ท่านอ๋องรีบออกจากงานเลี้ยงรีบรุดไปยังตำหนักของพระมเหสีด้วยความเป็ห่วง คงจะต้องมีเื่ร้ายแรงเป็แน่ไม่งั้นพระมเหสีคงไม่ผละออกมาจากงานเลี้ยงโดยไม่ได้ร่ำลาแบบนี้
เมื่อมาถึงนางกำนัลสองคนยืนเฝ้าประตูด้วยสีหน้าไม่ค่อยสู้ดีนัก เมื่อเห็นท่านอ๋องเสด็จมาพวกนางก็รีบกราบทูลด้วยความตื่นตระหนก
“พระมเหสีไม่อนุญาตให้พวกเราเข้าไปพระมเหสีกักตัวอยู่คนเดียวั้แ่ออกมาจากงานเลี้ยงพวกเราไม่รู้จะทำอย่างไรดีเพค่ะ”
“พวกเ้าพอจะรู้มั้ยว่าเป็เื่อะไร”
“หม่อมฉันคิดว่าคงเป็เื่เกี่ยวกับคุณชายเพค่ะ”
ท่านอ๋องรีบผลักประตูเข้าไปก็เห็นพระมเหสีนั่งร้องไห้คนเดียวบนเก้าอี้รับแขกตรงกลางห้องท่านอ๋องรีบตรงเข้าไปหาทันทีด้วยความห่วงใย
“ลู่เฟยมีเื่อันใดรึเ้าถึงรีบรุดออกมาจากงานเลี้ยง แถมยังร้องไห้หนักขนาดนี้”
“ท่านพี่ก็น่าจะรู้ดีไหนท่านพี่บอกว่าชิงอวิ้นจะปลอดภัยดีไง นี่หลายวันมาแล้วที่เราส่งคนออกไปตามหาจนป่านนี้ยังไม่ทราบข่าวคราว”
“เป็เื่นี้นี่เองเ้าก็จริงๆ เลยนะ ถ้าเป็เื่ของชิงอวิ้น ไม่เคยเลยที่เ้าจะปล่อยวางไปได้ เราส่งคนออกไปตามหาทั่วทุกที่แล้วข้าเชื่อว่าอีกไม่นาน เราคงจะได้รู้ข่าวคราวของชิงอวิ้นเป็แน่ เ้าอย่ากังวลไปเลย”
“ท่านพี่ไม่รู้จริงๆเหรอ” พระนางลู่เฟยเอ่ยถามขึ้นด้วยความแปลกใจ
“มีเื่อันใดรึ” ท่านอ๋องก็แปลกใจไม่แพ้กันกับคำถามของนาง
“เมื่อหลายวันก่อนมีคนทราบเบาะแสของชิงอวิ้นแล้วเขาได้ส่งสารนี้กลับมายังท่านแต่จนป่านนี้คนนำสารก็ยังมาไม่ถึงข้าอดเป็ห่วงไม่ได้จึงส่งคนออกไปตามหาอีกทีนึง ก็พบว่าคนนำสารถูกฆ่าตายที่โรงเตี๊ยมนอกเมือง แถมสารที่นำมาส่งก็หายไป” นางกล่าวพลางสะอื้น
“เป็ไปได้ยังไง” ท่านอ๋องได้แต่รำพันอยู่คนเดียวเขาไม่เชื่อว่าในใต้หล้านี้ จะมีใครกล้าประกาศตนเป็ศัตรูของเขา หากคนนำสารนั่นมุ่งหน้ามาที่แคว้นเหอฉี ก็คงไม่มีกล้าจะทำอะไรเขาแน่แล้วนี่มันเกิดขึ้นได้ยังไง
“ข้าต้องสืบเื่นี้ให้แน่ชัด” ท่านอ๋องประกาศ
“คงต้องมีคนไม่อยากให้เราทราบแน่ว่าชิงอวิ้นอยู่ไหนเป็ตายร้ายดียังไง ไม่งั้นคงไม่ถึงขนาดจะต้องลอบฆ่ากันเลยแล้วนี่ชิงอวิ้นลูกของเราจะปลอดภัยได้อย่างไร” พระนางลู่เฟยสะอื้นหนักจนท่านอ๋องต้องเข้าไปประคองร่างของนางมาไว้ในอ้อมกอด
ในเวลานี้ในหัวสมองของท่านอ๋องเต็มไปด้วยคำถามใครกันที่กล้าทำเยี่ยงนี้ ใครกันที่ไม่อยากให้ชิงอวิ้นรัชทายาทของเขากลับมายังแคว้น ใครกันที่จะได้อยากจะเป็ศัตรูกับเขา ในแผ่นดินนี้นอกจากฮ่องเต้แล้ว เขาไม่เคยเป็รองใคร เป็ที่รู้กันดีว่าจางเหว่ย อ๋องแห่งแคว้นเหอฉี คือคนที่จะไม่มีใครกล้าต่อกรด้วยแต่มาบัดนี้เขากลับโดนเหยียบจมูกถึงถิ่น เป็ไปไม่ได้ที่คนอย่างเขาจะยอมง่ายๆ
............................................
บรรยากาศในเมืองหลวงในตอนนี้เต็มไปด้วยความสนุกรื่นเริง นานมาแล้วที่บ้านเมืองอยู่อย่างร่มเย็นเป็สุข ไม่มีทุกข์ ไม่มีา เนื่องด้วยเพราะบารมีของฮ่องเต้ที่ได้รวบรวมแผ่นดินจนเป็ปึกแผ่นมั่นคง ประชาชนก็มีความสุข
ตามท้องถนนเต็มไปด้วยผู้คนที่ออกมาจับจ่ายใช้สอยร้านรวงต่างๆ ทำมาค้าขายกันอย่างครื้นเครงไม่เว้นแม้แต่หอนางโลมที่กิจการดีวันดีคืน ต่างก็คัดสรรสาวๆมาไว้คอยบริการแขกกันอย่างเต็มที่
หอเทียนฉือหอนางโลมเลื่องชื่อแห่งเมืองหลวงที่วันนี้ดูคึกคักเป็พิเศษบรรดาแขกที่มาใช้บริการต่างก็เร่งกันมาั้แ่หัวค่ำด้วยเกรงว่าจะไม่ได้นางในฝันที่หมายปอง
จะมีเพียงแต่ลูกค้าสองโต้ะที่อยู่ด้านในสุดเท่านั้นที่ดูเหมือนจะไม่ได้สนใจต่อสาวใด นอกเสียจากสุราที่วางอยู่ตรงหน้า
โต๊ะหนึ่งคือคุณชายมาดผู้ดีกับลูกน้องคนสนิท ที่ตอนนี้อยู่ในสภาพเมาแอ๋ไม่เหลือคราบของคุณชายหลงเหลืออยู่อีกแล้ว ทั้งสองถือว่าเป็ลูกค้าประจำที่มาดื่มกินที่หอเทียนฉือแห่งนี้อยู่เป็ประจำ
อีกโต๊ะหนึ่งชายแปลกหน้า ที่ไม่คุ้นเคย อาจจะเป็พ่อค้าที่เดินทางผ่านมาหรือจอมยุทธพเนจรที่แวะมาพักผ่อนหยอ่นใจ ก็ไม่มีใครทราบได้เขาเอาแต่ดื่มสุราอยู่เงียบๆ คนเดียว ไม่ข้องเกี่ยกับผู้ใด นานๆสักครั้งที่เค้าจะชำเลือกมองมาที่โต๊ะของคุณชายขี้เมาทั้งสอง
“เสี่ยวเอ้อเอาเหล้ามาอีก” คุณชายมาดผู้ดีะโโวยวายเมื่อเห็นว่าเหล้าที่วางอยู่บนโต๊ะหมดเกลี้ยงไปแล้ว แต่ดูเหมือนจะไม่ใครสนใจนั่นยิ่งทำให้ทั้งสองเริ่มเอะอะโวยวายเสียงดังขึ้นไปอีก เดือดร้อนถึงซือเจ๊เ้าของหอเทียนฉือต้องมาดูแลด้วยตัวเอง
“คุณชายทั้งสอง้าสิ่งใดไม่ทราบ” นางแสร้งเอ่ยถามแม้รู้คำตอบอยู่แล้ว
“ข้าสั่งเหล้าไปตั้งนานแล้วไม่เห็นคนของเ้าบริการข้าเลย พวกเ้าทำงานกันยังไง ปล่อยให้ลูกค้ารอแบบนี้” ขี้เมาคนที่ดูเหมือนจะเป็ลูกน้องขึ้นเสียงใส่เ้าของหอนางโลมทันที
“ข้าขออภัยแทนเด็กๆด้วยจริงๆ คุณชายทั้งสอง ตอนนี้ดูเหมือนว่าท่านทั้งสองจะเมามากแล้ว แบบนี้ดีมั้ยท่านทั้งสองกลับไปก่อนดีมั้ย”
“นี่เ้าไล่ข้าเหรอ”
“หามิได้เ้าคะคุณชายทั้งสองเพียงแต่ท่านเมาแล้วจริงๆ อีกอย่างท่านก็ค้างค่าเหล้าอยู่อีกหลายตำลึงข้าเกรงว่า” พูดไม่ทันจบคุณชายขี้เมาทั้งสองก็ลุกขึ้นทุบโต๊ะชี้หน้ามายังเ้าของหอนางโลม
“นี่เ้าหาว่าข้าไม่มีเงินเหรอเ้ารู้หรือมั้ยว่าคุณชายผู้นี้เป็ใคร” ก่อนที่เขาจะเอ่ยออกไปก็โดนลูกพี่ห้ามไว้เสีย เขาจึงต้องนั่งลง ปล่อยให้คุณชายมาดผู้ดีเป็คนเจรจาเสียเองแต่หนี้ที่ติดค้างอยู่มากโข ยากจะเจรจากันได้
“ก็ได้ถ้าที่นี่ไม่ต้อนรับข้า ข้าไปที่อื่นก็ได้” เมื่อเห็นว่าการเจรจาไม่เป็ผลคุณชายมาดผู้ดี ทำทีลุกขึ้นไปจากร้าน ไม่วายโดนเ้าของร้านขวางไว้เสียก่อนตอนนี้หล่อนมีชายฉกรรจ์ 5-6 ยืนทำท่าเอาเื่อยู่ข้างหลัง
“ท่านจะไปไหนไม่ได้ถ้าไม่จ่ายหนี้ข้าก่อน”
ตอนนี้ขี้เมาทั้งสองคนหายเมาเป็ปลิดทิ้งทั้งหนี้เก่าหนี้ใหม่ ไม่ใช่น้อย ตอนนี้พวกเขาไม่เหลือเงินติดตัวเลย คิดหาทางหนีทีไล่ก็จนปัญญา พวกเขาถูกล้อมไว้หมดแล้ว เห็นทีต้องเอาชื่อเสียงมาทิ้งไว้เสียแล้ว
ก่อนที่เหตุการณ์วุ่นวายจะบานปลายไปมากกว่านี้ชายแปลกหน้าที่นั่งดื่มสุราเงียบๆ เพียงลำพัง เขาเฝ้ามองเหตุการณ์ด้วยความสนใจยิ่งเขาแสยะยิ้มที่มุมปากนิดนึง ก่อนจะะโออกไป
“ช้าก่อน” เขาก้าวช้าๆเข้าไปอยู่ตรงกลางระหว่างคนทั้งสองฝ่าย
“ไยพวกท่านจึงต้องรุมเล่นงานคนไม่มีทางสู้แบบนี้” คำพูดนี้ทำเอาทั้งสองฝ่ายหน้าชาไปเลย
“เ้าเป็ใครทำไมถึงมายุ่งเื่ของคนอื่นแบบนี้” คนของหอนางโลมะโชี้หน้าตอบกลับมา
“เื่ของคนอื่นเหรอท่านพูดแบบนี้ได้อย่างไร ข้ามาที่นี่ก็เพื่อหวังจะได้ดื่มสุราอย่างสงบแต่พวกท่านกลับเอะอะโวยวายแบบนี้ ข้าจะมีอารมณ์ที่ไหนไปดื่มได้ละยังจะมาบอกว่าเป็เื่ของคนอื่นอีกเหรอ”เขาแกล้งทำเป็ขึ้นเสียงเพื่อดูท่าทีของอีกฝ่าย เดือดร้อนเ้าของหอนาโลมต้องเข้ามาเจรจา
“คุณชายใจเย็นๆก่อนก็ได้ คือยังงี้ คุณชายสองท่านนี้ติดหนี้เราอยู่หลายตำลึงแล้ววันนี้ยังจะมาสั่งโน่นสั่งนี้อีก ข้าเกรงว่าพวกเขาจะไม่มีปัญญา ก็เลยเรียกให้คนพวกนี้มาเชิญคุณชายทั้งสองคนนี้ออกไปก็แค่นั้นเองเ้าค่ะ”
“ก็แค่นั้นเขาจะติดค้างพวกท่านกันเท่าไหร่เชียว”ชายแปลกหน้าล้วงมือเข้าไปในแขนเสื้อดึงเงินออกมาจำนวนหนึ่งวางลงบนโต๊ะ “หวังว่าแค่นี้คงจะพอ”
เมื่อเห็นเงินก้อนโตซือเจ้เ้าของหอนางโลมถึงกับตาโตด้วยความดีใจนางโบกมือไล่คนของตัวเองให้แยกย้ายกลับไปทำหน้าที่ตามเดิม ส่วนนางพยายามเอาอกเอาใจชายแปลกหน้าจนอีกฝ่ายเริ่มรำคาญ
“ถ้าคุณชาย้าสิ่งใดเรียกใช้ได้เลยนะ หรืออยากได้เด็กๆ น้องๆคนไหนชี้ได้เลย นะค่ะ” นางทำตาหวานใส่ชายแปลกหน้าก่อนจะเดินออกไป
เมื่อทุกคนแยกย้ายกันไปคงเหลือเพียงบุรุษสามคนที่ดูเหมือนว่าในตอนนี้ชายแปลกหน้าจะคุมสถานการณ์ทุกอย่างไว้หมดแล้ว
“เชิญคุณชายทั้งสองที่โต๊ะของข้าดีกว่า” เขาเดินกลับไปที่โต๊ะของตัวเองโดยมีขี้เมาสองคนเดินตามมาอย่างว่าง่าย
“เชิญนั่ง” ทั้งสามคนนั่งล้อมวงบนโต๊ะที่มีเหล้าและกับแกล้มวางอยู่เต็มเหมือนจงใจจะสั่งมาสำหรับคนสามคนมากกว่าจะดื่มกินเพียงคนเดียว
“ไม่ทราบว่าท่านเป็ใครทำไมถึงได้ยื่นมาเข้ามาช่วยเหลือพวกเรา ทั้งที่เป็คนแปลกหน้า” ลูกน้องเอ่ยถามในขณะที่คุณชายมาดผู้ดีได้แต่นั่งมองจอกเหล้าอย่างใช้ความคิด
“ข้าก็แค่คนจรเดินทางเร่ร่อนไปเรื่อย วันนี้โอกาสดีได้ผ่านพ้นมาทางนี้ข้าหวังเพียงแค่หาสุราดีดี ไว้ดื่มคลายเหงา ไม่นึกเลยว่าจะมาพบกับท่านทั้งสองนับว่าเป็บุญวาสนาของข้ายิ่งนัก”
“ข้าไม่รู้ว่าท่านเป็ใครแต่ในเมื่อท่านมีบุญคุณต่อข้า ข้าไม่มีสิ่งใดจะตอบแทน นอกจากคำขอบคุณ ดื่ม..” คุณชายมาดผู้ดีเอ่ยขึ้นพร้อมกับยกเหล้าซดทีเดียวหมดจอก
“ฮ่าๆๆบุรุษต่ำต้อยเช่นข้า ได้รับการคารวะจากท่าน นับว่าเป็เกียรติยิ่งนัก”เหล้าในมือชายแปลกหน้าถูกยกซด ถือเป็การตอบรับคำขอบคุณของอีกฝ่าย
“ท่านจะไม่บอกให้ข้ารู้จักหน่อยรึว่าท่านเป็ใคร” คุณชายมาดผู้ดียังคงมีความสงสัย
“ชื่อของข้าถึงท่านรู้ไป ก็ไม่ได้ก่อให้เกิดประโยชน์อะไรกับพวกท่านชื่อของท่านต่างหากที่ทำให้ข้าสนใจยิ่งนัก”
“เ้ารู้จักพวกเรา??”
“ข้าขอเดานะท่านคุณชายมาดผู้ดี แท้จริงแล้วท่านก็คือ คุณชายชิงอวิ้นองค์รัชทายาทแห่งแคว้นเหอฉี ส่วนท่านคือคุณชายหลี่ซื่อ บุตรชายของอำมาตย์หลี่ถัง เสนาบดีแห่งแคว้นเหอฉี”
“เ้ารู้ได้ยังไง” คุณชายชิงอวิ้นถึงกับตกตะลึง
“จะไม่รู้ได้อย่างไรก็เสด็จพ่อของท่านประกาศหาตัวท่านไปทั่ว ของแค่ใครๆ ก็เดาถูก อีกอย่างหอนางโลมแบบนี้ใครที่ไหนเขาจะยอมให้พวกท่านติดหนี้ได้เยอะขนาดนั้นถ้าหากว่าพวกท่านไม่ใช่ผู้ดีมีสกุล ข้าตอบถูกมั้ยละ”
“แล้วไปหวังว่าเ้าคงจะไม่จับพวกเราส่งไปให้ท่านพ่อนะ”
“ที่จริงค่าตัวของพวกท่านก็มากโขอยู่หรอกเพียงแต่ว่าข้าเองก็ร่อนเร่พเนจรไปทั่ว รู้ดี ว่าบุรุษเช่นเรา ล้วนใฝ่หาความอิสระสุขใดเล่าจะเท่าการโบยบินไปทั่วยุทธภพ คบหากับผู้คนตามที่ต่างๆ นี่สิถึงจะเรียกว่าชายชาตรี”
“เ้านี่รู้ใจข้ายิ่งนัก”
“เมื่อเป็เช่นนี้เห็นทีข้าต้องขอตัวก่อน เมืองหลวงผู้คนพลุกพล่าน มันไม่เหมาะกับคนอย่างข้า นับเป็เกียรติอย่างยิ่งสำหรับคนอย่างข้าที่ได้ร่วมวงสุรากับคุณชายเช่นท่าน”ชายแปลกหน้ายกมือคารวะก่อนจะเดินจากไป
“เราจะได้เจอกันอีกมั้ย” คุณชายชิงอวิ้นถามขึ้นมา
“แน่นอนเราต้องได้เจอกันอีกแน่ คุณชาย” ชายแปลกหน้าตอบโดยไม่หันมามองแล้วเขาก็เดินออกจากร้านไป
คุณชายชิงอวิ้นมองตามชายผู้นั้นจนเขาเดินออกจากร้านไปในใจครุ่นคิดอย่างหนัก หรือว่าจะเป็คนของเสด็จพ่อส่งมาคอยคิดตามเค้า ค่าหัวของเขามากขนาดนี้ทำไมบุรุษแปลกหน้าผู้นี้ถึงปฏิเสธมันได้ หรือเป็อย่างที่เขาบอกเขาก็แค่คนร่อนเร่พเนจรเพียงเพื่อแสวงหาความอิสระ
“จะให้คนของเราสะกดรอยตามเค้าไปดีมั้ย” หลี่ซื่อถามแทรกขึ้นมา
“ไม่ต้องถ้าวาสนาเราได้พบกันอีก ข้าจะต้องรู้ให้ได้ว่ามันเป็ใคร ต่อให้เขาจะช่วยเราในครั้งนี้แต่มาดยียวนกวนประสาทแบบนั้น คิดหรือว่าคนอย่างข้าจะยอมง่ายๆ ไม่ว่าแกจะเป็ใครครั้งต่อไปแกจะไม่มีสิทธิทำแบบนี้กับคนอย่างข้าอีก”คุณชายชิงอวิ้นกัดฟันแน่นด้วยความโกรธ คนอย่างเขาต่อให้ตกต่ำแค่ไหนก็จะไม่ยอมให้ใครมาดูถูกได้ อย่าคิดว่าเงินค่าสุราแค่ไม่กี่ตำลึงจะทำให้เขายอมสยบได้ไม่มีทาง
9K
