านลูวว์หรอกรึ!”
“มาคัส… ไม่พูดก็ไม่มีใครว่าหรอกนะว่านายกินหมาเข้าไป"
“ลูกพี่ ท่านพูดผิดหรือเปล่า ท่านลูวว์ผู้ยิ่งใหญ่อะไรกัน พวกกอบลินกากๆก็ยังจัดการไม่ได้ สุดท้ายก็ถูกเด็กน้อยคนหนึ่งมาช่วยเหลือเอาไว้"
ฮ่าฮ่าฮ่า…(หัวเราะสะใจ)
“ลูกกระจ๊อกอย่างพวกแก มีสิทธิ์อะไรมาว่าพวกเรา ขณะที่ชาวบ้านเดือดร้อนพวกแกกลับมานั่งกินเหล้าอย่างสบายใจ ฉันจะรายงานเื่นี้ไปทางกิลด์โลกดูสิว่าพวกแกจะแก้ตัวยังไง!"
“รายงาน…ฮ่าฮ่า แกจะทำอะไรได้ ลูกพี่มาคัสของพวกเราคือน้องชายของท่านหัวหน้าหมู่บ้านเขต15นี้ น้ำหน้าอย่างแกจะมีน้ำยามาทำอะไรพวกเราได้”
“อย่าไปต่อปากต่อคำกับพวกมันเลย มันเป็เื่ที่เสียเวลาเปล่า”
“ครับท่านลูวว์”
“ท่านลูวว์ คนพวกนี้เป็คนไม่ดี พวกเขามีสายตาที่น่ากลัวยิ่งกว่ามอนสเตอร์พวกมันซะอีก”
“ไม่ต้องกลัวไปเด็กน้อย คนเกเรพวกนั้นไม่กล้าทำอะไรพวกเราในสถานที่แห่งนี้หรอกนะ มันเป็กฏที่กิลด์โลกตั้งไว้ หากมีการทะเลาะกันภายใจอาคารแห่งนี้ ฝ่ายที่หาเื่ก่อนจะถูกตัดสิทธิ์การเป็นักผจญภัย”
“ครับ”
“บรรนาธิการ รบกวนท่านช่วยตีราคาสิ่งเหล่าให้ด้วยนะครับ แล้วก็แยกเงิน30%จากรายได้ทั้งหมดไว้อีกหนึ่งถุงด้วยนะครับ”
“รับทราบเ้าค่ะ”
สิบนาทีต่อมา…
“นี่คือส่วนแบ่งของเธอ รับเอาไว้สิ”
“ขอบคุณครับ”
“เอาหล่ะเด็กน้อย เธอกลับบ้านไปพักผ่อนก่อนเถอะ”
“ได้เลยครับ”
“เ้าหนู แล้วบ้านของเธออยู่ที่ไหนเหรอ!”
“ท้ายหมู่บ้าน หลังที่สร้างด้วยอิฐแดง หลังคาสีส้มโดดเด่น”
“โอเค หกโมงเดี๋ยวพวกเราจะไปรับเธอที่นั่น”
“แล้วผมจะรอนะครับ”
ระหว่างทางกลับบ้าน…
“ไอ้หนู ทิ้งถุงเงินไว้ซะแล้วฉันจะปล่อยแกไป”
“พวกแกเป็ใคร”
“เธอไม่จำเป็ต้องรู้ ทิ้งถุงเงินแล้วรีบไปซะ ไม่เช่นนั้นเ้าจะต้องเจ็บตัว”ชายสามคนสวมผ้าปิดปาก ปิดเส้นทางเดินไว้
“ใครกันแน่ที่ต้องเจ็บตัว คิดไม่ถึงว่าลูกจ๊อกอย่างพวกแกจะมีอาชีพเสริมเช่นนี้”
“พี่ชาย พวกนี้คือพวกเกเรที่พวกเราพบในกิลด์หรอครับ”
“ถูกต้องแล้วเ้าหนู”
“ไปซะก่อนที่พวกแกจะเจ็บตัว แล้วอย่าสะเออะมายุ่งกับหนูน้อยคนนี้อีก ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าฉันไม่เตือน!”
“หึ…ฝากไว้ก่อนเถอะ พวกเราไป”
"หนูน้อยต่อไปเธอต้องระมัดระวังตัวให้มากเข้าไว้นะรู้ไหม!"
“ผมจะระมัดระวังครับ”
“เอาหล่ะ ฉันจะไปส่งเธอเอง”
“ขอบคุณครับ”
่เย็นของวัน…
“เ้าหนูรีบออกมาเร็ว พวกเรามารับเธอแล้ว!”
“ครับ ผมกำลังรอพวกท่านอยู่เลย”
“ลูกแม่ คนพวกนี้คือ…?”
“ท่านแม่ นี่คือท่านลูวว์จอมเวทย์น้ำเพียงคนเดียวของเขต15นี้ ส่วนคนที่เหลือก็อยู่ในทีมของท่านด้วย”
“ยินดีที่ได้รู้จัก เสี่ยวซือคงจะซนมาก หวังว่าพวกท่านจะให้อภัย”
“ไม่เลยครับ พวกเราต่างหากที่ได้รับความช่วยเหลือจากเด็กน้อยคนนี้”
“เอ๋…”
“แม่ครับ งั้นผมไปก่อนนะ เดี๋ยวผมจะรีบกลับ แม่เข้านอนก่อนเลยนะครับ”
“อื่ม ไปดีมาดีนะ ดูแลตัวเองด้วย”
“ไปกันเถอะครับท่านลูวว์”
“พวกเราจะไปกินเลี้ยงกันที่ไหนหรอครับ”
“มันเป็ที่ที่มีเนื้อที่แสนอร่อย”
“ผมชอบกินเนื้อครับ"
“ดีแล้วที่เธอชอบกินมัน”
ณ ร้านอาหาร เนื้อมอน ตุ๋น ต้ม นื่ง
“ว๊าวว มันอร่อยมากเลยครับ ผมไม่เคยกินเนื้อที่อร่อยขนาดนี้มาก่อน”
“ฮ่าฮ่าฮ่า พวกนี้คือเนื้อสัตว์เวทย์ นอกจากรสชาติที่ยอดเยี่ยมแล้ว พวกมันยังหลงเหลือพลังเวทย์จำนวนหนึ่งภายในก้อนเนื้อพวกนี้อีกด้วย การทำงานหนักแล้วได้มากินเนื้อที่นี่ จะทำให้หายเหนื่อยเป็ปลิดทิ้งเลยหล่ะ”
“จริงหรอครับ เมื่อผมฝึกหนักผมจะมากินเนื้อที่นี่ทุกวันเลย ฮ่าฮ่า”
“ถ้าเธอมากินที่นี่ พวกเราจะเป็เ้ามือให้เอง”
“ขอบคุณครับ เอ๋ นี่คือ…”
“คุณชายน้อย มันคือน่องของหมูทะเลทราย เนื้อเนียนนุ่ม ผ่านกรรมวิธีการนื่งแบบพิเศษที่มีแค่ในร้านนี้เท่านั้น เชิญคุณชายรับประทาน"
“อื่ม ผมจะกินแล้วนะ อ้ำ…อร่อย อร่อยแบบไม่เคยกินที่ไหนมาก่อน"
“ฮ่าฮ่า มันอร่อยใช่ไหมหล่ะ กินเยอะๆแล้วโตไวๆ พวกเราจะรอให้เธอมาร่วมทีมล่ามอนสเตอร์กับพวกเรา”
“ผมสัญญาว่าจะฝึกให้หนักขึ้น และผมต้องเก่งที่สุดในโรงเรียน แล้วผมจะมาเข้าร่วมทีมกับพวกพี่อย่างแน่นอน”
“ยอดเยี่ยม พวกเราจะเฝ้ารอเธอนะเด็กน้อย”
“เอาหล่ะ อย่ามัวแต่คุยกัน เนื้อยังเหลืออีกมาก รีบกินก่อนที่พวกมันจะเย็น”
“โอเล่ โอล่ ๆ”(ร้องเพลง)
หลังจากกินเลี้ยงกันจนอิ่ม
“ผมอิ่มจนท้องจะแตกแล้วครับ”
“ฮ่าฮ่า ฉันใมากเลยที่เธอสามารถกินได้เยอะขนาดนั้น”
“อาจเป็เพราะว่าผมฝึกฝนอย่างหนักทุกวันก็ได้ครับ ่หลังๆมานี้ผมรู้สึกหิวบ่อยแล้วก็กินมากขึ้นอีกด้วย”
“อย่างงั้นหรอ เอ๋…เป็อะไรไป ทำไมถึงหยุดเดินหล่ะ"
“เ้าหนู…เป็อะไรไป มันเกิดอะไรขึ้น ดวงตาสีแดงรึ สติของเ้าหนูถูกครอบงำไปแล้ว มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่”
“ตัวแปลไม่เพียงพอ ทางนั้น"
“ตัวแปลไม่เพียงพอ หมายความว่าไง? เดี๋ยวก่อน เอ๋…เวท เวทย์บิน เป็ไปได้ยังไง!"
“นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้น คนที่ไม่แม้แต่จะปลุกพลังได้เลย แต่กลับใช้เวทย์บินได้ เดี๋ยวก่อนนะ นี่หรือว่าจะเป็การปลุกพลัง”
“ต้องคอยดูเด็กน้อยคนนี้อยู่ห่างๆ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นต้องปกป้องเด็กคนนี้เอาไว้ให้ได้”
ว่ากันว่าในอดีตเคยมีเคสแบบนี้เกิดขึ้นเช่นกัน มันคือการปลุกพลังก่อนกำหนด โดยปกติแล้วการปลุกพลังจะต้องทำหลังจากมีอายุ 15 ปีบริบูรณ์เท่านั้น เพราะมันบ่งบอกว่าร่างกายได้สะสมพลังเวทย์อย่างเพียงพอแล้ว
แต่ในกรณีนี้ มันคือการปลุกพลังก่อนกำหนด มีโอกาสน้อยมากที่จะสำเร็จแต่ความเสี่ยงก็ย่อมมาพร้อมกับพลังที่ยิ่งใหญ่ หากการปลุกพลังของเด็กน้อยผ่านพ้นไปได้ด้วยดี เขาจะกลายเป็บุคคลที่คนทั่วโลกต้องยำเกรง
.................................
6K
